Σύμφωνα με το μύθο ο Ήλιος ανατέλλει στην Ανατολή μέσα από τη θάλασσα πάνω από ένα άρμα που το σέρνουν τέσσερα άλογα που βγάζουν φλόγες από το στόμα τους.

Ο Ήλιος οδηγεί το άρμα από την μία ως την άλλη άκρη του ουρανού, φέρνοντας το φως στον κόσμο.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούσαν να επισκεφθούν το μεγάλο παλάτι όπου ζούσε ο Ήλιος όμως ένας νέος ο Φαέθων ήταν αποφασισμένος να πάει εκεί επειδή του είχαν πει ότι ο Ήλιος ήταν ο πατέρας του.

Ο Ήλιος χάρηκε πολύ που είδε τον Φαέθωνα και τον θαύμασε που έκανε τόσο δύσκολο ταξίδι με επιτυχία. Ήταν μάλιστα τόσο περήφανος για τον τολμηρό και γενναίο γιο του που είπε στον Φαέθωνα ότι θα του δώσει οτιδήποτε ζητήσει.-Πατέρα άφησε αύριο να οδηγήσω εγώ το άρμα σου. Μα ο ήλιος κούνησε το κεφάλι- Ζητά μου ότι θες. Όχι όμως αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Όμως ο Φαέθων ήταν αποφασισμένος και καθώς ο Ήλιος είχε δώσει το λόγο του  και δεν μπορούσε να τον πάρει πίσω του είπε -Πήγαινε ας οδηγήσεις εσύ το άρμα μου. Το έλεγε με δισταγμό και ανησυχία, ο Φαέθων όμως δεν κρατιόταν πια. Η χαρά του τον έπνιγε.

Πήδησε στο άρμα, άρπαξε τα γκέμια και μαστίγωσε τα άλογα. Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά. Γρήγορα όμως ένιωσαν πως το χέρι που τα βαστούσε  δεν ήταν του Ήλιου το στιβαρό χέρι και αγριεμένα τίναξαν τα κεφάλια τους χλιμιντρίζοντας δυνατά. Από τα ρουθούνια τους πετούσαν φλόγες και τα πέταλα τους έβγαζαν σπίθες.

Ο Φαέθων γύρευε να βαστάξει τα άλογα.

 Ο άνεμος σφύριζε στα αυτιά του μα εκείνος με σφιγμένα τα δόντια τραβούσε τα γκέμια για να δαμάσει την ορμή των ζώων. Αγωνιζόταν να συγκρατήσει τα άλογα, μα εκείνα πιο δυνατά από τον Φαέθωνα είχαν πια παρατήσει το συνηθισμένο τους δρόμο και μία κατέβαιναν τόσο χαμηλά που έκαιγαν τη γη και μαύριζαν τους ανθρώπους...

...και μία πάλι πεταγόντουσαν τόσο ψηλά που πάγωνε η γη και σκεπαζόταν από χιόνια.