Αφιερωμένο στο 3 Γυμνάσιο Ωραιοκάστρου

  Την τελευταία φορά που ο μικρός μου αδελφός πήγε στην αγορά για να πάρει δέρματα και σόλες για το αφεντικό του που τον στέλνει κάθε φορά, γύρισε προβληματισμένος και ανήσυχος. Ήθελα απελπισμένα να τον ρωτήσω αν έχει κάποιο πρόβλημα αλλά δεν τον ρώτησα. Δεν θα μου απαντούσε με ειλικρίνεια. Τις επόμενες ημέρες, ο αδελφός μου φερόταν περίεργα. Μία μέρα, είχε μείνει για πάρα πολύ ώρα στην δουλειά του, ενώ συνήθως δεν καθόταν τόσο πολύ. Τον ρώτησα τι έγινε και ξαφνιάστηκε. Πρώτη φορά τον είδα τόσο παράξενο. Αυτή την ερώτηση όμως προσπαθούσε συνεχώς να την αποφύγει. Για αυτό είχα  κάποιες υποψίες, δεν ήξερα τι να κάνω. Σκέφτηκα να ρωτήσω την μητέρα μου, αλλά δεν ήθελα να την απασχολήσω με ασήμαντα πράγματα.

Το επόμενο πρωινό τον είδα λίγο κουρασμένο. Δεν έδωσα πολύ σημασία και συνέχισα ατάραχη το πρωινό μου. Αφού τελειώσαμε το γεύμα μας μάζεψα το τραπέζι μαζί με την μητέρα μου και κατευθύνθηκα προς τα δωμάτια. Όταν πέρασα μπροστά από την κάμαρα του αδερφού μου είδα την πόρτα του μισάνοιχτη. Αμέσως το μάτι μου έπεσε σε ένα μεγάλο και όμορφο κόκκινο κουτί που ήταν πεσμένο κάτω στο πάτωμα. Είχα μεγάλη περιέργεια να δω το περιεχόμενο του. Τότε σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι το δώρο το οποίο είχε φτιάξει ο αδερφός μου για την κόρη του δασκάλου και το άφησα , χωρίς να αναφέρω ούτε μια κουβέντα.

Οι μέρες περνούσαν γρήγορα και κάθε μέρα έβλεπα τον αδελφό μου να γίνεται όλο και πιο σκεπτικός. Αποφάσισα να το αναφέρω στην μητέρα μου , όσες δουλειές και να είχε , διότι πίστευα ότι  θα ήθελε να το μάθει αφού είναι παιδί  της και νοιάζεται για αυτόν. Μου είπε να τον αφήσω γιατί εκείνον τον καιρό είχε πολλά προβλήματα και το σεβάστηκα. Αφού τελείωσα την συζήτηση με την μητέρα μου αποφάσισα να βγω μια βόλτα στο  πάρκο.