Αχ αυτοί οι θνητοί! Δεν πρόκειται ποτέ να να μάθουν από τα λάθη τους. Κοίτα, κοίτα τώρα τον Πάτροκλο, νόμιζε πως είναι κάποιος θεός. Πήγε ενάντια στη μοίρα του, αν και άθελά του. Όμως δεν κράτησε την συμβουλή του Αχιλλέα. Κάτι παραπάνω ήξερε κι εκείνος.

Να διώξεις τους Τρώες από τα πλοία και να γυρίσεις πίσω!

Τον έβλεπα που με τους Μυρμιδόνες έδιωξε τους Τρώες απ' τα πλοία των συμμάχων του, Αχαιών. Μετά, θα 'πρεπε να κρατήσει τον λόγο του στον Αχιλλέα και να γυρίσει πίσω. Όμως εκείνος είχε "τυφλωθεί" από τις νίκες του.

Επιχείρησε μάλιστα να σκαρφαλώσει στα τείχη τέσσερις φορές. Την τέταρτη φορά που όρμηξε, εγώ τον έπιασα και τον προειδοποίησα να φύγει, λέγοντάς του ότι δεν είναι γραφτό να πάρει αυτός την Τροία, ούτε ο ίδιος ο Αχιλλέας.

Ύστερα, αφού έκανα τον Πάτροκλο να φύγει απ΄ τα τείχη, είδα τον Έκτορα που ήταν σε δίλημμα. Να κατέβει στη μάχη να πολεμήσει ή να μαζέψει τον στρατό μέσα από τα τείχη. Στάθηκα τότε δίπλα του με τη μορφή του Ασίου και τον ενθάρρυνα να κάνει το πρώτο.

Έτσι λοιπόν, ο Έκτορας έστειλε τον Κεβριόνη να πάρει το άρμα του και βγήκαν στη μάχη. Όμως συνάντησαν μια δυσάρεστη έκπληξη. Ο Πάτροκλος, με μια μεγάλη, μυτερή πέτρα προσπάθησε να σκοτώσει τον Έκτορα πετώντας την πάνω του. Παρόλα αυτά αστόχησε και βρήκε τον ηνίοχο του Έκτορα στο κεφάλι, ανάμεσα στα φρύδια.

Βλέποντας ο Πάτροκλος τον Κεβριόνη να πέφτει νεκρός από το άρμα, τον παρομοίωσε με δύτη που βουτάει στη θάλασσα. Τότε τον είδα που επιχείρησε να τον αρπάξει, για να πάρει τα όπλα του στο στρατόπεδο των Αχαιών. Ο Έκτορας όμως δεν το επέτρεψε ορμώντας να σώσει το πτώμα του Κεβριόνη.

Έβλεπα τις εξελίξεις αυτής της μονομαχίας, παράλληλα όμως πολεμούσαν και οι δύο στρατοί. Έπεφταν στο χώμα πολλοί και απ' τα δύο στρατόπεδα. Όταν βράδιαζε όμως, οι Αχαιοί υπερτερούσαν, με αποτέλεσμα να πάρουν τον Κεβριόνη.

Μετά από αρκετή ώρα που ο Πάτροκλος σκότωνε ασταμάτητα ολοένα και περισσότερους Τρώες, έφτασε η ώρα που θα έμπαινε τέλος, όχι μόνο στην αριστεία του, αλλά και στην ίδια του τη ζωή.

Ύστερα από τρεις φορές που επιτέθηκε στους Τρώες σκοτώνοντας ακάθεκτος εννέα τη φορά, όταν ξεκίνησε για την τέταρτη πήγα πίσω του και τον χτύπησα με δύναμη στη πλάτη και έπεσε κάτω. Μέσα στην αγριάδα του πολέμου δεν με είδε και δεν κατάλαβε τι συνέβαινε παρά μόνο όταν του αφαίρεσα την περικεφαλαία, την πανοπλία και τον αφόπλισα. Όμως ήταν ήδη αργά. Έφυγα αφήνοντάς τον μισοπεθαμένο να τον αποτελειώσουν οι αντίπαλοι.

Ο Πάτροκλος ήταν πλέον πεσμένος στο έδαφος, ζαλισμένος από το χτύπημά μου, "γυμνός" χωρίς την πανοπλία του, χωρίς το δόρυ του, που του έσπασα στα δύο, και αποτελούσε έναν εύκολο στόχο.

Τότε ήταν που στάθηκε πίσω του ένας Δάρδανος,ο Πανθοϊδης Εύφορβος, αδερφός του Πολυ-δάμαντα, γενναίος πολεμιστής που στο τρέξιμο, στη λόγχη και στην ιππομαχία σαν αυτόν κανένας δεν υπήρχε.