Καλδή Γεωργία ΠΕ04.01

    Νταρζάνου Αθανασία ΠΕ80

"Βιοκλιματική Τάξη: Δημιουργώντας ένα αποτύπωμα μέσα στο πράσινο σχολείο"

και συντονιστή το Γυμνάσιο των Ιδιωτικών Εκπαιδευτηρίων Θεοδωρόπουλου, Χανιά Κρήτης

Από το 3ο Γυμνάσιο Πύργου συμμετείχαν οι εκπαιδευτικοί:

Ένα ανοιξιάτικο πρωινό, μια παρέα έξι συνομήλικων φίλων, ο Πέτρος, ο Αλέξης, ο Κωστής, η Ειρήνη η δίδυμη αδερφή του Πέτρου, η Άννα και η Δήμητρα συζητούσαν καθώς πήγαιναν στο σχολείο. 

Εδώ και πολύ καιρό ήθελαν να ανακαλύψουν τί κρυβόταν πίσω από την πελώρια καφέ πόρτα της παλιάς αποθήκης που βρισκόταν στο ισόγειο του σχολείου τους. 

Σήμερα το αποφάσισαν. Το μυστήριο θα λυνόταν! Την 3η ώρα που είχαν κενό βρέθηκαν και οι έξι μπροστά από την καφέ πόρτα.

Η Άννα και η Δήμητρα μετρούν «1, 2, 3»

 και η πόρτα ανοίγει.

Έκπληκτα τα έξι παιδιά ανακαλύπτουν ότι πίσω από την καφέ πόρτα της παλιάς αποθήκης, βρίσκονταν τρεις άλλες πόρτες. Η αριστερή γράφει «παρελθόν», η μεσαία   «παρόν» και η δεξιά «μέλλον».

Ο ήχος του κουδουνιού τους ειδοποίησε ότι η εξερεύνηση έπρεπε να τελειώσει.

Επέστρεψαν βιαστικά  και συναντήθηκαν στο ίδιο σημείο για να πουν τί αντίκρισαν πίσω από τις πόρτες.

Ο Πέτρος και η Άννα είπαν ότι πέρασαν πολύ ωραία στο παρελθόν. Είδαν έναν λαμπερό ήλιο, πάρκα με ψηλά πλατάνια κάτω από τα οποία οι άνθρωποι κάθονταν και χαίρονταν τη σκιά τους, χαμηλά σπίτια με όμορφους κήπους, γεμάτους πολύχρωμα, ευωδιαστά λουλούδια. Αυτοκίνητα υπήρχαν μόνο λίγα και οι άνθρωποι είχαν ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό τους. Χαίρονταν τη φύση και ήταν ευτυχισμένοι.

Ο Αλέξης και η Δήμητρα είπαν ότι τα πράγματα ήταν αρκετά διαφορετικά στο παρόν. Ο ήλιος ήταν χλωμός, θα έλεγε κανείς ότι ίσως είναι άρρωστος. Παντού υπήρχαν αυτοκίνητα και ένα σύννεφο γκρι καπνού που απλωνόταν στην ατμόσφαιρα. Πράσινο δεν συνάντησαν πολύ. Υπήρχαν κάποια δέντρα διάσπαρτα εδώ κι εκεί και μερικά λουλούδια που είχαν μια περίεργη μυρωδιά. Οι άνθρωποι είχαν τα πάντα αλλά δεν έμοιαζαν χαρούμενοι. 

Στην τελευταία πόρτα, όπως είπε ο Κωστής με την Ειρήνη, τα πράγματα ήταν τρομακτικά. Όλα ήταν σκοτεινά και όπου και να γύρισαν το κεφάλι τους να κοιτάξουν έβλεπαν σκουπίδια! Ίχνος ζωής δεν υπήρχε πουθενά. 

Ξαφνικά κάτι άκουσαν! 

Ήταν ένα μικρό λουλούδι που κλαίγοντας διηγήθηκε στα παιδιά τι έγινε όλα αυτά τα χρόνια.