Μήνυμα της Ανακυκλωξού προς τα παιδιά 

Μικροί μου φίλοι,
η Γη είναι το κοινό μας σπίτι. Κάθε φορά που ανακυκλώνετε, που ξαναχρησιμοποιείτε κάτι ή που αποφεύγετε τα σκουπίδια, της χαρίζετε ένα χαμόγελο.
Με μικρές πράξεις και μεγάλη καρδιά, μπορείτε να κάνετε τον κόσμο πιο καθαρό και πιο όμορφο.
Να θυμάστε: εσείς είστε οι ήρωες της φύσης! 

Μια φορά κι έναν καιρό, στο Πράσινο Δάσος, ζούσε μια πανέξυπνη και καλοσυνάτη αλεπού. Το όνομά της ήταν Ανακυκλωξού. Η Ανακυκλωξού ήταν η καρδιά του Πράσινου Δάσους. Η πανέμορφη, πορτοκαλί της γούνα έλαμπε σαν τις τελευταίες ακτίνες του ήλιου μέσα από τα φυλλώματα, και η φουντωτή της ουρά ήταν η ψυχή του δάσους.  

Όταν το δάσος ήταν καθαρό, γεμάτο με το κελάηδημα των πουλιών και το θρόισμα των φύλλων, η ουρά της Ανακυκλωξούς κουνιόταν χαρούμενα, δείχνοντας την ευτυχία της. Ήταν η αιώνια προστάτης του, παρατηρώντας κάθε γωνιά, κάθε ρυάκι, κάθε μονοπάτι.

Όμως, όταν κάποιο άγνωστο σκουπίδι έσπαζε την αρμονία, όταν ένα πλαστικό μπουκάλι γυάλιζε μέσα στο γρασίδι ή ένα τενεκεδάκι βρόμιζε το καθαρό νερό του ρυακιού, τότε η ουρά της έπεφτε λυπημένη. Το χαμόγελό της χανόταν, και τα πράσινα μάτια της γέμιζαν με μια θλίψη, γιατί γνώριζε πως η ομορφιά του δάσους ήταν εύθραυστη και χρειαζόταν τη φροντίδα όλων. Ήταν η σιωπηλή υπενθύμιση ότι η καθαριότητα του σπιτιού τους ήταν η ευθύνη όλων των κατοίκων του Πράσινου Δάσους.

Όμως μια μέρα, η Ανακυκλωξού παρατήρησε κάτι που έκανε την καρδιά της να σφιχτεί από στενοχώρια. Το αγαπημένο της δάσος δεν έλαμπε όπως άλλοτε. Παντού γύρω της υπήρχαν σκόρπια σκουπίδια που δεν ταίριαζαν με τα χρώματα της φύσης:

Εκεί που το νερό κελάρυζε κρυστάλλινο, τώρα έπλεαν άδεια πλαστικά μπουκάλια, εμποδίζοντας τη διαδρομή των μικρών ψαριών.

Ψηλά στα κλαδιά, πολύχρωμες πλαστικές σακούλες μπλέκονται και κουνιούνται στον άνεμο σαν απόκοσμα ξωτικά που πασχίζουν να πετάξουν.Στο μαλακό χώμα ,xαμηλά , εκεί που η γη θα έπρεπε να αναγεννιέται, το χώμα πνίγεται από σκουριασμένα κουτάκια και σκισμένα χαρτιά που είχαν σκεπάσει το έδαφος, κρύβοντας τον ήλιο χωρίς να αφήνουν τα μικρά αγριολούλουδα να ανθίσουν και να πλημμυρίσουν το δάσος με τις ευωδιές τους.  

Στο κέντρο στέκεται ακίνητη  η αλεπού να παρατηρεί το πληγωμένο δάσος με βλέμμα ανήσυχο.

« Αυτό δεν είναι σωστό.Το δάσος είναι το σπίτι των ζώων. Είναι το σπίτι όλων μας. Πρέπει να το κρατάμε καθαρό.»

Λίγο αργότερα, ήρθαν στο δάσος παιδιά από το κοντινό χωριό για εκδρομή. Έπαιζαν και γελούσαν, αλλά χωρίς να το καταλαβαίνουν άφηναν πίσω τους σκουπίδια. Τότε η Ανακυκλωξού πλησίασε θαρραλέα.

«Γεια σας, παιδιά!» είπε με γλυκιά φωνή.

Τα παιδιά την κοίταξαν έκπληκτα κι έτριψαν τα μάτια τους.