,Αφιερωμένο στο 3ο γυμνάσιο Ωραιοκάστρου 

Την τελευταία φορά που πήγα στην αγορά για να πάρω δέρματα και σόλες για το αφεντικό μου γύρισα προβληματισμένος, αφού δεν το ήξερα αν θα της άρεσε  αυτό το σχέδιο που σκέφτηκα. Αλλά δεν μπορεί να μην της άρεσε.

.

Είναι το καλύτερο που σκέφτηκα και δεν νομίζω πως υπάρχει αλλού σε άλλα παπούτσια αυτό το σχέδιο. Έτσι προσπάθησα να πω με έναν τρόπο στο αφεντικό να πάω στο μαγαζί του για να μπορέσω να τα φτιάξω με όλα τα σωστά εργαλεία που χρειαζόμουν και επίσης να μην έχει κόσμο γιατί πάντα είχε κόσμο και δεν θα προλάβαινα να τα φτιάξω. 

?

Τότε θυμήθηκα πως είχα να φτιάξω τα καλαπόδια και πως για να φτιαχτούν αυτά πρέπει να μην υπάρχει πολλή πελατεία. Έτσι είπα αυτό στο αφεντικό και αυτός συμφώνησε επειδή ήμουν πάντα φιλότιμος στην δουλειά μου. Όταν τελείωσα την δουλειά μου, το αφεντικό με κέρασε καφέ για την μεγάλη δουλειά που έκανα. Πού να ήξερε ότι χρειάστηκα το μαγαζί για άλλο σκοπό αλλά αφού δεν το κατάλαβε πάλι καλά να λέμε.

Εγώ στην αρχή ήμουν με το άγχος ότι επειδή νύσταζα λίγο και πήγαν να κλείσουν τα μάτια μου την στιγμή που ήρθε το αφεντικό διότι τα δούλευα όλο το νυχτέρι μπορεί ίσως να έβλεπε τα κόκκινα λουστρίνια, αλλά τελικά δεν πήρε καθόλου χαμπάρι