Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Μονόκερος του Ουράνιου Τόξου. Ζούσε σε ένα σπίτι πολύ παγωμένο. Έβγαινε στην αυλή και έκανε πατινάζ. Μαζί του ζούσε και το ουράνιο τόξο που, όμως, δεν του άρεσε καθόλου το κρύο. Ο μονόκερος έβλεπε ότι όσο το ουράνιο τόξο κρύωνε τα χρώματά του γίνονταν όλα άσπρα και εξαφανίζονταν.

   Το ουράνιο τόξο ήταν πολύ στενοχωρημένο! Ο μονόκερος για να το βοηθήσει να βρει τα χρώματά του αποφάσισε να πάνε σε άλλο σπίτι. Στο δρόμο τους, συνάντησαν ένα σπίτι σπέσιαλ με πολλά λεφτά που μέσα έμενε ένας κακός βασιλιάς. "Καλημέρα, βασιλιά μου!", είπε το ουράνιο τόξο. "Ο φίλος μου το ουράνιο τόξο έχασε τα χρώματά του, επειδή πάγωσε από το άσπρο χιόνι. Μπορούμε να μείνουμε μαζί σου για να ζεσταθεί και να βρει τα χρώματά του;" "Όχι, δε μπορείτε να μείνετε εδώ, απάντησε ο κακός βασιλιάς, γιατί θα μου  κλέψετε τα λεφτά μου!".

    Τότε έφυγαν και συνέχισαν το δρόμο τους. Έφτασαν σε ένα διαμαντένιο σπίτι. Χτύπησαν την πόρτα και τους άνοιξε μια κακιά μάγισσα με μεγάλη μυτόγκα. "Καλώς τους, Γεια σας μικρούλια μου! Πάνω στην ώρα του φαγητού ήρθατε! Μαγειρεύω μπρόκολο με βραστό μονόκερο!" και γέλασε δυνατά "ΧΑ,ΧΑ,ΧΑ". Με το που άκουσαν αυτά τα λόγια, τρόμαξαν και έτρεξαν μακριά!

    Μπροστά τους είδαν ένα σπίτι με γλυκά γεμάτο χρώματα. Ο κήπος του σπιτιού είχε κομματάκια σοκολάτας και χρωματιστά λουλούδια. Πάνω από τα λουλούδια πετούσαν πολύχρωμες πεταλούδες. Χτύπησαν την πόρτα και τους άνοιξε η Αγάπη. "Να μπούμε μέσα για να ζεσταθεί ο φίλος μου το ουράνιο τόξο και να βρει τα χρώματά του;" ρώτησε ο μονόκερος. 

   "Ναι! είπε η Αγάπη, και άνοιξε την πόρτα μαζί με τη ζεστή αγκαλιά της. Το Ουράνιο Τόξο μπήκε στο σπίτι μαζί με το Μονόκερο και όταν ζεστάθηκε εμφανίστηκαν τα χρώματά του!

    Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

    Και ΤΕΕΕΛΟΟΟΣ!