Μια φορά και έναν καιρό σε μια πανέμορφη και ηλίολουστη χώρα ζούσε ένα μικρό κορίτσι, η Μαρούσκα. Τη χώρα την έλεγαν Λουλουδοχώρα.

Η Λουλουδοχώρα ήταν γεμάτη λουλούδια και πεταλούδες. Οι κάτοικοί της ζούσαν ευτυχισμένοι.

Μια μέρα όμως όλα άλλαξαν. Η βασίλισσα Κακία, από τη γειτονική χώρα, αποφάσισε να κάνει δική της τη Λουλουδοχώρα, για να μεγαλώσει το βασίλειό της. Έτσι ξεκίνησε ο πόλεμος και η Λουλουδοχώρα γέμισε φωτιές, όπλα, τανκς και μπόμπες. Η Μαρούσκα δεν μπορούσε πια να ζήσει με ασφάλεια εκεί και να έχει όλα όσα δικαιούται ένα παιδί της ηλικίας της. Αναγκάστηκε λοιπόν να φύγει από τη Λουλουδοχώρα και να ξεκινήσει ένα μακρύ ταξίδι μέχρι να βρει έναν ειρηνικό τόπο, στον οποίο δεν θα κινδυνεύει.

Η Μαρούσκα περπάτησε πολλές ώρες και έφτασε στη χώρα των Περιστεριών, όπου ζούσαν μόνο περιστέρια.

Τα περιστέρια, μόλις την είδαν, την έδιωξαν αμέσως.

- Φύγε από εδώ! Σε αυτή τη χώρα ζουν μόνο περιστέρια. της είπαν και της έκαναν νόημα να φύγει.

Η Μαρούσκα λυπημένη έφυγε από τη χώρα των περιστεριών.

Διέσχισε ένα μεγάλο δάσος, ώσπου έφτασε στη Χαρτονόπολη. Εκεί ζούσαν μόνο πολύχρωμα χαρτόνια, τα οποία, μόλις την είδαν, της πρότειναν να μείνει μαζί τους. Όταν όμως την παρατήρησαν προσεκτικά και κατάλαβαν πως δεν είναι φτιαγμένη από χαρτόνι, άρχισαν να την κοροϊδεύουν. 

- Πώς είσαι έτσι; τη ρώτησαν μερικά γελώντας με αγένεια. 

- Δεν μπορείς να μείνεις μαζί μας. Πρέπει να πας αλλού. της είπαν κάποια άλλα νευριασμένα.

Η Μαρούσκα απογοητευμένη έφυγε από τη Χαρτονόπολη.

- Κανείς δεν με θέλει. Νιώθω τόσο μόνη! μονολογούσε περπατώντας.

Περπάτησε, περπάτησε μέχρι που έφτασε στη χώρα των Ποντικιών, όπου ζούσαν μόνο ποντίκια. Τα ποντίκια, μόλις την είδαν, τρόμαξαν, γιατί ήταν πολύ πιο μεγαλόσωμη από αυτά και δεν είχε ουρά. Κρύφτηκαν γρήγορα στις φωλιές τους και άρχισαν να φωνάζουν δυνατά «Φύγε! Φύγε!». Η Μαρούσκα πληγωμένη έφυγε και από τη χώρα των Ποντικιών και συνέχισε το ταξίδι της.

Κουρασμένη πια έκατσε κάτω από ένα δέντρο να ξαποστάσει. Τότε άκουσε μια παράξενη μουσική. Ακολουθώντας τον ήχο, έφτασε στην Ηχειοχώρα, όπου ζούσαν μόνο ηχεία.