Κάποτε , στο Αρκουδόρεμα στην Πίνδο , σε μια ζεστή και άνετη σπηλιά , γεννήθηκε ένα θηλυκό αρκουδάκι . 

Ήταν τόσο μικρό!

 Η μαμά της την ονόμασε Βάλια . 

Η Βάλια με τις φροντίδες της μαμάς της μεγάλωνε γρήγορα .

Το αγαπημένο της φαγητό ήταν το μέλι και τα αγριοκέρασα. 

Κάθε μεσημέρι έπαιρνε έναν  υπνάκο στη σκιά του αγαπημένου της  δέντρου .

 Τα απογεύματα έπαιζε με τα άλλα αρκουδάκια και το βράδυ της άρεσε να χαζεύει την θέα στην κοιλάδα και μετά να πέφτει για ύπνο στη φωλιά , μαζί με τη μαμά της.

Ήταν ευτυχισμένη και ξένοιαστη. 

Ένα μόνο την τρόμαζε, οι άνθρωποι. 

Από τότε που έκανε τα πρώτα της βήματα και άρχισε να βγαίνει από τη σπηλιά, η μαμά της, η Μυρτώ της έλεγε:

 «Να φυλάγεσαι, μικρή μου ,από τους ανθρώπους ! 

Πολύ θέλουν να μας κάνουν κακό." 

 Άλλοι επειδή μας φοβούνται ,άλλοι για να μην τους χαλάσουμε τα μελίσσια και σίγουρα υπάρχουν και οι λαθροθήρες που δεν θα διστάσουν να σε πυροβολήσουν. 

Έχει το νου σου και μείνε μακριά τους και μακριά από τον αυτοκινητόδρομο.

Άλλες φορές έβγαιναν περίπατο στο δάσος και τη μάθαινε να βρίσκει μόνη της την τροφή της.

 Ποτέ να μην τρως κάτι που δεν το έχει συλλέξει μόνη σου. Πρέπει να ξέρεις από που προέρχεται το φαγητό σου. 

Δεκάδες αρκούδες έχουν χαθεί από δηλητηριασμένα δολώματα. Αυτά έλεγε και ξανά έλεγε η μαμά αρκούδα και τα λόγια της καρφώθηκαν στο μυαλό της Βάλιας!

Ο καιρός περνούσε και έφτασε ο χειμώνας. Πλησίασε ο καιρός που οι αρκούδες πέφτουν σε χειμερία νάρκη.

 Η μαμά αρκούδα, ένα πρωί βγήκε να βρει φαγητό. 

Έφτασε το βράδυ, και ακόμη δεν είχε επιστρέψει. 

Η Βάλια κουρασμένη αποκοιμήθηκε. 

Κοιμήθηκε πολλούς μήνες. 

Όταν ξύπνησε κοίταξε έξω από τη σπηλιά και όλα ήταν όμορφα και ανθισμένα. 

Αμέσως σκέφτηκε τη μαμά της! 

Έπρεπε να ψάξει να τη βρει.