Κάποτε σε ένα δάσος ,ζούσε ένας πράσινος ,μεγάλος δράκος. Κάθε πρωί που ξυπνούσε έβλεπε τα δέντρα του δάσους, έπαιρνε βαθιές αναπνοές και ένιωθε ευτυχισμένος!

 Το δάσος ήταν τόσο όμορφο που γρήγορα απέκτησε τεράστια φήμη, με αποτέλεσμα να έρθουν από παντού ζώα να μείνουν εκεί.

Από τότε ο δράκος έχασε την ησυχία του. Και όχι τίποτα άλλο, άρχιζε να νευριάζει εύκολα και να θυμώνει.

 Την πρώτη φορά που θύμωσε ήταν επειδή τα σκιουράκια μάζεψαν βελανίδια και τα αφήσανε παντού στο έδαφος. Πήγε ο δράκος να κάνει τον περίπατό του, τα πάτησε και άρχισε να χοροπηδά από τον πόνο. Θύμωσε τόσο πολύ που από το στόμα του βγήκε φωτιά. Το αποτέλεσμα ήταν να καεί το δέντρο δίπλα του, αλλά και η γλώσσα του .Για μέρες δεν μπορούσε ούτε να μιλήσει, ούτε να φάει.

Μόλις συνήλθε, συνέβη και κάτι άλλο που τον έκανε να θυμώσει. Ένας λαγός έφαγε καρότα και πέταξε τα κοτσάνια έξω, από τη σπηλιά του δράκου. Ξαναθύμωσε ο πράσινος δράκος ,έβγαλε φωτιά από το στόμα του, έκαψε δύο δέντρα αυτή τη φορά και έκανε μεγαλύτερη ζημιά στη γλώσσα του. Όσο για τη γλώσσα του είχε γεμίσει φουσκάλες και τον έκανε να τρώει μόνο γιαούρτι και να μιλάει πθεβδά.