Όλα τα παιδιά ονειρεύονται να µην τελειώσει ποτέ το καλοκαίρι. Εκτός από µένα! Μ’ αρέσει το καλοκαίρι, µ’ αρέσει η παραλία, µ’ αρέσει η κατασκήνωση και το χωριό στο βουνό. Όσο όµως κι αν σας ακούγεται περίεργο, τρελαίνοµαι και για κάτι άλλο. Μ’ αρέσει και το σχολείο! Κάθε καλοκαίρι µού λείπει το θρανίο µου, το µπλε τετράδιό µου, το µολύβι µου. Μου λείπει τόσο το σχολείο!

Τη νύχτα πριν από την πρώτη µέρα του σχολείου είχα µεγάλη χαρά. Είχα προετοιµάσει µέχρι και την τελευταία λεπτοµέρεια. 1) Έφτιαξα την τσάντα µου. 2) Έκανα µπάνιο µε πολύ, πολύ σαπούνι. 3) Βούρτσισα τα δόντια µου µε πολλή, πολλή οδοντόκρεµα. 4) Ετοίµασα τα ρούχα µου. 5) Καθάρισα τους φακούς των γυαλιών µου µέχρι που άστραψαν.

Είδα όνειρο ότι ήµουν στο σχολικό. Ανέβηκα και χαιρέτησα την κυρία Ρένα, τη συνοδηγό. Βρήκα τη θέση µου και απόλαυσα τη διαδροµή. Όλα τα παιδιά τραγουδούσαν καθώς έστριβε δεξιά, µετά αριστερά και µετά όλο ευθεία προς το σχολείο.

Επιτέλους έφτασε η στιγµή που περίµενα. Στις εφτά το πρωί χτύπησε το ξυπνητήρι. Τι χαρά! Τι ωραία να ξυπνάω µαζί µε τη µαµά και τον µπαµπά! Φάγαµε όλοι µαζί πρωινό.  Ήµουν πανέτοιµος για την πρώτη µέρα στο σχολείο. Πήρα το σακίδιό µου και χαιρέτησα τους γονείς µου. «Γεια σου, µαµά. Γεια σου, µπαµπά». «Καλή χρονιά!» µου ευχήθηκαν φωναχτά.

Και έτσι βγήκα από το σπίτι και έτρεξα στη στάση του σχολικού. Εκεί βρήκα τους φίλους µου, την Αναστασία και τον Αντώνη. «Καληµέρα, παιδιά!» φώναξα. «Καληµέρα», µούγκρισε ο Αντώνης. «Νυστάζω», µουρµούρισε η Αναστασία.

«Εγώ νιώθω τέλεια!» φώναξα µε χαρά. «Ξύπνησα, χτενίστηκα, έβαλα τα καλά µου ρούχα, έφαγα πρωινό. Και τώρα περιµένω το σχολικό. Γιατί αργεί όµως; Πότε θα έρθει; Θέλω τόσο πολύ να πάω στην καινούρια µου τάξη!»

Ο Αντώνης και η Αναστασία δεν πρόλαβαν να µιλήσουν γιατί είδα το κίτρινο σχολικό να πλησιάζει. Σταµάτησε µπροστά από τη στάση και οι πόρτες του άνοιξαν έτοιµες να µε καλωσορίσουν. Έτρεξα πρώτος να ανεβώ τις σκάλες.

«Καληµέρα, κυρία Ρένα!» φώναξα στη συνοδηγό. «Καληµέρα, Αριστοτέλη!» µου χαµογέλασε εκείνη.

«Χα, χα, χα!» Ακούστηκαν γέλια µέσα απ’ το σχολικό. ∆εν έδωσα σηµασία και προχώρησα προς τη θέση µου. Εκεί βρήκα ένα ψηλό, µεγαλόσωµο παιδί να κάθεται στη θέση δίπλα στο παράθυρο. ∆ηλαδή στη δική µου θέση! Μόλις µε είδε έβαλε τα γέλια.

«Εσύ είσαι ο Αριστοτέλης;» «Ναι, εγώ είµαι. Και εσύ κάθεσαι στη θέση µου». «Χα, χα! Αυτή είναι η δική µου θέση!» ∆εν πρόλαβα όµως να πω κάτι, γιατί µου φώναξε η κυρία Ρένα να πάρω θέση αµέσως, κι έτσι αναγκάστηκα να καθίσω δίπλα του. «Όπου κάθεστε τώρα θα είναι η θέση σας για ολόκληρη τη χρονιά», ανακοίνωσε η κυρία Ρένα. Όχι! ∆εν ήθελα καθόλου να κάθοµαι δίπλα στον… ούτε ήξερα το όνοµά του.