Κάποτε η μούσα Καλλιόπη, η μούσα που έδινε τις ιδέες και τα λόγια στους ποιητές των πιο μεγάλων ποιημάτων,αγάπησε τον όμορφο και δυνατό  βασιλιά της Θράκης, τον Οίαγρο.

Καρπός της αγάπης τους ήταν ο Ορφέας που μεγάλωσε στα σκιερά δάση και τα καταπράσινα βουνά της Θράκης.Ήταν ένα παιδί ευλογημένο από τις μοίρες σε χαρίσματα.

-Τι ωραία που ακούγεται το φύσημα του αέρα! Πόσο  μελωδικά κινείται η θάλασσα και πόσο συγχρονισμένα παφλάζουν τα κύματα! Το θρόισμα των φύλλων ηχεί σα μουσική!Και τα πουλιά κελαηδούν με ρυθμό λυρικό!Με εμπνέουν να δημιουργήσω μουσική με τη λύρα μου!

Δημιούργησε, λοιπόν, μια μουσική γεμάτη φως που μάγευε ζώα και ανθρώπους και ήταν γιατρικό για κάθε λύπη.Όταν έπαιζε τη  μουσική του ο Ορφέας, όλα τα άγρια του κόσμου, θηρία, βράχια, εκατοντάχρονα δέντρα, μαλάκωναν κι έρχονταν κοντά του να τον ακούσουν.

Και τα χρόνια περνούσαν. Και ο Ορφέας μεγάλωσε, έγινε παλικάρι ξεχωριστό, πήρε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία κι έπειτα γύρισε. 

Γύρισε  και αγάπησε. Αγάπησε την Ευρυδίκη, παντρεύτηκαν και ήταν ευτυχισμένοι.Μα στις παλιές ιστορίες όπως αυτή, η ευτυχία δεν κρατάει πολύ. 

Αχ τι όμορφα λουλούδια! Ας μαζέψω μερικά για να φτιάξω ένα στεφάνι, να φορέσω στα μαλλιά μου για να γίνω όμορφη για τον καλό μου τον Ορφέα! Ωχ!!! Τι πόνος είναι αυτός!Βοήθεια!Το πόδι μου!!

Δεν πρόσεξε λοιπόν η Ευρυδίκη και πάτησε ένα φίδι φαρμακερό που κρυβόταν μέσα στα ψηλά χορτάρια. Κι έφυγε η ψυχή της για τον κάτω κόσμο, εκεί που όλα είναι σκοτάδι. Σκοτεινή έγινε και η μουσική του Ορφέα και το τραγούδι του απελπισία. 

Θα την κλέψω από το σκοτάδι ή θα χαθώ κι εγώ. Θα πάω να την βρω στον κάτω κόσμο. Θα ζητήσω από τον Πλούτωνα, τον άρχοντα του κάτω κόσμου ή να με δεχτεί να ζήσω στο βασίλειό του μαζί με την αγαπημένη μου  ή να μου τη δώσει πίσω. Θα με καταλάβει γιατί κι εκείνος πολύ αγάπησε. Τα έβαλε με τη φύση για να κερδίσει την αγαπημένη του Περσεφόνη. Ας ξεκινήσω όμως για να φτάσω γρήγορα στην όχθη του υπόγειου  ποταμού να συναντήσω τον Χάροντα  που θα με πάει στον κάτω κόσμο.

Τι θέλεις εδώ; Έχω διαταγή από τον αφέντη μου τον άρχοντα Πλούτωνα, να μην πατήσει  στη  βάρκα μου κανένας ζωντανός.

Από την ημέρα που πέθανε η Ευρυδίκη είναι σαν να έχω πεθάνει και εγώ. Άκου τον πόνο της αγάπης μου μέσα από τη μουσική μου και οδήγησε με, σε παρακαλώ, στην είσοδο του κάτω κόσμου.

Μα  τι υπέροχη μουσική είναι αυτή!Με έκανε να νιώσω αισθήματα που δε γνώριζα καν ότι τα είχα! Ανέβα στη βάρκα μου και θα σε οδηγήσω στην πέρα όχθη.