Μια Κυριακή του Μάρτη,ο Λεωνίδας και η Λένα,μαζί με τους γονείς τους πήγαν βόλτα στο δάσος.Μάζεψαν μανιτάρια,χαμομήλι,χόρτα κι έκατσαν να ξεκουραστούν κάτω από τη σκιά των δέντρων.Το μεσημέρι πείνασαν κι άναψαν φωτιά για να ψήσουν σουβλάκια.

Η ώρα πέρασε κι έπρεπε να γυρίσουν πίσω...

Ξέχασαν όμως να σβήσουν τη φωτιά...

Η φωτιά πλησίασε τα δέντρα,μεγάλωσε κι άρχισε να καίει το ένα δέντρο μετά το άλλο...

Σε λίγη ώρα είχε πιάσει φωτιά όλο το δάσος...τα ζωάκια και τα πουλιά φοβήθηκαν κι άρχισαν να τρέχουν για να γλιτώσουν

Την επόμενη Κυριακή,ο Λεωνίδας,η Λένα και οι γονείς τους αποφάσισαν να πάνε πάλι στο δάσος να κάνουν πικ-νικ..Όμως τι να δουν;Όλα ήταν καμμένα...

-Γιατί κάηκε το δάσος;ρώτησε η Λένα

-Μήπως δε σβήσαμε τη φωτιά που ανάψαμε για να ψήσουμε τα σουβλάκια;ρώτησε η μαμά

Κοιτάχτηκαν όλοι με απορία και κατάλαβαν ότι με την απροσεξία τους, προκάλεσαν την καταστροφή του δάσους... 

-Και τώρα που θα παίζουμε;ρώτησε ο Λεωνίδας

-Χωρίς το δάσος δε θα έχουμε οξυγόνο,είπε ο μπαμπάς 

-Τα ζώα δε θα έχουν φωλιές,είπε η Λένα

-Κι όταν βρέχει το νερό θα φτάνει στα σπίτια και θα τα πλημμυρίζει,είπε η μαμά

Ήταν πολύ λυπημένοι...

Ο μπαμπάς όμως είχε μια μεγάλη ιδέα!!!

-Θα φυτέψουμε νέα δέντρα και θα ξαναφτιάξουμε το δάσος,είπε κι όλοι συμφώνησαν..