Μια φορά κι έναν βροχερό καιρό, ο ήλιος άργησε να βγει αφού τα σύννεφα της προηγούμενης βραδιάς δεν έλεγαν να φύγουν.

- Έι, εσύ! Κάνε λίγο πιο πέρα… θέλω να περάσω, είπε μια μικρή ηλιαχτίδα σε ένα γιγάντιο σύννεφο που έμπαινε μπροστά της.

- Καλά, καλά, μη φωνάζεις. Αν δε φυσήξει ο αέρας δε μπορώ να κάνω πιο γρήγορα! Της απάντησε το σύννεφο θυμωμένο.

- Ουφ , τόση ώρα προσπαθώ να βγω!

- Τι βιάζεσαι; Ας ξεκουραστούμε λιγάκι παραπάνω σήμερα, της απάντησε μια άλλη ηλιαχτίδα.

- Αγαπημένες μου ηλιαχτίδες ξυπνήστε ήρθε η ώρα να λάμψουμε και να φωτίσουμε τη γη /πλάση ή να δώσουμε λίγο φως σε αυτήν την μουντή- βροχερή μέρα.

Ξάφνου ένα αεράκι πήρε τα σύννεφα μακριά και ο ουρανός καθάρισε.. Τότε ο ήλιος ξεπρόβαλε καλώντας τις ηλιαχτίδες του:

Οι ηλιαχτίδες σηκώθηκαν και αφού τεντώθηκαν ξεκίνησαν το ταξίδι τους στη γη. Το φως ξεχύθηκε παντού αφού οι ηλιαχτίδες έκατσαν σε κάθε γωνιά. Κάποιες ηλιαχτίδες όπως και η μικρή ηλιαχτίδα έκατσαν στα γεμάτα δροσιά κλαδιά των δέντρων για να πλυθούν στις πρωινές δροσοσταλίδες

Η μικρή ηλιαχτίδα κοιτάχτηκε σε μια σταγονίτσα νερού και έπλυνε τα μουτράκια της. Όπως πλενόταν κοίταξε μέσα από τη σταγονίτσα και τότε κάτι μαγικό συνέβη. 

Ένα παράξενο φως σκόρπισε στον ουρανό.

Χρωματιστές κορδέλες σχημάτισαν ένα τόξο που διαπερνούσε τον ουρανό, από τη μία άκρη στην άλλη, γεμίζοντας τον μια παραμυθένια λάμψη. Ακτίνες στα χρώματα του κόκκινου, του κίτρινού, του μπλε, του μωβ, του πράσινου, του βιολετί και του πορτοκαλί σαν να ζωγράφιζαν το γαλάζιο ουρανό.

Η μικρή ηλιαχτίδα χοροπήδησε από ενθουσιασμό!

- Τι όμορφα που είναι! Δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο, τι είναι;

- Είναι το ουράνιο τόξο, της είπε η δροσοσταλίδα που στεκόταν δίπλα της. Εσύ το έφτιαξες… εσύ με τις υπόλοιπες ηλιαχτίδες, φυσικά με τη βοήθειά μας.

- Δηλαδή;

- Το φως σας αντανακλάται, δηλαδή καθρεφτίζεται, πάνω στις σταγόνες του νερού και το λευκό σας χρώμα διαθλάται και δημιουργεί αυτό το πολύχρωμο τόξο.

- Διαθλάται;

- Δηλαδή αλλάζει πορεία, αλλάζει δρόμο.

- Αύριο θα βγει;

- Όχι εάν δεν υπάρχουν σταγόνες νερού να διαθλάσουν το φως, απάντησε η δροσοσταλίδα.

Η ηλιαχτίδα κοίταξε όλο καμάρι το ουράνιο τόξο και χαμογέλασε. Και από τότε, κάθε φορά περίμενε πως και πως τη βροχή για να απολαύσει το ουράνιο τόξο.