Γενικό Λύκειο Ελεούσας

Κωνσταντίνος Ασώπιος 

2023 - 2024

"Οι λογοτέχνες του τόπου μου"

Διαβάζοντας Τ. Κανάτση και Γ. Κουλιανό

Η ζωή μας όλη, ένα ποίημα...

Η χαρά, " και το φως της άλλης μέρας, κρουνός χαράς στο πρωτόθωρο βλέμμα" μαζί με τον έρωτα, "πεθαίνουμε από Άνοιξη κι αγάπη". Μετά έρχεται η απώλεια, "από τότε που σ΄ έχασα και χάθηκαν των ημερών οι ευκρίνειες" και φέρνει μαζί της τον πόνο, τη θλίψη, 

" ντύνομαι την απελπισία των φυλλοβόλων" και την παραίτηση 

" σπαταλημένες νύχτες, γκρεμισμένα χρόνια, ραγισμένες φωνές". Μα η ζωή επιμένει αφού " στην ποίησή μας σπαρταρά μια εφηβεία αδικαίωτη". Κι ο ποιητής συνεχίζει να δημιουργεί. " Τα ποιήματα δεν αλλάζουν κόσμους. Μήτε βεβαιότητες που τρέφουμε γι΄ αυτούς. Μπορούν μόνο να σφίξουνε γερά και σίγουρα το μπράτσο[...] 

Κι αυτό, λίγο δεν το λες."

Όχι, λίγο δεν το λες...

Γιατί η ζωή μας δεν είναι λίγη...

Γιατί η ζωή μας όλη, ένα ποίημα...

Γιατί "Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν, αν η πνοή μας λιγόστευε;"  

                                   Γ. Σεφέρης, Τ. Κανάτσης, Γ. Κουλιανός

Λογοτεχνικά έργα

Τ. Κανάτσης

1. " Στη χιονισμένη μνήμη, εκείνος χόρευε" 

2. "Στην ξέφωτη μνήμη"

3. "Κλειστά σύνορα"

4. "Η παγωνιά των άγριων χρόνων"

5. "Πεθαίνουμε από άνοιξη κι αγάπη" 

6. "Προσωπογραφία"

                                     Γ. Κουλιανός

7. "Πεταλούδα"

8. "delete"

9. " Τι τελικά;"

10." Φλογισμένη γραία"

11. "Ή το΄να ή τ΄άλλο"

12. " Ναι ποιητή"

Τάσος 

Κανάτσης

Στη χιονισμένη μνήμη, εκείνος χόρευε…

Σούρουπο Δεκεμβρίου. Χαμηλός ουρανός και κρύο.

Τα λυχνάρια άναψαν στα χαμόσπιτα. Φωτίτσες αναδεύουν στο σκοτάδι που πέφτει. Από μακριά αλυχτήματα σκυλιών.

 Χιόνι φλύαρο μετά και σιωπή. Από φράχτη σε φράχτη το πληγωμένο κοτσύφι. Στάλα – στάλα το αίμα στο χιόνι, τούφες – τούφες το χιόνι στη γη, τούφες – τούφες κι ο καπνός απ' τα μπουχαριά στον κρεμασμένο ουρανό.

 Στη στράτα μυρίζει κυδώνι. Τυλιγμένη η νύχτα στην άσπρη χλαίνη απαγκιάζει στο παραγώνι. Μες στου παραμυθιού την ευρύχωρη αγκάλη θα ησυχάσει… Το χιόνι πέφτει πυκνό. Κλείσαν οι δρόμοι…

 Ποιος είν' αυτός, που μέσα σε τέτοιο χαλασμό βαδίζει μονάχος; Ποιος ειν' αυτός που τραβάει για τ' απόμερο σπίτι; Όλα κλειστά. Λιθοσωροί τα πεζούλια, σκεβρά τα πατζούρια. Και το κλειδί; Σε μια εσοχή στο ανώφλι. Εκεί ήταν πάντα. 

Από χρόνια παλιά ξεχασμένο, όπως τότε, παιδί που γυρνούσε και το βρισκε, όταν οι άλλοι αργούσαν να γυρίσουν.

Ανοίγει… Το παραγώνι σβηστό, όχι όπως τότε… Και το κρύο διαπεραστικό. Το λυχνάρι στο σοφρά, έτοιμο ν' ανάψει. Άναψε. Και το ρακί στο ερμάρι. Γεμίζει το γυαλί ως απάνω και πίνει μονάχος.

Μονάχος; Γύρω του οι σκιές των πραγμάτων απάνω στους τοίχους. Το γραμμόφωνο γυρίζει ένα δίσκο. Όλα γυρίζουν στα μάτια του. Οι σκιές σαλεύουν στο μυαλό του. Απλώνει τα χέρια του, ακουμπάει το σώμα του σε κάποια σκιά. Ακουμπάει στη μνήμη του ένα άλλο σώμα. Χορεύει με το άλλο σώμα. Η νύχτα προχωράει. Το χιόνι γίνεται πυκνότερο. Κι αυτός χορεύει, ολοένα χορεύει, κι οι σκιές χορεύουν μαζί  του.  Απ' τα κρεμασμένα κάδρα στον τοίχο, κατεβαίνουν αθόρυβα χαμογελαστοί συνδαιτημόνες. Κάθονται στο τραπέζι ολόγυρα. Όπως τότε που παιδί… Όπως τότε με τη χαρά στο τραπέζι.

Κι η νύχτα προχωρεί κι όλοι σ' αυτό το σπίτι ευωχούνται αυτή τη νύχτα, κι αυτός ολοένα στροβιλίζεται σ' ένα βαλς που φαίνεται πως ποτέ δεν τελειώνει.

 Μα πότε μπήκε αυτό το φως απ' τις χαραμάδες του χρόνου; Και πού εξαφανίστηκε το άλλο σώμα; Γιατί τα χέρια του μένουν άδεια στο χορό; Και ποιος είναι αυτός σ' αυτό το σπίτι το ακατοίκητο χρόνια;

 Μερικοί είπαν πως είδαν φως όλη τη νύχτα, κι άλλοι πως είδαν μόνο χνάρια, από κάποιο αδέσποτο σκυλί, στο χιόνι.

 Όμως, αυτός ήξερε καλά, πως πέρασε πολλά χιλιόμετρα αυτή την ατελείωτη νύχτα, μέσα στη χιονισμένη μνήμη του για να συναντήσει τον εαυτό του…

Κλειστά σύνορα

Σπαταλημένες νύχτες γκρεμισμένα χρόνια

ραγισμένες φωνές

Χέρια απελπισμένα

ανοίγοντας θύρες έρημων κήπων

Έτσι όπως χαμηλώνουν τά φώτα

κι η νύχτα ανεβάζει στο ύψος της

κάθε απελπισμένη στιγμή

κάθε τρυφερή ομιλία

βυθίζομαι ολοένα πιο πολύ

σ΄ έναν κόσμο

πού ποτέ

δεν μ' άνοιξε τά σύνορά του

Χαρά Μαραγκουδάκη

Κλειστά σύνορα

Η παγωνιά των άγριων χρόνων

 Ντύνομαι

τήν απελπισία των φυλλοβόλων

σ'ένα μακρύ χειμώνα λησμονιάς

κι ακούω μακριά στον άλλο χρόνο

ένα κορίτσι νά γελάει στό φεγγάρι

ένα κορίτσι νά τραγουδάει στά πουλιά

ένα κορίτσι νά κλαίει

κι απ΄τά δάκρυα του

νά βλαστάνει

η παγωνιά των άγριων χρόνων

 Αιμιλιάνα Μπίλλιου

Η παγωνιά των άγριων χρόνων

Πεθαίνουμε από άνοιξη κι αγάπη

Πεθαίνουμε από άνοιξη κι αγάπη

όταν ο ήλιος βουλιάζει

στων κήπων τίς φλέβες

κι η μνήμη γίνεται μουσική

μιας εκτυφλωτικής διαφάνειας

πού μας αποδίδει γυμνούς κι άφθαρτους

στήν κάθε μέρα

Πεθαίνουμε από άνοιξη κι αγάπη

'Εκθάμβοι στή ζωής τό ανεξήγητο

μέ τό θρίαμβο του έρωτα βαθιά στό αίμα

πάντα σέ μιαν αείρροη αυγή

που δίνει σχήμα στούς πόθους μας

Πεθαίνουμε από άνοιξη κι αγάπη

στό δικό μας μύθο

στό δικό μας κήπο

όπου όλα θάλλουν εξαίσια και παντοτινά

Προσωπογραφία

    Στο πρόσωπο του μαίανδροι πικρής βροχής,

     της μοναξιάς άγρια σμιλέματα 

λησμονημένοι φθόγγοι τραγουδιών στη χείλη του 

«με γέλασε μια χαραυγή τ' άστρι και το φεγγάρι…»

 στ' άγρια γένια του φωλιάζουν πουλιά 

από μια παιδική άνοιξη 

    ψήγματα αγρύπνιας από παρατεταμένη εγκαρτέρηση

στα νηστεμένα μάτια του 

και μια παράξενη μουσική 

από ένα λησμονημένο πανηγύρι χαράς στο στήθος του 

 Θύμα ιδανικό 

στην απέραντη αρένα του αίματος 

βορά στην ακόρεστη του πλήθους βουλιμία

 Ευθυμία Δήμου

Προσωπογραφία

Στην ξέφωτη μνήμη

Εκείνη η μακρινή ηλικία

στην ξέφωτη μνήμη

Κορίτσια δροσερά

στο διάφανο όνειρο

και φτερά υψίπετα

στην πτήση τ΄ ανέλπιστου

Όπου

των λόγων το μάκρος

δρόμος που ακουμπούσε

στης επιθυμίας το σώμα

και το φως της άλλης μέρας

κρουνός χαράς

στο πρωτόθωρο βλέμμα

Γιώργος Κουλιανός

Πεταλούδα

Πεταλούδα μου ζητάει το παιδί. 

Ωραία συλλογίζομαι. Το αγόρι μου στα 12 

ζητάει πεταλούδα. 

Ψιχάλισμα ελπίδας. 

Μου είπε να μη βιάζομαι  

πρώιμα μη χαρώ. 

Πράγματι είχες δίκιο. 

<<Μάχαιρα εκπαιδεύσεως>> 

μου λέει το ψαχτήρι. 

Κι ευθύς αναδιπλώνομαι. 

Μα πίσω από τον φόβο  

 φτεροκοπώντας φεύγανε χιλιάδες πεταλούδες. 

Κινέζο προσποιήθηκα, πλήρωσα τον κινέζο 

βάπτισα και τη μάχη <<Ωραία πεταλούδα>> 

Μια ωραία πεταλούδα...

Μάχαιρα η πεταλούδα. 

Μα είναι για να σκάμε; 

Άλλωστε  ...μεταξύ μας 

κι αν ξέρουμε στο διάβα μας 

Από βαφτίσια του είδους!