Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα αγόρι που το έλεγαν Παναγιώτη, όμως όλοι τον φώναζαν Πάνο γιατί θεωρούσε πως είναι ο καλύτερος και συχνά έλεγε: << Εγώ είμαι ΠΑΝΩ από όλους σας>>....

Ο Πάνος δημιουργούσε συχνά προβλήματα στο σχολείο καθώς κορόιδευε τους συμμαθητές του. <<Είσαι γυαλαμπούκας!>> φώναζε στον Κώστα που φορούσε γυαλιά. <<Ξανθομπάμπουρα>>, κορόιδευε την Ελέσσα που ήταν κατάξαθνη. <<Εσείς είστε κορίτσια, δεν μπορείτε να παίξετε ποδόσφαιρο!>> έλεγε στις συμμαθήτριές του. Σε κάποιους έλεγε ότι είναι κακοί μαθητές ή ότι έχουν παραπάνω κιλά. Πάντα έβρισκε κάτι διαφορετικό στους άλλους και τους κορόιδευε γι΄αυτό. Γιατί; Επειδή κανένας δεν ήταν τόσο καλός όσο αυτός! Τουλάχιστον αυτό πίστευε.

Μια μέρα, η δασκάλα τους ανακοίνωσε πως θα έρθει στην τάξη τους μία καινούρια μαθήτρια, η Φιλιώ. Η Φιλιώ όμως δεν ήταν ένα συνηθισμένο κοριτσάκι, ήταν διαφορετικό. Βέβαια, σύμφωνα με τον Πάνο, και μόνο που ήταν κορίτσι ήταν αρκετό για να μην της δώσει καμία σημασία...

Χτυπάει η πόρτα και η δασκάλα ανοίγει. <<Έλα, Φιλιώ, πέρασε>>, λέει η δασκάλα και τότε όλοι περιμένουν να δουν την καινούρια μαθήτρια...

Η Φιλιώ είχε κινητικά προβλήματα και γι΄αυτό έπρεπε να περπατάει με πατερίτσα. Μόλις μπήκε στην τάξη κανένας δεν μίλησε. Η δασκάλα την καλωσόρισε και την έβαλε να καθίσει στο πρώτο θρανίο. Εκείνη τη στιγμή ο Πάνος λέει στον διπλανό του: << Είχαμε έναν γυαλαμπούκα, έναν ξανθομπάμπουρα, όλα τα κορίτσια που μας σπάνε τα νεύρα , θα έχουμε και αυτή>>. Στην ησυχία της τάξης ακούστηκαν τα λόγια αυτά λες και τα είχε πει από το μεγάφωνο. Κάποιοι γέλασαν, άλλοι στενοχωρήθηκαν, η δασκάλα τον μάλωσε αλλά η Φιλιώ έκανε πως δεν άκουσε ... καμία αντίδραση.

Στο διάλειμμα όλοι πήγαν να γνωρίσουν τη νέα μαθήτρια, όλοι εκτός  από τον Πάνο. 

Την επόμενη ώρα είχαν γυμναστική. Τα κορίτσια ζήτησαν να παίξουν ποδόσφαιρο και ο Γυμναστής τους επέτρεψε να παίξουν. Έπαιξαν χωρισμένοι σε δυο ομάδες Αγόρια - Κορίτσια. Ο Πάνος αλλά και μερικά ακόμα αγόρια άρχισαν να κοροϊδεύουν τα κορίτσια. Η Φιλιώ πλησίασε στο χώρο της γυμναστικής για να δει τον αγώνα και τότε ο Πάνος της είπε <<Δεν νομίζω να θες να παίξεις κι εσύ; Αυτό μας έλειπε>>.

Η Φιλιώ δεν του απάντησε. Κάθισε και παρακολούθησε τον αγώνα. Η ομάδα των κοριτσιών έπαιξε πολύ καλά και κέρδισε. 

Ο Πάνος δεν μπορούσε να δεχτεί το γεγονός πως έχασε, ειδικά από τα κορίτσια. Από τα νεύρα του κλώτσησε με όλη του τη δύναμη το τέρμα του ποδοσφαίρου με αποτέλεσμα να χτυπήσει το πόδι του. 

<<Για ένα μήνα θα βάλουμε γύψο στο πόδι κι θα περπατάς με πατερίτσες>>, είπε ο γιατρός. <<Εγώ πατερίτσες;>> ρώτησε ο Πάνος και ένιωσε σαν κάποιος να του έσφιξε την καρδιά.

Το βράδυ πριν κοιμηθεί ο Πάνος σκεφτόταν τι θα έλεγαν οι συμμαθητές του μόλις τον έβλεπαν με το γύψο και τις πατερίτσες. Θα γελούσαν μαζί του; Θα τον κορόιδευαν για τις πατερίτσες;

Με την σκέψη και μόνο πως θα συνέβαινε κάτι τέτοιο έβαλε τα κλάματα. 

Την επόμενη μέρα, μόλις ο Πάνος μπήκε στην τάξη, είδε μπροστά του την Φιλιώ και ένιωσε πολύ άσχημα για τον τρόπο που της είχε φερθεί. Η Φιλιώ του έκανε χώρο και του είπε <<Μπορείς να καθίσεις μαζί μου αν θες, έχει αρκετό χώρο εδώ για να αφήσεις τις πατερίτσες σου>>. Τα λόγια της Φιλιώς έκαναν τον Πάνο να νιώσει καλύτερα αφού κατάλαβε πως δεν του έχει θυμώσει. Έτσι ο Πάνος κάθισε μαζί με την Φιλιώ. 

Κανένας από τους συμμαθητές του δεν τον κορόιδεψε, όπως ο ίδιος περίμενε, όπως ο ίδιος θα έκανε αν κάποιος πάθαινε το ίδιο. Ούτε ο γυαλαμπούκας, ούτε ο ξανθομπάμπουρας, ούτε τα κορίτσια που του σπάνε τα νεύρα, ούτε η Φιλιώ.

Κάθε μέρα που περνούσε ο Πάνος και η Φιλιώ γίνονταν πολύ καλοί φίλοι. Η Φιλιώ έδειχνε στον Πάνο μερικά κόλπα που κάνει με τις πατερίτσες, έπαιζαν πατεριτσομαχίες και έκαναν αγώνες πατερίτσας. Περνούσαν πολύ καλά μαζί. Ο Πάνος φαινόταν πια πως είχε καταλάβει το λάθος που είχε κάνει. 

Μια μέρα ο Πάνος είπε στη Φιλιώ: <<Συγνώμη που σου φέρθηκα τόσο άσχημα όταν ήρθες στο σχολείο μας. Τώρα που κι εγώ αναγκάζομαι να περπατάω με πατερίτσες καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι>>. 

<<Έχω συνηθίσει να μου φέρονται όπως μου φέρθηκες κι εσύ. Λυπάμαι που έπρεπε να χτυπήσεις το πόδι σου για να καταλάβεις ότι το να είναι κάποιος διαφορετικός είναι πολύ δύσκολο. Και είναι δύσκολο γιατί οι άλλοι το κάνουν δύσκολο. Μόνο αν φορέσεις τα παπούτσια του άλλου μπορείς να περπατήσεις στη ζωή του και να τον καταλάβεις, να τον αποδεχτείς έτσι όπως είναι>>, είπε η Φιλιώ και χαμογέλασε.  

Οι μέρες πέρασαν, ο Πάνος έβγαλε τον γύψο και άφησε στην άκρη τις πατερίτσες. Μαζί με τις πατερίτσες άφησε στην άκρη και τις κοροϊδίες.

Και κάπως έτσι από τον Πάνο που έλεγε <<Εγώ είμαι ΠΑΝΩ από όλους σας!>> πήγαμε στον Πάνο που λέει <<Οι φίλοι μου είναι ΠΑΝΩ από όλους!>> γιατί η Φιλιώ έμαθε στον Πάνο την ΦΙΛΙΑ, την ΑΠΟΔΟΧΗ, την ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ, την ΑΓΑΠΗ. Γιατί ο Πάνος κατάλαβε ότι μπορεί να είμαστε όλοι διαφορετικοί, αλλά είμαστε ίσοι και μαζί μπορούμε να καταφέρουμε περισσότερα.