KİM KORKAR MATEMATİKTEN?

NOT: Bu kitap kesinlikle alıntı değildir. Alıntı olabilecek  bir yazı, çizgi film vb. varsa da alıntı değildir. 

Salih, 3. Sınıfa giden, derslerinde çok başarılı bir çocuktu. Fakat tek bir dersi sevmezdi. O ders matematikti. Matematikten nefret ederdi. Bir gün öğretmeni bir matematik yazılısı yaptı ve Salih'in sonucu 100 üzerinden 5 geldi. Onun bu başarısızlıklarından sıkılan öğretmen: ''Salih, seni matematiği pekiştirmen için sınıfta bırakacağım.'' Salih endişelendi ve üzüldü. Öğretmeninden son bir şans istedi; Öğretmen yarına kadar ona bir ödev verdi. Matematiğin önemini anlarsa sınıfta kalmayacaktı. Bununla ilgili yazı yazması gerekiyordu. Salih çok mutlu oldu, ama mutluluk eve varasıya kadar sürdü. Evde geç saatlere kadar bilgisayar oyunu oynandı. Kompozisyonunu unuttu. 

Sınıfta kalacaksın!

Uykusu gelince gözaltları morardı ve oyun oynarken uyuya kaldı. Uyumadan önceki son cümlesi, ‘’Keşke matematik ve sayılar olmasaydı!’’ diye bağırdı. Sabah uyandığında saate baktı. Ama saatteki sayılar yoktu! Annesine baktı. Uyuyordu. Kurduğu alarma baktı. Onda da sayılar yoktu! Annesini dürttü. Uyanmadı. Gölgeye ve Güneşe bakılırsa öğlendi. Okula geç kalmıştı. Hemen hazırlanıp çıktı. Okula geldi. Tam 3-C sınıfına girecekti ki… Sınıfların isimlerindeki sayılar yoktu! Arkadaşlarına sordu; onlarda geç uyanmış, sayıları görememiş ve sınıfı bulamamışlardı. Birden zil çaldı. Güneşe bakılırsa öğle arası olmuştu. Öğretmenler gelmemişti, herhalde alarm olmayınca uyanamamışlardı.

Eve gidemezdi, çünkü onu eve almaya gelen babasının arabası da kendisi de yoktu. Belki gelmiştir diye plakalara baktı, ama plakalarda sayılar yoktu! Salih: ‘’Bu saylar nereye gidiyor ya? Ha, akşam yatmadan sayılar yok olsun demiştim, dileğim gerçekleşmiş, olamaz!’’ Ardından: ‘’Neyse, bakkala gider, bir şeyler alır, karnımı doyururum.’’ dedi. Bakkala gitti, peynir ve ekmek aldı, tam parasını ödeyecekti ki…

Paranın üstünde rakamlar yoktu! Olamaz! Yine mi? Karnını doyurmadan okula geri döndü. Bütün öğretmenler vardı. Herkes kitaplardaki ve alarmlardaki nereye gideceğini düşünüyorlardı. Salih: ''Hepsi benim yüzümden desem, kimse bana inanmaz.'' Birden fazla kantinden yükselen bir duman gördü. Hemen onlara haber verdi: ''Yangın var! '' diye bağırdı. Hemen tuşlu telefondan 112'yi aramaları gerekiyordu. Ama ya da ne? Tuşlu telefonda rakamlar yoktu! Bir tane arkadaşları sayıların yerlerini hatırladığını iddia etti.