Οι φυσικοί προσπάθησαν και προσπαθούν πάντα να απαντήσουν στις ερωτήσεις για το πώς και πότε ξεκίνησε το σύμπαν μας και τι πραγματικά το κάνει να υπάρχει και να μετασχηματίζεται. Μεγάλοι θεωρητικοί, πειραματιστές και στοχαστές έχουν διαμορφώσει το σχήμα του κόσμου μας όπως υπάρχει σήμερα με τη βοήθεια των θεωριών και των πειραμάτων τους

Γερμανός φυσικός, τιμημένος με βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1921 και θεμελιωτής της Θεωρίας της Σχετικότητας. Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες διάνοιες στην ιστορία της ανθρωπότητας και για πολλούς ο σημαντικότερους επιστήμονας του 20ου αιώνα.Ο φυσικός εβραϊκής καταγωγής είναι ευρέως γνωστός για την Θεωρία της Σχετικότητας και για τον τύπο E=mc² που αναφέρεται από πολλούς ως «η πιο διάσημη εξίσωση στη φυσική».

Ο Σερ Ισαάκ Νιούτον (Sir Isaac Newton, 1643-1727) ήταν  Άγγλος φυσικός, μαθηματικός, αστρονόμος, φιλόσοφος, αλχημιστής και θεολόγος. Θεωρείται πατέρας της Κλασσικής Φυσικής, καθώς ξεκινώντας από τις παρατηρήσεις του Γαλιλαίου αλλά και τους νόμους του Κέπλερ για την κίνηση των πλανητών διατύπωσε τους τρεις μνημειώδεις νόμους της κίνησης και τον περισπούδαστο «νόμο της βαρύτητας» (που ο θρύλος αναφέρει πως αναζήτησε μετά από πτώση μήλου από μια μηλιά).

Μεγάλης σημασίας υπήρξαν ακόμη οι μελέτες του σχετικά με τη φύση του φωτός  καθώς επίσης και η καθοριστική συμβολή του στη θεμελίωση των σύγχρονων μαθηματικών και συγκεκριμένα του διαφορικού και ολοκληρωτικού λογισμού. 

Stephen William Hawking (8 Ιανουαρίου 1942 – 14 Μαρτίου 2018)

Ο Στίβεν Χόκινγκ θεωρήθηκε ως ένας από τους πιο λαμπρούς θεωρητικούς φυσικούς στην ιστορία. Το έργο του για την προέλευση και τη δομή του σύμπαντος, από τη Μεγάλη Έκρηξη μέχρι τις μαύρες τρύπες, έφερε επανάσταση στη Φυσική.

Ο Βρετανός κοσμολόγος Στίβεν Γουίλιαμ Χόκινγκ γεννήθηκε στην Αγγλία στις 8 Ιανουαρίου 1942  Φοίτησε στο University College της Οξφόρδης, όπου σπούδασε φυσική,. Ο Χόκινγκ πήγε στο Κέιμπριτζ για να ερευνήσει την κοσμολογία, τη μελέτη του σύμπαντος στο σύνολό του.
Στις αρχές του 1963, μόλις πριν από τα 21α γενέθλιά του, ο Χόκινγκ διαγνώστηκε με νόσο του κινητικού νευρώνα, ευρύτερα γνωστή ως νόσος του Lou Gehrig ή αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (ALS). Δεν αναμενόταν να ζήσει περισσότερο από δύο χρόνια.. Απέκτησε το διδακτορικό του το 1966 (ο Χόκινγκ έκανε τη διδακτορική του διατριβή διαθέσιμη στο διαδίκτυο το 2017) και συνέχισε να σφυρηλατεί νέους δρόμους στην στην κατανόηση του σύμπαντος τις δεκαετίες που ακολούθησαν.

Καθώς η ασθένεια εξαπλώθηκε, ο Χόκινγκ έγινε λιγότερο κινητικός και άρχισε να χρησιμοποιεί αναπηρικό καροτσάκι. Η ομιλία έγινε πιο δύσκολη και, το 1985, μια επείγουσα τραχειοτομή προκάλεσε την πλήρη απώλεια της ομιλίας του. Μια συσκευή παραγωγής ομιλίας που κατασκευάστηκε στο Κέιμπριτζ, σε συνδυασμό με ένα πρόγραμμα λογισμικού, χρησίμευσε ως ηλεκτρονική φωνή του, επιτρέποντας στον Χόκινγκ να επιλέξει τις λέξεις του μετακινώντας τους μυς στο μάγουλό του.

Ο Χόκινγκ συνέχισε στο Κέιμπριτζ μετά την αποφοίτησή του, υπηρετώντας ως ερευνητής και αργότερα ως επαγγελματίας συνεργάτης. Το 1974, εισήχθη στη Βασιλική Εταιρεία. Το 1979 διορίστηκε Καθηγητής Μαθηματικών στο Κέιμπριτζ, την πιο διάσημη ακαδημαϊκή έδρα στον κόσμο.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Χόκινγκ μελέτησε τους βασικούς νόμους που διέπουν το σύμπαν. Πρότεινε ότι, δεδομένου ότι το σύμπαν μπορεί να υπερηφανεύεται για μια αρχή – τη Μεγάλη Έκρηξη – πιθανότατα θα έχει ένα τέλος. Σε συνεργασία με τον κοσμολόγο Roger Penrose, απέδειξε ότι η Θεωρία της Γενικής Σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν υποδηλώνει ότι ο χώρος και ο χρόνος ξεκίνησαν από τη γέννηση του σύμπαντος και τελειώνουν μέσα σε μαύρες τρύπες, πράγμα που σημαίνει ότι η θεωρία και η κβαντική θεωρία του Αϊνστάιν πρέπει να ενωθούν.

Χρησιμοποιώντας τις δύο θεωρίες μαζί, ο Χόκινγκ διαπίστωσε επίσης ότι οι μαύρες τρύπες δεν είναι εντελώς σκοτεινές αλλά αντίθετα εκπέμπουν ακτινοβολία. Προέβλεψε ότι, μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, δημιουργήθηκαν μαύρες τρύπες τόσο μικροσκοπικές όσο τα πρωτόνια, που διέπονται τόσο από τη γενική σχετικότητα όσο και από την κβαντική μηχανική.

Ο Χόκινγκ πρότεινε επίσης ότι το ίδιο το σύμπαν δεν έχει όρια, όπως η Γη. Αν και ο πλανήτης είναι πεπερασμένος, μπορεί κανείς να ταξιδέψει γύρω του (και μέσα από το σύμπαν) άπειρα, χωρίς ποτέ να συναντήσει έναν τοίχο που θα περιγραφόταν ως το «τέλος».