Κάποτε, πριν πολλά χρόνια, κάπου στην Ιταλία σε ένα μακρινό μέρος υπήρχε ένα θέατρο που διατηρείται ακόμη. Εκεί είχα ακούσει ότι υπήρχαν τέσσερις διάσημοι μουσικοί και αποφάσισα να πάω να τούς επισκεφθώ! Ήθελα να μάθω την ιστορία τους από την αρχή και από τους ίδιους.

    Ξεκινάω λοιπόν, ένα πρωί και μόλις φτάνω στο θέατρο... τι αντικρίζω; Τέσσερις ηλικιωμένους άντρες και δίπλα τους έναν γέρικο σκύλο. Τούς συστήθηκα και τούς ζήτησα να μου μιλήσουν. Εκείνοι με οδήγησαν στα παρασκήνια του θεάτρου.

        Ο ένας από αυτούς που αποκαλούσε τον εαυτό του "σοφό", με είδε να κοιτάζω γεμάτος απορία προς ένα παλιό, ανοιχτό μπαούλο. Από το μπαούλο προεξείχαν τρεις χρωματιστές, παλιές στολές και κάποια μουσικά όργανα. Συνέχισε λέγοντάς μου ότι τα μουσικά όργανα και οι στολές ανήκαν σε αυτόν και στους τρεις φίλους του και ότι έκρυβαν μια μεγάλη ιστορία.

            Τού ζήτησα να τη μάθω και μού έδειξε έναν καναπέ και δύο πολυθρόνες όπου μπορούσαμε να καθίσουμε.

    Ξαφνικά πρόσεξα τον σκύλο, ο οποίος καθόταν κοντά στον σοφό και τον κοίταζε με δέος. Μόλις ο σοφός ξεκίνησε να μου αφηγείται την ιστορία μπήκαν στον χώρο τρεις άνδρες, μα ο τελευταίος δυσκολευόταν να μπει με αυτά που άκουγε.

    Αυτά που άκουσα ξεκινούσαν κάπως έτσι: "Πριν μερικά χρόνια όταν ξεκινούσαμε την μουσική μας καριέρα, ονειρευόμασταν να κάνουμε μια συναυλία στο Κολοσσαίο της Ρώμης. Μέχρι τότε κάναμε συναυλίες σε μικρούς χώρους, παρέα με τον σκύλο μας, διότι ξεσήκωνε πάντα το κοινό.

    Ξαφνικά, ενώ βρισκόμασταν στη Βιέννη λάβαμε μια επιστολή σφραγισμένη με κόκκινο βουλοκέρι όπου μάς καλούσαν στη Ρώμη για μια μεγάλη συναυλία. Επιπλέον η επιστολή έγραφε ότι σε λίγες ημέρες θα μάς παραλάμβανε μια άμαξα προκειμένου να μάς μεταφέρει εκεί. Ήταν η μοναδική μας ευκαιρία να πραγματοποιήσουμε το όνειρό μας.

    Μετά από λίγες μέρες έφτασε μία άμαξα που μάς εντυπωσίασε. Εξωτερικά ήταν λευκή με ένα χρυσό οικόσημο και την έσερναν δύο μεγάλα, δυνατά, άσπρα άλογα. Εσωτερικά τα καθίσματά της ήταν ντυμένα με πολυτελές, κόκκινο βελούδο. Ο αμαξάς μάς προσκάλεσε να ανέβουμε και άρχισε να μάς ρωτάει για τα μουσικά μας κομμάτια και να μάς δίνει ιδέες για να τα βελτιώσουμε. Τόσο πολύ θαυμάσαμε τις μουσικές του γνώσεις που τού προτείναμε να συμμετάσχει σε αυτή μας τη συναυλία και εκείνος δέχτηκε ενθουσιασμένος που θα ήταν η πρώτη του συναυλία. Μαζί μας φυσικά ταξίδευε και ο σκύλος μας!

    Όταν ήμασταν στη μέση της διαδρομής ξέσπασε δυνατή καταιγίδα που μάς ανάγκασε να σταματήσουμε μιας και ο δρόμος είχε γεμίσει λάσπες και έτσι "κόλλησε" η άμαξά μας. Ευτυχώς βρισκόμασταν κοντά σε ένα πανδοχείο. Αναγκαστήκαμε να διανυκτερεύσουμε εκεί.

    Νωρίς το άλλο πρωί η καταιγίδα κόπασε. Ο Αρλεκίνος που μάς είχε αποδείξει από άλλες φορές ότι ήταν αρκετά ευκολόπιστος, ξύπνησε και είδε τον αμαξά να ετοιμάζεται να βγει έξω. Παρατήρησε ότι ο σκύλος τον ακολούθησε, και θεώρησε ότι θα τον έβγαζε βόλτα".

        Σε αυτήν την στιγμή της αφήγησης διέκοψε τον σοφό, ο Πιερότος: 

    "Μόλις ξύπνησα αναζήτησα τον σκύλο και τον αμαξά. Ο Αρλεκίνος μού είπε πως είχε δει τον αμαξά να παίρνει τον σκύλο και να τον βγάζει βόλτα. Μιας και δεν είχαμε όμως πολύ χρόνο στη διάθεσή μας αποφασίσαμε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας για τη Ρώμη. Όμως εγώ και ο Αρλεκίνος δυσκολευτήκαμε να πείσουμε τον σοφό, γιατί ο σκύλος ήταν δικός του και δεν μπορούσαμε να φύγουμε χωρίς αυτόν.

    Πλησιάζοντας στη Ρώμη είχαμε άλλη μια δυσκολία. Μάς έσπασε ο ένας τροχός της άμαξάς μας και έπρεπε να διακόψουμε το ταξίδι μας. Η τύχη όμως ήταν με το μέρος μας ! Φτάσαμε τελικά στη Ρώμη δύο ημέρες πριν από τη συναυλία.

    Το βράδυ πριν από τη συναυλία ο σοφός αρρώστησε βαριά και δεν ήταν δυνατόν να βρεθεί γιατρός, ώστε να γίνει καλά και να συμμετάσχει. Η αγωνία μας κορυφωνόταν ! Θα ακυρωνόταν η συναυλία;