"Είναι καλοκαίρι . Περνάω πολύ ωραία στη θάλασσα αλλά θέλω να τελειώσει το καλοκαίρι. θέλω να αρχίσουν τα σχολεία. Λατρεύω το σχολείο!

Επιτέλους, αύριο αρχίζουν τα σχολεία. Έκανα μπάνιο, βούρτσισα τα δόντια μου με πολλή οδοντόκρεμα, ετοίμασα τα ρούχα μου και καθάρισα πολύ καλά τα γυαλιά μυωπίας μου.

Έφαγα πολύ καλό πρωϊνό: αβγά, τηγανίτες με μέλι, πορτοκαλάδα. Φίλησα τους γονείς μου κι έτρεξα για το σχολικό. Εκεί ήταν οι φίλοι μου, ο Αντώνης και η Αναστασία. Όταν ήρθε το λεωφορείο, ανέβηκα πρώτος.

Μόλις ανέβηκα, είδα τη συνοδό του λεωφορείου, την κυρία Ρένα. Της είπα χαρούμενα: "Καλημέρα κυρία Ρένα!". Αυτή μου είπε: "Καλημέρα Αριστοτέλη!". Τότε, ακούστηκαν γέλια αλλά δεν έδωσα σημασία.

Προχώρησα για να βρω τη θέση μου αλλά ένα ψηλό αγόρι καθόταν ήδη εκεί και μου είπε ότι αυτή ήταν τώρα η δική του θέση. Η κυρία Ρένα μου φώναξε να καθίσω γιατί το λεωφορείο θα ξεκινούσε κι έτσι κάθισα δίπλα του. Ωχ! Αυτή θα ήταν η θέση μου για όλη τη χρονιά. 

Μόλις κάθισα, το αγόρι μου είπε: "Ωραία γυαλιά φοράς!" και μου τα άρπαξε με δύναμη. Τότε μου τα έσπασε. Μου τα έδωσε πίσω σπασμένα και λερωμένα και άρχισε να τραγουδάει: 

                               "Ο Αριστοτέλης, ο τεμπέλης 

                                 φοράει γυαλιά, θα φάει κλωτσιά"

Κάθε μέρα γινόταν το ίδιο και τα άλλα παιδιά γελούσαν. Μια μέρα με χτύπησε και στην πλάτη. Εγώ ήμουν θυμωμένος αλλά φοβόμουν γιατί ήταν πιο ψηλός και πιο μεγάλος από μένα. Το πρωί ξυπνούσα και δεν ήθελα να πάω σχολείο.

Μια μέρα πήγε να μου αρπάξει το σάκο μου για να μου πάρει το κολατσιό. Αυτή τη φορά αποφάσισα να αντιδράσω. Άρπαξα κι εγώ το δικό του σάκο. Κι αρχίσαμε να μαλώνουμε.

Μας άκουσε η κυρία Ρένα και ήρθε και μου είπε: "Τι γίνεται εδώ;" "Μου πήρε το σάκο", είπε αυτός. "Πρώτος μου τον πήρε αυτός!", είπα εγώ. Τότε η κυρία Ρένα είπε: "Άρη και Αριστοτέλη δώστε αμέσως τους σάκους ο ένας στον άλλο. Τώρα!"

Έτσι κι έγινε. Όμως τα τετράδια του αγοριού είχαν πέσει στο πάτωμα. Από ευγένεια έσκυψα να τα μαζέψω και τότε είδα ότι έγραφαν Αριστοτέλης. Το διάβασα δυνατά.

Αυτός έγινε κατακόκκινος. Εγώ του είπα: "Α, έτσι; Κι εσύ με κορόιδευες για το όνομά μου;" Αυτός με παρακάλεσε να μην το πω στους άλλους γιατί φοβόταν ότι θα τον κορόιδευαν  αν μάθαιναν το πραγματικό του όνομα!

Από τότε πέρασε πολύς καιρός. Κάθε μέρα μιλούσαμε όμορφα ο ένας στον άλλον. Στο τέλος, γίναμε φίλοι. Ποιος θα το περίμενε; Ο Αριστοτέλης ο ψηλός κι εγώ, ο Αριστοτέλης ο κοντός!

                         ΤΕΛΟΣ