Ana Karakter:Yıldız (Down sendromlu bir öğrenci)

Güneşli güzel bir ilkbahar sabahıydı.Zil çalmadan sınıfa girmiş öğretmenimizi bekliyorduk.Öğretmenimiz bu sabah derse biraz geç kalmıştı.Az sonra yanında yeni bir öğrenciyle geldi.Tüm sınıf şaşırmış haldeydik.Çünkü yeni gelen öğrenci bizden farklıydı.

(It was a beautiful, sunny spring morning. We entered the classroom before the bell rang and were waiting for our teacher. Our teacher was a little late for class this morning. He soon came with a new student. The whole class was surprised. Because he was different from the new student.)

      Öğretmenimiz yeni gelen öğrencinin adının 'Yıldız' olduğunu söyledi.Yıldız okulumuza yeni kayıt gelmişti ve bizim sınıfımıza kayıt olmustu.Öğretmenimiz en önde bulunan boş birincilik arkadaşımızı yerleştirdi.Dersimizi bitirip teneffüs zili çaldığında koşarak dışarı çıktık.Teneffüste saklambaç oynamaya başladı.Sınıf arkadaşımız Melek'in yeni gelen arkadaşımızın tek başına ve bereketli bir şekilde bize baktığını söyleyene kadar yaptığımız sanatsal anlamamıştık.

Arkadaşımızı oyunumuza davet ettiğimizde çok mutlu olduğu surat ifadesinden anlaşılıyordu. Fakat oyuna başladığımızda bizim gibi değildi.Farklılığın ne olduğunu tam olarak anlayamamıştık ama koşmakta güçlük çekiyor,ebe olduğunda ise saymayı tamamlayamıyordu.Bunu gören arkadaşlarımızdan bazıları Yıldız'a gülmeye başladılar.

(When we invited our friend to our game, it was obvious from his expression that he was very happy. But when we started the game, she wasn't like us. We couldn't fully understand what the difference was, but she had difficulty running, and when she became a midwife, she couldn't complete the counting. Some of our friends who saw this started laughing at Yıldız.

Bazı arkadaşlarımızın gülmesi yeni arkadaşımızı hırçınlaştırdı.Gülmeler devam ediyor ,Yıldız ise artık ağlıyordu.Nöbetçi öğretmen yanımıza gelerek arkadaşımıza neden ağladığını sordu ancak Yıldız sadece ağlıyor hiçbir soruyu yanıtlayamıyordu. 

Nöbetçi öğretmen Eren öğrencisinden bana bir peçete getir de Yıldız arkadaşına verelim. Eren hemen peçeteye alıp Yıldız arkadaşına verdi. Yıldız, ağlaması azaldı.

Eren, Yıldız arkadaşım sen hiç merak etme şimdi seninle beraber oyunu baştan oynama başlarız dedi.Yıldız ve Eren ikili saklambaç olurlar ve beraber 1, 2, 3 ..... 10 sayısını sayarlar. 

Önüm arkam sağım solum sobe. Saklanmaya ebe derler...

Zil çaldı ve sınıfa girdik. Sınıfa girdiğimizde Eren, öğretmenimize teneffüste yaşananları anlattı, bazı arkadaşlarımızın Yıldız'a güldüklerinden bahsetti. Öğretmenimiz de o anda yaptığı hatayı anlayıp Yıldız'ın farklılığı hakkında bize bilgi vermediğini fark etti. Çünkü biz Yıldız'da bir farklılık olduğunu görüyor ancak farklılığın ne olduğunu bilmiyorduk. 

(The bell rang and we entered the classroom. When we entered the classroom, Eren told our teacher what happened during the break, he mentioned that some of our friends were laughing at Yıldız. At that moment, our teacher realized the mistake he made and realized that he did not inform us about Yıldız's difference. Because we saw that there was a difference in Yıldız, but we did not know what the difference was.) 

Η κυρία μας προσπάθησε να μας εξηγήσει τη διαφορά της νέας μας συμμαθήτριας. Ήταν ένα παραπάνω γονίδιο που έκανε τα πάντα λίγο διαφορετικά και ίσως λίγο πιο δύσκολα για εκείνη. Τότε μια συμμαθήτριά μας, η Νίκη, πήγε προς το μέρος της νέας μας φίλης και στάθηκε δίπλα της απέναντί μας. Της κράτησε σφιχτά το χέρι.

Our teacher tried to explain how the new student deferred from us. It was just an extra gene that made everything a little different and maybe a bit more difficult for her. Then one of my classmates Nikki approached our new friend and stood by her side facing us. She held her hand tightly.

Yıldız ,Nikki'nin bu davranışına cok mutlu olmuştu, yüzündeki hüzün giderek azalıyor yerine mutluluk geliyordu.Çünkü artIk yalnız değildi . Onları yanlIz gören Aram 'da onlara doğru geldi ve ikisine sarıldı . Hepimiz farklıyız bunun icin üzülme bak benimde saçım sarı Nikki'nin kırmızı ;bunlar öğretmenimizin de dediği gibi bizim zenginliğimiz .

(Yıldız was very happy with this behavior of Nikki, the sadness inside her was gradually decreasing and she wanted happiness instead. Because art was not alone. Seeing the pieces alone, Aram came towards them and joined the two. We are all different, so don't be sad, look, my hair is blonde too, Nikki's hair is red; these are our wealth, as our teacher said.)