Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, çok uzak diyarlardaki ülkelerden birinde, çok güzel bir saray varmış. Pamuk Prenses ve 7 Cüceler masalı işte tam bu sarayda başlamış…

Bu güzel sarayda bir de güzeller güzeli bir kraliçe yaşarmış. Bu güzel kraliçenin mutlu olmak için tek dileği, güzel bir kız çocuğuna sahip olmakmış.

Soğuk bir kış günü, kraliçe sarayının cam kenarında oturmuş. Bir yandan camdan dışarıyı seyrediyor, bir yandan da dikiş dikiyormuş. Dışarıda çok güzel kar yağıyormuş. Kar tanelerini seyre dalan kraliçe, elindeki dikiş iğnesini parmağına batırmış.

Kraliçenin biraz canı yanmış, ancak karların güzelliğini seyrederken yalnızca tek bir şey düşünüyormuş.

“Keşke teni pamuk kadar beyaz, dudakları pespembe ve kalbi sevinç ve mutluluk saçan bir kızım olsa.”

Zaman geçmiş, günler günleri kovalamış… Masal bu ya, en sonunda kraliçenin çok istediği dileği gerçekleşmiş ve bir bebeği olmuş.

Kraliçe güzel kızına “Pamuk Prenses” adını vermiş. Pamuk Prenses’in kömür karası parlak saçları, pespembe dudakları ve çok iyi bir kalbi varmış. Kraliçe kızına kavuşmuş, ama mutlulukları kısa sürmüş. Bir gün kraliçe hastalanmış ve ölmüş. Kral ve Pamuk Prenses yalnız kalmışlar.

Günler günleri kovalamış… Bir süredir yalnız kalan Kral, sonunda kendine bir eş bulmuş ve evlenmiş. Yeni kraliçe güzel olmasına rağmen çok kötü kalpliymiş. Oldukça kendini beğenmiş bir kişi olan kraliçenin ayrıca herkesten sakladığı bir de aynası varmış.

“Ayna ayna söyle bana… Bu dünyada benden daha güzeli var mı?” diye sorarmış.

Sihirli Ayna hemen cevap verirmiş: “Hayır, değerli kraliçem. En güzel olan sizsiniz.”

Mevsimler akıp geçmiş. Pamuk prenses büyümüş çok güzel bir genç kız olmuş. Saraydaki herkes onu çok seviyormuş çünkü o, yalnızca güzel bir kız değil, aynı zamanda çok iyi kalpli biriymiş ve hiç kimseye kötülük etmek istemezmiş.

Günlerden bir gün, sarayda yine sıradan bir sabah yaşanıyormuş. Kötü kalpli güzel kraliçe uyanmış ve sihirli aynasının karşısına geçmiş.

“Ayna, ayna ey sihirli ayna, söyle bana; bu dünyada benden daha güzeli var mı?” diye sormuş.

Ayna biraz beklemiş, sonra cevap vermiş: “Evet, değerli kraliçem… Pamuk prenses sizden daha güzel.”

Kraliçe duyduklarına inanamamış ve sinirle aynaya dönmüş, tekrar sormuş: “Ayna ayna söyle bana, benden daha güzeli var mı bu dünyada?!”

Ayna bu sefer hiç beklemeden, biraz çekinerek yanıtlamış: “Evet, kraliçem… Pamuk prenses sizden daha güzel.”

Bunu duyan kraliçe çok sinirlenmiş ve sinsi bir plan yapmış. Saray görevlilerinden biri olan avcıyı yanına çağırmış ve Pamuk Prenses’i ormana götürüp öldürmesini istemiş.

Avcı, aslında iyi biriymiş ve Pamuk Prenses’i çok severmiş. Onu bir bahaneyle ormana götürmüş ama ona zarar verememiş. Olanları ona anlatıp kaçmasını istemiş. Saraya dönünce de Pamuk Prenses’in artık yaşamadığını söylemiş.

O sırada ormanda tek başına dolaşan Pamuk Prenses, bir yandan ağlıyor bir yandan da kalacak bir yer arıyormuş. Tam vazgeçtiği sırada ağaçların arasında bir kulübe görmüş. Hızlıca yürüyerek içine girmiş. Bir de ne görsün!

Bu minik evin eşyaları da minicikmiş ve üstelik her yer çok dağınıkmış. Bir süre bekledikten sonra etrafı toplamaya karar vermiş.

Küçük küçük yedi tane tabak yıkamış, minik minik yedi tane bardak, yedi minik çatal… 7 minik kaşık… Mutfağı pırıl pırıl yaptıktan sonra bir güzel yemek pişirmiş.

Afiyetle karnını doyuran pamuk prenses, diğer odanın da ne kadar dağınık olduğunu fark edince toplamak üzere oraya yönelmiş bir de ne görsün; yedi tane minicik yatak…

Yedi yatağı da düzenleyen pamuk prenses yorgunluğuna yenik düşmüş ve yatakların üzerine doğru uzanarak uykuya dalmış.

“Biz tam yedi cüceyiz!” şarkısını söyleyerek gelen minik evin minik sahipleri yorgun argın eve vardıklarında çok şaşırmışlar. Her yer toplanmış, temizlenmiş, mis gibi yemek kokuları tüm evi sarmış. Gün boyu çalıştıkları için oldukça aç olan yedi cüce, içeride pamuk prensesin uyuduğundan habersiz yemekleri yemeğe koyulmuşlar.