Η πρώτη μου κατασκήνωση

Πρώτη φορά που πήγα κατασκήνωση ήταν στην Στ’ Δημοτικού μαζί με την φίλη μου την Κωνσταντίνα, στην Μαρώνεια. Είχε μεγάλη αυλή για να παίζουμε και ένα εστιατόριο για να τρώμε. Στην κατασκήνωση ήταν αγόρια και κορίτσια. Τα αγόρια ήταν σε δικό τους κτήριο και τα κορίτσια σε δικό τους. Το κάθε σπιτάκι είχε τον ομαδάρχη του. Εκεί υπήρχε και μια μικρή εκκλησία. Κάθε πρωί ξυπνούσαμε, τρώγαμε το πρωινό μας, πλέναμε τα δόντια μας και μετά πηγαίναμε με την ομαδάρχισσα στα Πεύκα και μαθαίναμε τραγούδια. Το μεσημεράκι πηγαίναμε για φαγητό και το απόγευμα παίζαμε παιχνίδια. Το βράδυ τρώγαμε το βραδινό μας και πηγαίναμε για ύπνο.               

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου

 Λυδία

Τα καλοκαιρινά σταφύλια

Η γιαγιά μου όταν ήταν μικρή πήγαινε μαζί με τις ξαδέρφες της στο χωράφι του παππού της για να βοηθήσουν να μαζέψουν τα σταφύλια. Μετά πατούσαν τα σταφύλια για να γίνει το κρασί…

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου 

Χριστίνα

Ο ξυλοκόπος και ο γάιδαρος

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ξυλοκόπος, ο οποίος είχε έναν γάιδαρο. Μετά από ώρες δουλειάς ο γάιδαρος δίψασε και ο ξυλοκόπος τον πήγε να πιει νερό στον τσεσμέ, μια βρύση που παλιά ξεδίψαγαν όλα τα ζώα. Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε μια πεινασμένη αλεπού και όρμησε στον ξυλοκόπο. Ο γάιδαρος τότε την κλότσησε με τα πίσω του πόδια. Έτσι η αλεπού τρομαγμένη   έφυγε μακριά στο βουνό και ο ξυλοκόπος σώθηκε.

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου 

Μάριος

Το κλειδί

Κάποτε ο μπαμπάς μου είχε ένα κλειδί που του το είχε δώσει ο παππούς μου και σε εκείνον το είχε δώσει ο προπαππούς μου. Κάποια στιγμή χάθηκε το κλειδί και ο πατέρας μου στενοχωρήθηκε πολύ.  Ήταν έτοιμος να κλάψει… Μας είπε ότι ήταν πολύ σημαντικό και έπρεπε να το βρούμε. Ψάξαμε όλοι μας, μέχρι που το βρήκαμε και του το έδωσα. Αυτός το δέχτηκε με δάκρυα στα μάτια. Μετά μου το έδωσε και μου είπε ότι είναι δικό μου. Ξεκίνησα για το σπίτι του παππού μου, έψαξα όλα τα πράγματα που είχαν κλειδαριές (ντουλάπια, συρτάρια, πόρτες), μέχρι που βρήκα ένα σεντούκι και σκέφτηκα ότι αυτή ήταν η τελευταία μου ελπίδα. Έβαλα το κλειδί και αμέσως άνοιξε. Τότε είδα κάτι παλιές φωτογραφίες

που ήταν ο προπάππους μου με ένα παιδάκι στην αγκαλιά. Τις πήρα και έτρεξα στον πατέρα μου, να του τις δείξω. Του τις έδειξα και τον ρώτησα ποιο παιδί είναι αυτό. Εκείνος μου είπε πως ήταν το πρώτο παιδί του προπάππου μου που είχε πεθάνει.

Αφιερωμένο στον παππού μου

Σταυρούλα

Το πιο ζωηρό γατάκι

Σε ένα χωριό μένει ένα κοριτσάκι με την οικογένειά του. Το κοριτσάκι το λένε Μαρία και έχει μεγάλη αδυναμία στα γατάκια! Κάποτε είχε ένα γατάκι πολύ μικρό και την ακολουθούσε μέχρι την τάξη της. Η Μαρία το έπαιζε πάρα πολύ και αυτό χαιρόταν. Μα μερικές φορές έκανε και καμιά ζημιά. Όταν το έμαθε η Μαρία έδωσε το γατάκι στον παππού μου. Τώρα το γατάκι είναι στην αυλή του.

Αφιερωμένο στον παππού μου

Ιωάννα

Το Πάσχα και τα 5 παιδάκια

Πλησιάζει Πάσχα… Οι προετοιμασίες είναι πολλές στο χωριό. Ετοιμάζουνε τις γλάστρες με τα λουλούδια, ασβεστώνουν και καθαρίζουν τα σπίτια. Τα πέντε παιδάκια της οικογένειας τρέχουν σαν κατσικάκια στην αυλή. Όλα έχουν αναλάβει και από μια εργασία για να ξεκουράσουν τη μαμά, αλλά το μικρότερο αδερφάκι απ' τα πέντε κάνει τα πάντα άνω κάτω. Κυνηγάει τις κοτούλες, τραβά τα αυτιά από τα κατσικάκια και γενικά κάνει όλο σκανταλιές. Τα τέσσερα κορίτσια παρατούν τις δουλειές και το ρίχνουν στο παιχνίδι μαζί του. Γέλια, χαρές γέμισαν το σπίτι. Πλησιάζει Πάσχα…                

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου 

Βασιλική

Το ταξίδι του βόλου

Μια φορά ήταν ένα παιδάκι που είχε έναν βόλο χρωματιστό και γυαλιστερό που τον αγαπούσε πολύ. Μια μέρα καθώς περπατούσε, του έπεσε ο βόλος σε έναν υπόνομο. Το παιδάκι στενοχωρήθηκε κι άρχισε να κλαίει. Αρκετό καιρό αργότερα η γιαγιά τής έφερε έναν ολόιδιο βόλο και της διηγήθηκε την ιστορία πού τον βρήκε. Ο βόλος σου έκανε ένα μακρινό ταξίδι από τον υπόνομο μέχρι τη θάλασσα. Μέσα στη θάλασσα τον βρήκε και τον κατάπιε ένα ψάρι. Το ψάρι αυτό το ψάρεψε ο πατέρας σου και καθώς καθάριζα το ψάρι, τον βρήκα και σου τον δίνω…

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου

Λεωνιδία

Τα έθιμα του Πάσχα

Κάθε χρόνο Ανάσταση κάνω στο χωριό μου, την Κομοτηνή. Η γιαγιά μου βάφει τα κόκκινα αυγά τη Μεγάλη Πέμπτη και ψήνει τσουρέκια. Το Μεγάλο Σάββατο ετοιμάζει τη μαγειρίτσα που τρώμε το βράδυ μετά την Ανάσταση, αφού πρώτα τσουγκρίσουμε τα αυγά. Την επόμενη μέρα ο παππούς ετοιμάζει τη σούβλα με το αρνάκι και το κοκορέτσι. Όταν είναι έτοιμα  μας φωνάζει να φάμε όλοι μαζί.

Αφιερωμένο στον παππού μου

Αντώνης 

Ο δυνατός άνεμος

Πριν πολλά χρόνια, έναν χειμώνα, όλοι οι συγγενείς της γιαγιάς μου από το Μοναστηράκι αποφάσισαν να πάνε να δουν θέατρο στις Φέρες. Εκεί που έβλεπαν το θέατρο, άρχισε να χιονίζει πάρα πολύ δυνατά. Ο παππούς μου πήγε να τους προειδοποιήσει, μα αυτοί δεν τον άκουσαν. Όταν τελείωσε η παράσταση και βγήκαν έξω, οι κλειδαριές από τα αυτοκίνητά τους είχαν παγώσει. Τότε η γιαγιά μου τους πήρε σπίτι της για τρεις μέρες…

Αφιερωμένο στον παππού μου

Γιώργος

Καρχαρίας στην Αλεξανδρούπολη

Ο παππούς μου αγαπάει πολύ το ψάρεμα. Ένα πρωί βγήκε να ψαρέψει με τη βάρκα τόνους και ξαφνικά το καλάμι λύγισε. Κάτι πιάστηκε. Ήταν ένας μεγάλος καρχαρίας! Προσπαθούσε πολλή ώρα να τον ανεβάσει στη βάρκα του ο παππούς. Στο τέλος το κατάφερε. Ήταν ένας καρχαρίας-θεριστής με τεράστια ουρά. Αυτός ο καρχαρίας χτυπάει τα ψάρια με την ουρά του, λιποθυμούν και μετά τα τρώει.

Αφιερωμένο στον παππού μου

Χρήστος

Ο κόκορας έγινε κοτόσουπα

Μια φορά, όταν ήταν μικρή η γιαγιά μου, είχε πάει να πάρει ένα αυγό από τις κότες. Τότε πετάχτηκε ένας κόκορας και την τσίμπησε στον ποπό. Έτρεξε αμέσως στον μπαμπά της και είπε: «Μπαμπά, με τσίμπησε εκείνος ο κόκορας!». Τότε πήγε ο μπαμπάς της, τον πήρε και τον έκαναν μια πεντανόστιμη  σούπα.

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου

Βανέσα

Το φεγγάρι στο πηγάδι

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι. Ένα βράδυ το κοριτσάκι πήγε στο πηγάδι να μαζέψει νερό με ένα μικρό κουβαδάκι. Έσκυψε μέσα το κεφάλι του και είδε το φεγγάρι μέσα στο πηγάδι. Το κοριτσάκι έβγαζε κι έβγαζε νερό, για να βγάλει και το φεγγάρι. Το πηγάδι σε λίγο είχε αδειάσει, αλλά το φεγγάρι ήταν ακόμα μέσα. Απελπισμένο το κορίτσι πήγε στον παππού του και είπε:« Παππού, δεν μπορώ να βγάλω το φεγγάρι από το πηγάδι!». Ο παππούς της τής είπε: «Το νερό είναι σαν καθρέφτης. Το φεγγάρι που βλέπεις είναι η αντανάκλασή του.»Το κοριτσάκι γέλασε και αγκάλιασε σφιχτά τον παππού του.

Αφιερωμένο στον παππού μου

Έλενα

Το μεγάλο ψάρι

Μια φορά, όταν ήταν ακόμα μικρός, ο παππούς μου έπιασε ένα τεράστιο ψάρι με το αγκίστρι του. Το ψάρι ήταν τόσο μεγάλο που τον έσυρε για μια στιγμή στο νερό, πριν ο πατέρας του τον βοηθήσει. Αυτή η εμπειρία έμεινε χαραγμένη στη μνήμη του για πάντα.

Αφιερωμένο στον παππού μου

Αντιγόνη 

Η Φραουλίτσα και η φίλη της

Μια φορά ήταν η Φραουλίτσα. Ένα κοριτσάκι μάζευε φράουλες για τη μαμά της. Όταν έφτασε στο σπίτι της, πήγε να φάει τη ζωντανή φράουλα, αλλά η Φραουλίτσα της φώναξε:« Μη με φας…!».Από τότε έγιναν καλοί φίλοι.

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου 

Χρυσαλία

Οι μέλισσες και η γιαγιά

Κάποτε η γιαγιά της γιαγιάς μου άνοιξε μια κυψέλη. Τότε όλες οι μέλισσες πήγαν να κάτσουν στο δέρμα της. Την κυνηγούσαν μέχρι που έβαλε στολή.

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου 

Αντώνης

Οι αγελάδες στην Τουρκία

Όταν ο παππούς μου ήταν δέκα χρονών, ο παππούς του τον έστειλε να βοσκήσει της αγελάδες. Όμως ήταν καλοκαίρι και το ποτάμι δεν είχε νερό. Το ποτάμι και το χωριό ήταν δίπλα στην Τουρκία και οι αγελάδες μπήκαν στην Τουρκία. Τότε ο παππούς μου πήγε να ψάξει τις αγελάδες . Την πρώτη μέρα δεν τις βρήκε, ούτε τη δεύτερη… Την τέταρτη μέρα κάποιος του είπε: «Είναι εκεί πέρα!»  και τότε τις βρήκε. 

Αφιερωμένο στον παππού μου 

Ζωή

Ιστορίες από τα παλιά…

Ο παππούς μου έχει πεθάνει. θυμάμαι πόσο ωραία περνούσα μαζί του όταν κάναμε βόλτες με το αυτοκίνητο. Πολλές φορές παίρναμε μαζί μας και τη γιαγιά μου. Μου έλεγαν ιστορίες από τα παλιά…

Αφιερωμένο στον παππού μου 

Γιλμάζ

Ποδήλατο με τον παππού

Μια φορά πήγα με τον παππού μου βόλτα για να μου μάθει να κάνω ποδήλατο. Την πρώτη φορά έπεφτα συνέχεια. Ο παππούς μου ο Ερόλ, που έχουμε το ίδιο όνομα, με κρατούσε από τη σέλα. 

Μου ήταν δύσκολο να κρατήσω ισορροπία. Ο παππούς μου με ενθάρρυνε να συνεχίσω να προσπαθώ και να μην τα παρατήσω. Έτσι και έκανα. Από εκείνη την ημέρα και κάθε μέρα, έπαιρνα το ποδήλατό μου και έκανα βόλτες. Τα κατάφερα! Έμαθα να κρατώ ισορροπία και να κάνω ποδήλατο. Αυτό το χρωστάω στον παππού μου, τον Ερόλ και είμαι πολύ χαρούμενος γι αυτό!

Αφιερωμένο στον παππού μου

Ερόλ

Ο παππούς χάθηκε στο κέντρο

Ο παππούς μου όταν ήταν μικρός πήγε μαζί με τους γονείς του στο κέντρο της πόλης. Εκεί είχε πάρα πολύ κόσμο. Καθώς περπατούσανε και κοιτούσε δεξιά και αριστερά, έφυγε από την προσοχή των γονιών του και χάθηκε. Κάθισε στην άκρη και περίμενε μήπως τον βρούνε μέχρι που άρχισε να νυχτώνει. Αφού πέρασε η ώρα, σηκώθηκε, πήρε τον δρόμο και γύρισε πίσω στο σπίτι του, ενώ οι γονείς του ακόμα τον έψαχναν…

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου

Χαράλαμπος

Τα δύο μεγάλα παιδιά

Κάποτε, πριν πολλά χρόνια , ήταν δύο μεγάλα παιδιά, η Ελένη και ο Δημήτρης. Μια μέρα αποφάσισαν να πάνε στο καφενείο. Εκεί πέρα γνωρίστηκαν, παντρεύτηκαν και έκανα παιδιά…

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου

Αθανασία

Ένα νάγκα στην Ταϋλάνδη

Στις όχθες του ποταμού Μεκόνγκ της Ταϋλάνδης, οι κάτοικοι πιστεύουν ότι ζει ένα πλάσμα κάτι μεταξύ ενός δράκου και ενός μεγάλου φιδιού και λέγεται ότι βγάζει μπάλες της φωτιάς στον ουρανό. Κάθε Οκτώβριο μαζεύονται στις  όχθες του ποταμού το βράδυ και περιμένουν να δουν το θρυλικό νάγκα. Ο ουρανός γίνεται φωτεινός και ο κόσμος ανάβει φαναράκια για να τον δει.

                             Αφιερωμένο στη γιαγιά μου

                                                  Φώτης

Το άσπρο άλογο

Το καλοκαίρι που πήγαμε στο Μαρόκο, ο παππούς μου μού είπε μια πολύ όμορφη ιστορία. Όταν ήταν μικρός ο μπαμπάς του τον πήρε στη μεγάλη πόλη για να αγοράσουν ζώα για τις δουλειές τους. Εκεί ο παππούς  είδε το πιο όμορφο άλογο, άσπρο με καφέ χαίτη και ουρά. Δε θέλησε να το πει στον μπαμπά του πόσο πολύ το ήθελε, αλλά εκείνος το κατάλαβε και του το πήρε δώρο. Ήταν το πιο όμορφο δώρο που του είχε κάνει ποτέ…

Αφιερωμένο στον παππού μου 

Σάρα

Το σπίτι της γιαγιάς

Από όταν ήμουν μικρός μέχρι τώρα, το σπίτι της γιαγιάς είναι ο αγαπημένος μου χώρος. Κάθε φορά που πηγαίνω εκεί περνάω όμορφα… Συνήθως παίζω με τα τρακτέρ και τα καρτ μου, ενώ η γιαγιά ποτίζει τα λουλούδια της αυλής της ή μαγειρεύει τα πιο νόστιμα φαγητά. Άλλες φορές κάνουμε βόλτα στην πλατεία.

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου

Χρύσανθος

Το παρόν βιβλίο είναι δημιουργία των μαθητών/τριών της Γ’2 τάξης του 6 Δημ.Σχ. Αλεξ/πολης και δημιουργήθηκε στα πλαίσια του γλωσσικού μαθήματος και συγκεκριμένα με αφορμή το διήγημα ‘’Παππούς και εγγονή’’.

Υπεύθυνη εκπ/κός τμήματος: 

Μπρούσαλη Μαρία

Σχ. έτος 2023-2024