Ne kemi përgatitur disa përralla me ilustrime dhe me zërin tonë , të shkruara nga Vëllezërit Tafa dhe do t'ua bëjme dhuratë bashkëmoshatarëve tanë ne shkollën shqipe "Scanderbeg Parma"- Itali

Preview audio:

storyj.mp/ahqhqvref7dc

Majmunët dhe druvari

Një druvar lodhej duke prerë trungjet e drurëve të vjeter . Kur ai largohej , majmunët i rrokullisnin trungjet e stivosur . Druvarit i duhej t’i ngrinte edhe një herë nga e para .Një ditë druvari , kishte lenë në një trung te madh , pykën që e ndihmonte për të çare . Majmunët kërkonin ta shkulnin pykën që ta rrokullisnin trungun . Njëri nga majmunët që kishte futur këmbën te e caren e trungut, e nxorri pyken,por trungu i mbertheu këmbën . Ashtu mbeti gjersa erdhi druvari . Që nga ajo ditë , majmunët nuk luanin më me trungjet e nuk talleshin më djersën e druvarit.

Maçoku filozof

Në një shtëpi të vjetër , jetonte dikur një maçok . Kur nuk mbeti këmbë miu në shtëpi , ai u nis të gjuante minjtë e fushës. Rruga ishte e gjatë dhe maçoku u mbështet në trungun e një peme për t'u shlodhur . Një mi i vogël po e shikonte me çudi maçokun e përhumbur në mendime.-Afrohu , -i tha maçoku , -unë nuk gjuaj më minj , merrem me filozofi .

Miu i çuditur , sa hap e sa mbyll sytë u gjend në folezën e tij dhe i tregoi minjve të tjerë për takimin me maçokun . Minjtë dolën nga foleza të takonin maçokun që nuk gjuante minj , por merrej me filozofi . Ndërkohë maçoku ishte shlodhur dhe kur minjtë u afruan pranë tij , u sul mbi ta. Kjo është filozofia e vetme që njihte.

Shqiponja dhe gjarpëri

Një gjarpër , kishte vendosur të rrëmbente zogjtë e shqiponjës . Një ditë shqiponja u ngjit shumë lart në qiell . Gjarpëri mendoj se shqiponja nuk do ta shihte dot dhe u zvarrit drejt folesë së saj . Shqiponja në kupolën e qiellit e diktoi se dikush po guxonte të prekte zogjtë e saj dhe u lëshua nga lartësia e madhe si një plumb . Gjarpëri nuk mundi të largohej . -Unë doja të shihja një fole shqiponje , - tha gjarpëri . -Nga lart mund ta shohesh edhe më mirë folenë time , - tha mbretëresha e qiellit dhe e lëshoi mbi shkëmb . Gjarpëri u bë copë e çikë.

Bletët dhe miza

Bletët dhe mizat

Mizat dhe bletët po fluturonin bashkë . Në një lëndinë , lulet e pranverës sapo kishin çelur . Bletët i ftuan mizat të uleshin mbi lulet e bukura . Mizat nuk pranuan e thanë se nuk ishin krijuar për lulet . Fluturuan e fluturuan… Diku mizat dalluan grumbujt e plehrave dhe ftuan bletët të uleshin mbi plehra. Bletët nuk pranuan . Nuk ishin krijuar për plehrat . Dhe u ndanë... Mizat u ulen mbi plehra dhe ndjeheshin të lumtura. Bletët u lumturuan mbi lule.

Qeni endacak

Na ishte një djalë jetim që të gjithë e përbuznin e askush nuk e pranonte prane . Vetëm një qen endacak e ndiqte pas kudo që shkonte . Qeni e priste në mëngjes kur dilte nga kasollja dhe e përcillte gjer tek dera e shkollës . Djali edhe pse i varfër e jetim , mësonte shumë . Qeni e priste tek dera e shkolles gjersa binte zilja e mbarimit të mësimit . Nëse djalin engacmonte kush , qeni bëhej si i tërbuar dhe u griste çantat dhe rrobat . Kur viti shkollor mbaroi , djali filloi të ngrinte një kasolle tjetër . Qeni e kuptoi se ajo do të ishte streha e tij.

Elefanti dhe delfini

Një elafant dhe një delfin kishin lindur në të njëjtën ditë , Elefanti luante dhe rritej buzë pellgut . Delfini luante dhe rritej brenda në pellg. Elefanti kënaqej kur e shihte delfinin sesi kërcente e bënte akrobacira në ujë . Delfini çuditej me elefantin që çdo ditë rritej e po bëhej një gjigand. Një ditë elefanti krijoi një lak në një litar për ta nxjerrë delfinin nga uji e për të lozur në lëndinë.

-O elefant,- i tha delfini i vogël , -lermë këtu në pellg nëse më quan mik. Atje në breg unë nuk jetoj dot.

Që nga ajo ditë , ata vazhdonin përsëri të luanin me njëri tjetrin: njëri në ujë e tjetri në breg.

Tre minjtë

Tre minjtë jetonin në një kështjellë e ushqeheshin me ç'mbetej nga ushqimet e vizitorëve . Një ditë në kështjellë nuk erdhën më vizitorë.

Minjtë hipën në mure për të mësuar se c'kishte ndodhur . Një dragua , kishte zënë portën dhe asnjë nga vizitorët nuk guxonte të futej në kështjellë . Minjtë qëndronin të heshtur .

Heshtjen e theu Didi , miu më i vogël . Ai u tha të mbushnin qypat me uthull , shëllire e reçel . Dy minjtë e tjerë pranuan . Hapën portën . Dragoi i babëzitur i ktheu njëri pas tjetrit qypat dhe befas ndjeu një dhimbje therëse në stomak .

Dragoi duke ulëritur si i cmendur u mbyll në shpellën e tij e nuk u kthye më në keshtjellë .

Minjtë hapën portat dhe vizitorët filluan te vijnë përsëri . Kur uleshin për të ngrënë , Miki , miu plak nuk i jepte më Didit , vetem thërrimet .

Ai mendonte se Didi , ishte rritur.

Çafka dhe peshqit

Një çafkë jetonte buzë një liqeni të thellë . Në atë liqen kishte peshq të të gjitha llojeve , por sapo shfaqej çafka , peshqit futeshin në thellësi të liqenit . Po në atë liqen , jetonte edhe fisi i madh i bretkosave . Një ditë bretkosa mbretëreshë dukej e menduar . Kishte mësuar se në liqen do të vinin peshkatarët . Çafka u shtir sikur ndjeu keqardhje .

-Di unë një pellg ku peshkatarët nuk shkojnë dot , -tha çafka.

Bretkosa u zhyt në ujë dhe foli me peshqit . Peshqit u nisën në pellgun e cekët ku peshkatarët nuk mund të shkonin dot . Aty i priste çafka dhe ajo nuk e kishte të vështirë t’i kapte peshqit një e nga një.

Fuqia e këngës

Një ditë Jasmina kishte shkuar me shoqet e saj të mblidhte lule në thellësi të pyllit . Ajo mblidhte lule dhe këndonte me një zë magjik.

-Mos këndo me zë të lartë . Të dëgjojnë arinjtë dhe do të na sulen , -e këshillonin shoqet . Vajza ndjehej e frymëzuar dhe nga frymëzimi kënga merrte nuanca magjike . Befas shtangu . Një tufë arinjsh ishin ulur këmbëkryq në lëndinën rreth shkurreve dhe po e dëgjonin . Kur vajza e mbaroi këngen , arinjtë përplasen duart . Baba ariu u afrua pranë vajzës dhe iu lut të këndonte një këngë tjetër . Vajza pranoi dhe nuk e kishte të vështirë të kuptonte se ç’fuqi magjike kishte kënga.

Shiu i shpresës

You've previewed 22 of 35 pages.
To read more:

Benefits: