Μια φορά και έναν καιρό, σε μια ζούγκλα με ψηλά δέντρα και πλούσια βλάστηση, ζούσε ένας μικρός παπαγάλος που τον έλεγαν Πίπη. 

Αντί να έχει μεγάλα δυνατά φτερά, όπως οι άλλοι παπαγάλοι, τα δικά του ήταν μικρά και αδύναμα. 

Όσο κι αν προσπαθούσε δεν μπορούσε με τίποτα να πετάξει.

Κάθε μέρα, ο Πίπης έβλεπε τους άλλους παπαγάλους της ζούγκλας να πετάνε ψηλά στον ουρανό και να παίζουν με τα σύννεφα και ένιωθε θλίψη και μοναξιά.

"Γιατί να μην μπορώ να πετάξω κι εγώ;", σκεφτόταν και έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια του.