Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Αφού μετακομίσαμε με την μαμά και τον μπαμπά στο καινούργιο μας στην Λάρισα νιώθω σαν ξένος!

Αν και βρισκόμαστε σε μικρή γειτονιά, ντρέπομαι να βγω έξω και να γνωρίσω παιδιά οπότε συνέχεια κοιτάω από το παράθυρο να παίζουν τα παιδία της γειτονιάς διάφορα παιχνίδια και να γελάνε μεταξύ τους. Και έτσι περνούσε η μέρα μου...

Μέχρι την μέρα που τελείωσαν οι διακοπές και έπρεπε να πάω σχολείο! Οπότε πήρα την τσάντα μου και έφυγα αγχωμένος από το σπίτι.

Αλλά όπως περπατούσα προς το σχολείο όλο και πιο αγχωμένος και φοβισμένος για το τι θα συνέχιζε...

Αφού έφτασα, πήρα μια βαθιά ανάσα και πέρασα ανάμεσα από τις πόρτες της εισόδου.

Και έκατσα στο θρανίο με ένα παιδί που τον λέγαν Πέτρο και ήταν και στην γειτονία μου!

Έτσι στο διάλλειμα κάναμε μαζί παρέα και γνωριστήκαμε καλύτερα!

Είναι ωραίο να έχεις έναν πραγματικό φίλο που σε καταλαβαίνει και σε σέβεται. Αποκλείεται να νιώθεις μοναξιά αν έχεις κάποιον που να σε γεμίζει και να σε κάνει να γελάς! Από τότε βγαίνουμε συνέχεια και παίζουμε στην γειτονιά!