KİTABİN ÖZETİ

Küçük Neşe ve arkadaşlarının bir araya gelmesinde yardımcı olması, kötü bir şey olduğunda birbirlerini bırakmamaları. Hayatta yardıma ihtiyacı olan insanlara yardım etmemiz gerektiğini, bize yardımın önemli bir şey olduğunu öğreten bir hikayedir.

Yıllar önce bir dere kenarında küçük ve sevimli bir ev vardı. Bu evde annesi ve babasıyla birlikte Neşe isimli bir çocuk yaşıyormuş. En yakın arkadaşları ise Zıpzıp isimli yavru kurbağası ile derenin sağladığı ki büyük meşe ağacıymış. Birlikte şarkılar söylerler, derenin suyunun az olduğu zamanlarda taşların üstünde zıplayarak oynarlarmış.

Aradan yıllar geçmiş, meşe ağacı büyümüş. Büyüdükçe de köklerinin dere kenarındaki toprağa sımsıkı sarılmış. Yavru kurbağa Zıpzıp da artık kocaman olmuş, daha uzaklara zıplayabiliyormuş. Neşe okula başlamış, her gün koşa koşa okula gidiyormuş. Oyun zamanlarında yine meşe ağacı ve Zıpzıp ile bir araya geliyormuş.

Güneşli bir bahar günü Zıpzıp, meşe ağacı ve Neşe derenin kenarında oyun oynarken yağmur yağmaya başlamış. Her zaman ki gibi gülüyor, yağmur yağdıkça daha da eğleniyorlarmış. Meşe ağacı serinlediği için sevinmiş. Zıpzıp ise sevinçten bir o yana bir bu yana atmış kendine.

Yağmur hızını arttırdıkça derenin suyu da artmaya başlamış. Şırıl şırıl akan derenin sesi aniden homurdanan bir hayvanın sesine dönüşmüş. Zıpzıp ve diğer kurbağalar kocaman gözler ile etrafa endişeyle bakmışlar.

Daha önce çok yağmur yağmıştı ama bu derenin ilk defa homurdandığını görüyordu. Yağmur hızlandıkça daha da yükselmiş. Zıpzıp ve diğer kurbağalar hemen meşe ağacının dallarına tutunmuşlar. Neşe koşarak eve gitmiş, annesi ve babasına haber vermişti.

Derenin suları bir anda her yeri kaplamış. Meşe ağacının kökleri bile zor tutunuyormuş. Neşe, evlerinin balkonuna kadar suların ulaştığını fark etmişti. Anne ve babasına seslenerek içeri girdi. Ailesi de zaten Neşe'yi arıyormuş. Ailesi onu görünce hemen ona sarılarak birlikte evin arka odasına gittiler. Bir an önce yüksek bir yerden çıkmaları gerekiyormuş

Neşe ve ailesi evlerinin penceresinden Zıpzıp'a seslenerek yardım istemiş. Sesi duyan Zıpzıp, diğer kurbağalarla konuşmuş. Onlardan meşe ağacının en uzun ve esnek dalına doğru tırmanmaları istemiş.

Kocaman göbekli kurbağalar ağırlıklarını o dala vermişler. Ağırlığından iyice eğilen dal Neşe'nin evinin penceresine kadar uzanmış.

Neşe annesi ve babası ile birlikte dala tutunmuş. Sonunda meşe ağacına çıkabilmişler. Bir süre sonra Neşe'nin ailesinin evi artık sudan görünmüyormuş. Evlerin bazı duvarları yıkılmış, bahçede bulunan diğer ağaçlar da yıkılmış. Evlerinin bu durumunu gören Neşe, çok korkmuş. Bir daha evini hiç göremeyeceğini düşünerek çok üzülmüş.