Μια φορά κι έναν καιρό, την εποχή που οι άνθρωποι εξηγούσαν τον κόσμο με τα παραμύθια, ζούσε ο Φαέθοντας, γιος του Ήλιου.

Κάθε μέρα θαύμαζε τον πατέρα του που περιπλανιόταν με το χρυσό του άρμα από την ανατολή μέχρι τη δύση. Ήθελε πολύ να του μοιάσει.

Μια μέρα ο Φαέθοντας τσακώθηκε με τον φίλο του Έπαφο. Ο Έπαφος του είπε ότι δεν πίστευε ότι ήταν γιος του Ήλιου. Ο Φαέθοντας θύμωσε και στεναχωρήθηκε πολύ.

Έτσι ο Φαέθοντας πήγε στο παλάτι του Ήλιου για να τον ρωτήσει αν ήταν πράγματι γιος του. 

Εκείνος σαν άκουσε τον λόγο της επίσκεψής του, αμέσως του ορκίστηκε ότι ήταν ο πατέρας του και θα έκανε ό,τι του ζητούσε για να του το αποδείξει.

 Τότε ο Φαέθοντας ζήτησε από τον πατέρα του να του δώσει να οδηγήσει το χρυσό άρμα του για να τον δουν όλοι και να πιστέψουν ότι πράγματι ήταν γιος του Ήλιου.

Ο Ήλιος σαν το άκουσε ταράχτηκε πολύ. Του εξήγησε πως δεν μπορούσε ένας θνητός να δαμάσει τα φτερωτά άλογα. Ήταν πολύ επικίνδυνο για τον ίδιο και για τη Γη. 

Ο Φαέθοντας επέμενε κι αφού ο Ήλιος είχε ορκιστεί, δεν μπορούσε να κάνει πίσω.

Ο Φαέθοντας χωρίς να χάσει χρόνο ανέβηκε στο χρυσό άρμα και χτύπησε το μαστίγιο να ξεκινήσουν τα φτερωτά άλογα. 

Ξετρελάθηκε από τη χαρά του που οδηγούσε το άρμα του Ήλιου. Πήγαινε όπου ήθελε μια τραβώντας τα χαλινάρια και μια χτυπώντας το μαστίγιο. 

Όμως, όσο περνούσε η ώρα τα άλογα καταλάβαιναν ότι τα χέρια που οδηγούσαν το άρμα δεν ήταν του αφέντη τους, του Ήλιου.

Άρχισαν τότε να καλπάζουν επικίνδυνα. Ο Φαέθοντας τρόμαξε κι έχασε τελείως τον έλεγχο. Τα άλογα άρχισαν να καλπάζουν σε μια τρελή πορεία.

Πότε πλησίαζαν τη Γη και καίγονταν τα σπαρτά και τα χωράφια και κόχλαζαν οι λίμνες και ξεραίνονταν οι ποταμοί και

πότε απομακρύνονταν από τη Γη και απλωνόταν παγωνιά παντού.

Τότε η Γαία πρόσταξε τον εγγονό της τον Δία να σταματήσει αμέσως τον επικίνδυνο νέο που απειλούσε με καταστροφή όλη την πλάση.

Ο Ποσειδώνας θυμωμένος που έχασε λίμνες και ποτάμια οδήγησε τον Δία εκεί που βρισκόταν το άρμα.

Ο Φαέθοντας ήταν αδύνατο να ελέγξει το άρμα. Τότε ο Δίας άρπαξε έναν κεραυνό και χτύπησε με αυτόν τον άτυχο νέο. 

Ο Φαέθοντας έπεσε στον ποταμό Ηριδανό και πνίγηκε!

Οι αδερφές του οι Ηλιάδες τον έβγαλαν στη στεριά και έκλαψαν απαρηγόρητες.

 Η μητέρα του ήρθε κι αυτή και τον έθαψε. Πάνω από τον τάφο του έγραψε: «Εδώ είναι θαμμένος ο Φαέθοντας που τόλμησε να κάνει μεγάλα έργα και από το άρμα του πατέρα του γκρεμίστηκε και χάθηκε!!!»

Ο Ήλιος που ένιωσε τον πόνο των Ηλιάδων τις μεταμόρφωσε σε κλαίουσες ιτιές. Μέχρι σήμερα ακουμπούν τα κλάδιά τους στο ποτάμι, εκεί όπου χάθηκε ο αδερφός τους. Ο Ήλιος, τα δάκρυά τους τα έκανε κεχριμπάρι και έπεσαν στον ποταμό.