ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ:

ΧΡΥΣΑ  ΜΑΣΣΑΡΟΥ    σελ. 5-9

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΥΡΡΗΣ     σελ. 10-13

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΟΥΣΤΑΜΠΑΣΙΔΗΣ-    σελ. 14-18

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ    

ΑΜΑΛΙΑ  ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΔΟΥ    σελ. 19-23

ΧΡΗΣΤΟΣ  ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ    σελ. 24-27

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΕΡΖΟΓΛΟΥ-    σελ.28-31

ΓΕΩΡΓΙΟΣ  ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 

ΠΑΥΛΟΣ ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ-        σελ.32-34

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΙΤΟΠΟΥΛΟΣ 

ΚΟΡΙΝΑ ΜΠΙΜΠΙΛΑΚΗ     σελ. 35-39

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΟΥΡΣΑΝΙΔΟΥ-    σελ. 40-43

ΝΑΝΣΥ ΜΠΙΤΟΥΛΗ

ΗΛΙΑΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ-    σελ.44-63

ΜΑΞΙΜΟΣ ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗΣ

ΧΑΡΑ  ΣΤΡΑΝΖΙΑ        σελ.64-70

ΘΟΔΩΡΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

ΙΩΑΝΝΑ ΝΤΑΒΑΡΙΝΟΥ σελ.71-74

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ    σελ. 75-79

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΤΖΑΜΑΝΙΔΗΣ     σελ. 80

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΟΓΔΑΝΟΣ    σελ. 81-93

ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ     σελ. 94-102

ΣΠΥΡΟΣ ΝΙΑΒΗΣ        σελ. 103-105

Η Φιλική Εταιρεία

Η Φιλική Εταιρεία ιδρύθηκε επτά χρόνια πριν την έναρξη της Μεγάλης Επανάστασης του 1821, με σκοπό να συντονίσει τις προσπάθειες των υπόδουλων Ελλήνων για την απελευθέρωσή τους. Η οργάνωση ιδρύθηκε μυστικά στην Οδησσό της Ρωσίας , το 1814 ,από τρεις άσημους εμπόρους , τον Εμμανουήλ Ξάνθο , τον Νικόλαο Σκουφά και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ. Η μύηση τους στην οργάνωση είχε τη μορφή ιεροτελεστίας , ο ορκος ήταν ο εξής:"Ορκίζομαι οικειοθελώς ενώπιον του αληθινού Θεού ότι θα είμαι για όλη μου τη ζωή απόλυτα

πιστός στην Εταιρεία. Ορκίζομαι ότι δεν θα φανερώσω το παραμικρό από τα Σημεία και τους λόγους της, ούτε θα σταθώ για κανέναν λόγο η αφορμή να καταλάβουν ποτέ οι άλλοι, ούτε συγγενείς ούτε ο Πνευματικός ούτε ο φίλος μου, ότι γνωρίζω οτιδήποτε σχετικά με αυτά ... Ορκίζομαι ότι θα τρέφω στην καρδιά μου αδιάλλακτο μίσος κατά των τυράννων της Πατρίδας μου , κατά των οπαδών και κατά των ομοφρόνων τους. Θα ενεργώ πάντα με τρόπο που να τους βλάπτει και όταν το επιτρέψουν οι εξελίξεις θα συμβάλλω στην πλήρη καταστροφή τους." Ο όρκος σφραγίζεται  μπροστά σε ιερέα. Η ορκωμοσία γινόταν μπροστά σε ιερέα , επειδή ήταν

ένα  από τα πιο σημαντικά πρόσωπα της εποχής , ο όρκος μπροστά του αποκτούσε μεγαλύτερη σημασία.Οι Φιλικοί άφηναν να εννοείται ότι πίσω από τη Φιλική Εταιρεία υπήρχε μια Μεγάλη Δύναμη , που ήθελε την απελευθέρωση των Ελλήνων. Αυτό που άφηναν να εννοηθεί δεν ήταν αλήθεια γιατί η μονή δύναμη ήταν ο ενθουσιασμός των πατριατών και τα χρήματα που κατέβαλαν τα εγγραφόμενα μέλη της , κυρίως υπάλληλοι και έμποροι. Η αρχική έδρα της Φιλικής Εταιρείας ήταν στην Οδησσό, το 1818 , όμως η οργάνωση μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας σταδιακά αυξήθηκαν, οι ηγέτες της πρότειναν στον Ιωάννη Καποδίστρια

που ήταν τότε υπουργός των Εξωτερικών της Ρωσίας, να τεθεί επικεφαλής της Φιλικής Εταιρείας.Εκείνος όμως  αρνήθηκε γιατι πίστευε ότι οι συνθήκες που επικρατούσαν στην Ευρώπη δεν ήταν ευνοϊκές για τους Έλληνες. Το 1820 μετά την άρνησή του, η αρχηγία προσφέρθηκε στον Αλέξανδρο Υψηλάντη , στρατηγό και υπασπιστή του Τσάρου ο οποίος δέχτηκε με προθυμία τον ανώτατο τίτλο του Γενικού Εφόρου λαμβάνοντας άδεια 2 χρόνων από τη ρωσική αυλή. Σύμφωνα με τα σχέδια των Φιλικών,  η Επανάσταση θα ξεκινούσε ταυτόχρονα στην Μολδοβλαχία και στην Πελοπόννησο, ώστε να διασπαστεί ο οθωμανικός 

στρατός που βρισκόταν ήδη σε πόλεμο με τον Αλή Πασά στα Ιωάννινα.

Ο  Ιερός Λόχος

Ο  Ιερός Λόχος ήταν στρατιωτικό σώμα στο οποίο ιδρύθηκε από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στη Φωξάνη,(πόλη στα όρια της Μολδαβίας με τη Βλαχία) στα μέσα Μαρτίου του 1821 και συγκροτήθηκε από εθελοντές σπουδαστές των ελληνικών παροικιών της Μολδοβλαχίας και της Οδησσού, κυρίως. Η πρώτη οργανωμένη στρατιωτική μονάδα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και του ελληνικού στρατού γενικότερα. Ο Υψηλάντης πίστευε πως οι νεαροί αυτοί θα μπορούσαν να αποτελέσουν την ψυχή του στρατού του. Γι' αυτό τους ονομάστηκε από το κλασικό όνομα του Ιερού

Λόχου των Θηβών.

Οι αρχηγοί Ιωάννης Φαρμάκης και Γεωργάκης Ολύμπιος και οι συμπολεμιστές τους, ανατινάχτηκαν στη Μονή Σέκου, για να μην πιαστούν αιχμάλωτοι. Η επτάμηνη εξέγερση στη Μολδοβλαχία μπορεί να τερματίστηκε, κατάφερε ωστόσο να διασπάσει τα οθωμανικά στρατεύματα και να επιταχύνει την επανάσταση στην Ελλάδα. Συνέλαβε έτσι αποφασιστικά στην απελευθέρωση του Έθνους.

O Υψηλάντης με τους περίπου 2000 άντρες που συγκέντρωσε, στράφηκε προς το Βουκουρέστι. Στις 24 Φεβρουαρίου ο Υψηλάντης κυκλοφόρησε προκήρυξη με τίτλο <<Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος>> και κάλεσε

στα όπλα τους Έλληνες της περιοχής, Λίγες μέρες αργότερα οι επαναστάτες κατέλαβαν το Βουκουρέστι, αλλά τελικά αποσύρθηκαν στα ορεινά αναμένοντας τις εξελίξεις. Η εξέγερση στη Μολδοβλαχία καταδικάστηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις καθώς και από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’,ο οποίος ενήργησε  υπό την πίεση των Τούρκων. Αλλά και ο τσάρος της Ρωσίας καθαίρεσε τον Υψηλάντη από το αξίωμα του αξιωματικού του ρωσικού στρατού και έδωσε άδεια στα οθωμανικά στρατεύματα  να εισβάλουν στην περιοχή.

Ο ενθουσιασμός είναι τεράστιος εδώ, δεν ξέρω πού να βάλω αυτούς που φτάνουν. Πρέπει να μαζευτούν από παντού χρήματα, το ίδιο και άρματα και… και… και…

Ξέρω ότι ο ζήλος σου, Ξάνθε μου, κάτι θα κάμει. Ελπίζω, με τη βοήθεια του Θεού να δοξαστούμε με το υπέρτατο όνομα των ελευθερωτών  της Πατρίδας!.

Η  Ελληνική Επανάσταση ή  Επανάσταση του 1821 ήταν η ένοπλη εξήγηση των επαναστατημένων Ελλήνων εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με σκοπό την αποτίμηση της οθωμανικής κυριαρχίας από τα ελληνικά εδάφη και τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους.

Η αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων εντοπίζεται κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο, περί τον 13ο έως 15ο αιώνα, αλλά οι απαρχές του ελληνικού εθνικού κινήματος που οδήγησε στην Επανάσταση παρουσιάζει πολλούς αιώνες αργότερα, στην ώριμη φάση του νεοελληνικού διαφωτισμού το δεύτερο μισό.

του 18ου αιώνα.

Τον Φεβρουάριο του 1821 ο αρχηγός της Εταιρείας, Αλέξανδρος Υψηλάντης, εισέβαλε στη Μολδοβλαχία ενώ τον επόμενο μήνα οι Φιλικοί δημιούργησαν επαναστατικές εστίες από τη Μακεδονία ως την Κρήτη. Οι επαναστάτες αφορίστηκαν, διπλωματικά, από τη σύνοδο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως αλλά οι οθωμανικές αρχές προχώρησαν σε σφαγές αμάχων και εκτελέσεις προυχόντων συμπεριλαμβανομένου του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε'. Ο επαναστατικός αναβρασμός εκείνων των ημερών ήταν τόσο μεγάλος που καθιστούσε πια επικίνδυνη την αναβολή της εξέγερσης

ενώ από τις 14 έως τις 20 Μαρτίου έλαβαν χώρα σε διάφορες περιοχές της Πελοποννήσου επιθέσεις εναντίον Μουσουλμάνων

Η κατάσταση στο νότιο ελλαδικό χώρο, και ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο, ήταν πιο ευνοϊκή για να ξεκινήσει η Επανάσταση γιατί:

Α: Η Πελοπόννησος είχε λίγους μουσουλμάνους κατοίκους και βρισκόταν μακριά από την Κωνσταντινούπολη και από άλλες μεγάλες πόλεις και στρατιωτικά κέντρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Γιάννενα κτλ.).

B: Ο πασάς της Πελοποννήσου και το μεγαλύτερο μέρος από το στρατό του βρισκόταν στην Ήπειρο και

πολεμούσε τον Αλή πασά

Γ: Στην Πελοπόννησο υπάρχουν πολλά μέλη της Φιλικής Εταιρίας, αλλά και ένοπλοι (για παράδειγμα, κλέφτες) που είχαν πείρα στον πόλεμο. Επίσης, η περιοχή είχε πολλά βουνά. Αυτό έκανε πιο εύκολα τα πράγματα για μικρές στρατιωτικές δυνάμεις χωρίς ιππικό και πυροβολικό. Τέτοιες ήταν οι επαναστατικές δυνάμεις.

Οι Έλληνες προσπάθησαν να κάνουν, από την αρχή της επανάστασης, τη συμπαράσταση των Ευρωπαίων, τόσο των ηγετών όσο και των λαών. Στις πρώτες προκηρύξεις του Αγώνα τονιζόταν ότι η ελληνική επανάσταση δεν είχε στόχο την κοινωνική ανατροπή, αλλά ότι ήταν ένας εθνικός αγώνας με μόνο σκοπό  την ελευθερία . Όμως οι ευρωπαϊκές δυνάμεις (Αγγλία, Ρωσία, Αυστρία, Πρωσία) μόλις είχαν νικήσει τον Ναπολέοντα και κάτω από αυτές τις συνθήκες, η ελληνική επανάσταση ήταν για τους Ευρωπαίους διπλωμάτες ένα ακόμη πρόβλημα. Κατά τα δύο πρώτα χρόνια της Επανάστασης (1821-1822) οι Δυνάμεις (Αγγλία, Ρωσία, Αυστρία, Γαλλία, Πρωσία) κράτησαν σταθερά αρνητική.

στάση απέναντί της και επιθυμούσαν να εμποδίσουν τη διάλυση του οθωμανικού κράτους. 

Το 1823, όμως, ο νέος Άγγλος υπουργός Εξωτερικών Τζορτζ Κάνιγκ, εκτιμώντας ότι ένα δυναμικό ελληνικό κράτος θα μπορούσε να αποτελέσει χρήσιμο συνεργάτη της Αγγλίας στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, αναγνώρισε τους Έλληνες ως εμπόλεμη δύναμη.

Η Ρωσία, θορυβημένη από τις πρωτοβουλίες του Κάνιγκ και φοβούμενη ότι εξαιτίας της στάσης της απέναντι στην ελληνική επανάσταση θα χάσει την επιρροή της στους Έλληνες, έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο των τριών τμημάτων, το οποίο όμως απορρίφθηκε όχι μόνο από τον σουλτάνο αλλά και από τους Έλληνες.

Καθώς η Αγγλία, η Ρωσία και η Γαλλία αναμειγνύονταν όλο και περισσότερο στα ελληνικά πράγματα, αρκετοί Έλληνες άρχισαν να πείθονται ότι η λύση θα ερχόταν, τελικά, από τις Δυνάμεις. Έτσι, δημιουργήθηκαν, την περίοδο 1823-1825, πολιτικές ομάδες-κόμματα που συνδέονταν με τις Δυνάμεις. Αυτά ήταν το αγγλικό με επικεφαλής τον Αλ. Μαυροκορδάτο, το γαλλικό με ηγέτη τον Ι. Κωλέττη και το ρωσικό με αρχηγούς τους Α. Μεταξά και Θ. Κολοκοτρώνη.

Το κίνημα του φιλελληνισμού  ήταν ένα κίνημα συμπαράστασης στους Έλληνες που αναπτυσσόταν τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική. Κύριος παράγοντας του φιλελληνισμό ήταν ο φιλελευθερισμός όπου

στρεφόταν εναντίον τόσο της οθωμανικής απολυταρχίας όσο και της Ιερής Συμμαχίας. Ο φιλελληνισμός ευνοήθηκε επίσης, από τον θαυμασμό των Ευρωπαίων για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό αλλά και από τη συγκίνηση που είχαν προκαλέσει τις ελληνικές επιτυχίες. 

Στις 22 Ιανουαρίου 1830 υπογράφτηκε από την Αγγλία, τη Ρωσία και τη Γαλλία  το πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας , η πρώτη επίσημη διεθνής διπλωματική πράξη που αναγνώρισε την Ελλάδα ως κράτος κυρίαρχο και ανεξάρτητο.  

13 Μαΐου 2024  

Αμαλία Χρυσοστομίδου

Τάξη: ΣΤ2

Η πολιορκία και η κατάληψη της Νάουσας απ' τους Οθωμανούς .

 Από τις 6 Απριλίου 1822, άρχισε η πολιορκία της Νάουσας από τις δυνάμεις του Έμπου Λουμπούτ, που είχαν στρατοπεδεύσει στη θέση «Ροδιά». Ο βομβαρδισμός της πόλης ήταν σφοδρός, για μια ολόκληρη εβδομάδα, ενώ παράλληλα γίνονταν επιθέσεις σε διάφορα σημεία των τειχών. Τη νύχτα της 12ης προς 13 Απριλίου, οι Οθωμανοί, πιθανότατα από τη θέση «Αλώνια», μπήκαν στην πόλη και την κατέλαβαν παρά τη γενναία και σθεναρή αντίσταση των υπερασπιστών.

αιχμαλωσία και τον θάνατο προτίμησαν να ριχτούν στα «καταρρακτώδους ρέοντα» νερά του ποταμού, στη θέση «Σδουμπάνοι» και πνίγηκαν.

Πηγές:  

 ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Α. ΚΟΚΚΙΝΟΣ, “Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΛΙΣΣΑ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ, «ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ

ΧΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 202

ΕΡΓΑΣΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Ερωτήσεις:

    Απαντήσεις:

Ο Χάμιλτον πρότεινε στον Κολοκοτρώνη, οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμό με τους Τούρκους, και η Αγγλία να μεσολαβήσει. Εκείνος του απάντησε λέγοντάς του ότι οι

Έλληνες ποτέ δεν συνθηκολόγησαν με τους Τούρκους.  

Μαντώ Μαυρογένους 

Η Μαντώ Μαυρογένους ήταν εξέχουσα μορφή της Ελληνικής Επανάστασης. Έγινε μια από τις ελάχιστες γυναίκες που διακρίθηκαν στον αγώνα της Επανάστασης. Όλες οι πληροφορίες που έχουν καταγραφεί για τη ζωή της είναι κυρίως από ξένους συγγραφείς και όχι από σύγχρονους Έλληνες που δεν εκτίμησαν τόσο τη βοήθεια της στον αγώνα. 

Η Μαντώ Μαυρογένους γεννήθηκε το 1796 στην Τεργέστη της Ιταλίας και πέθανε το 1840 στην Πάρο, σε ηλικία 44 ετών . Ο πατέρας της ήταν ο Νικόλαος Μαυρογένης με καταγωγή από τις Κυκλάδες και η

μητέρα της ήταν η Ζαχαράτη  Χατζή Μπατή  με καταγωγή από την  Σπάρτη. Επίσης η Μαντώ γνώριζε Γαλλικά και Ιταλικά. 

Η Μαντώ είχε πολύ μεγάλη περιουσία την οποία την έδωσε  όλη στον αγώνα. Συγκεκριμένα με δικά της έξοδα εξόπλισε πλοία και καταδίωξε 200 Αλγερινούς  στις Κυκλάδες  και πολέμησε στην Κάρυστο ,τη Φθιώτιδα και την Λιβαδειά. Επίσης εξόπλισε δυο πλοία και καταδίωξε τους πειρατές που επιτέθηκαν στην Μύκονο και σε άλλα  νησιά των Κυκλάδων. Λίγο αργότερα εξόπλισε και εφοδίασε 150 άνδρες για να εκστρατεύσει στην Πελοπόννησο ενώ έστειλε οικονομική βοήθεια στην Σάμο, όταν ήταν υπό την απειλή των Τούρκων. Στην

συνέχεια έστειλε 50 άντρες στην Πελοπόννησο που πήραν μέρος στην Άλωση της Τριπολιτσάς από τους Έλληνες. Ταυτόχρονα έδωσε χρήματα στις οικογένειες των στρατιωτών και στην δημιουργίας μιας εκστρατείας  προς την βόρεια Ελλάδα. 

Επίσης έδωσε  χρήματα για την εκστρατεία της  Χίου και βοήθησε τον Νικηταρά στην μάχη  των Δερβενακίων. Πούλησε τα κοσμήματα της για να βοηθήσει 200 άντρες που πολεμούσαν  και φρόντισε 2.000 ανθρώπους  που είχαν  επιζήσει  από την πρώτη  πολιορκία του Μεσολογγίου.  Εκτός από την μεγάλη περιουσία που έδωσε για τις ανάγκες του αγώνα, χρησιμοποίησε τις γνωριμίες της για να επηρεάσει τους πνευματικούς

ανθρώπους της Ευρώπης.Το 1823  πήγε στο Ναύπλιο για να βρίσκετε κοντά στον αγώνα αφήνοντας πίσω την οικογένεια της. Τότε γνώρισε και αρραβωνιάστηκε τον  Δημήτριο Υψηλάντη. Όταν τέλειωσε ο αγώνας ο Ιωάννης Καποδίστριας της έδωσε το αξίωμα της αντιστράτηγου επί τιμή και ένα σπίτι στο Ναύπλιο. Αξίζει να σημειώθεί πως ενώ έδωσε όλη την περιουσία της για την απεέυθέρωση της Ελλάδας, ζούσε σε απόλυτη φτώχεια, ώσπου μετά από επιστολή της δόθηκε ένα μικρό χρηματικό ποσό και την κατοικία. Μετά τον θάνατο του Υψηλάντη μετακόμισε στην Πάρο  και πέθανε  από τυφοειδή πυρετό. 

Με βάση όλα τα παραπάνω πιστεύω ότι η Μαντώ

Ο Μαυρογένους ήταν σπουδαία προσωπικότητα γιατί αφιέρωσε όλη την περιουσία και τη ζωή της στον αγώνα και στο καλό της πατρίδας. 

που κατασκεύαζαν στη θάλασσα οι Μακεδόνες για να φτάσουν στην πόλη, και να την καταλάβουν. Η παλαιότερη αναφορά που έχουμε για χρήση πυρπολικών εναντίον εχθρικών πλοίων αφορά τη χρήση του από τους Συρακούσιους κατά του αθηναϊκού στόλου στην εκστρατεία στη Σικελία (415-413 π.Χ.). Μια άλλη γνωστή ιστορική περίπτωση έρχεται από το έτος 208 μ.Χ., όταν ο Κινέζος πολέμαρχος Χουάνγκ Γκάι χρησιμοποίησε ένα πυρπολικό γεμάτο με ξερά κλαδιά και λίπος για να καταστρέψει τον εχθρικό στόλο στη Ναυμαχία των Κόκκινων Λόφων.

Το ελληνικό πυρπολικό κατά τον αγώνα του 1821 είναι πλέον σκάφος επανδρωμένο με «έδρα» είτε συγκεκριμένο

λιμάνι στο οποίο παρέμενε, είτε ελεύθερο στο πέλαγος («πελαγίσιο») που αναζητούσε στόχο.

Κατά τη «πυρπόληση» έπρεπε να προσκολληθεί και να προστεθεί άρρηκτα με το εχθρικό πλοίο πολύ γρήγορα, στη συνέχεια να τεθεί σ΄ αυτό «πυρ» και έγκαιρα να εγκαταλείψει το πλήρωμά του. Είναι προφανές ότι σε τέτοια επιχείρηση εκτός του θάρρους, της αποφασιστικότητας αλλά και της ψυχραιμίας και πλήρης συντονισμός ενεργειών Πλοιάρχου και πληρώματος.

Η μετατροπή γινόταν ως εξής: άνοιγαν κατά μήκος του καταστρώματος σε κάθε πλευρά κυκλικά ανοίγματα («ρούμπους») και κάτω από το καθένα έβαζαν

πωματισμένα βαρέλια γεμάτα εκρηκτικά. Ακόμα και τα ιστία του πλοίου ήταν εμποτισμένα με πίσσα και νάφθα ώστε να μεταπηδήσει γρήγορα η φωτιά. Κατά μήκος των πλευρών του καταστρώματος και κάτω από αυτόν κατασκευάζονταν αγωγοί γεμάτοι με εύφλεκτα μίγματα, ονομαζόμενοι «μίνες του μπαρουτιού» για τη μετάδοση της φωτιάς από συγκεκριμένο σημείο (τη «μίνα της φωτιάς») στην πρύμη του σκάφους όπου και το άνοιγμα του «άβακα». » (πηδαλίου). Από αυτό το σημείο γινόταν και η διαφυγή του πληρώματος (20-25 άνδρες) και η επιβίωσή τους σε ρυμουλκούμενη λέμβο όταν ο κυβερνήτης παραμένοντας τελευταίος έθετε το «πυρ».

Οι επιθέσεις των πυρπολικών δεν γίνονταν μόνο σε

αγκυροβολημένους στόχους αλλά και μεσοπέλαγα, λόγω μεγαλύτερης ταχύτητας. Μετά το περίφημο σήμα της επίθεσης «Με τη βοήθεια του Σταυρού επισκέπτεστε!» πλησίαζαν τον εχθρό με τη πλώρη από την προσήνεμη πλευρά -δηλαδή από εκεί που φύσαγε ή ο κυματισμός ώστε να βοηθηθεί η προσκόλληση- αι γρήγορα με «κόρακες» (=γάντζους) εξασφάλιζαν την αγκίστρωση. Το πλήρωμα του εχθρικού σκάφους καταλαμβάνονταν συνήθως από πανικό και καμία αντίσταση δεν πρόβαλε αλλά έτρεχε να σωθεί.

Το Πυρπολικό του 21 οφείλει την πρώτη της κατασκευή στον Παργινό Ιωάννη Δημουλίτσα με το παρωνύμιο

«Πατατούκος», ο οποίος από μικρός δούλευε σε ψαριανά καράβια και στα ταξίδια του γνώρισε τα μυστικά της κατασκευής των πυρπολικών.

Κατά τη διάρκεια του Απελευθερωτικού αγώνα του 1821 έγιναν  59 επιθέσεις με πυρπολικά από τις οποίες οι  39 ήταν επιτυχείς,  19 απέτυχαν και  1 αμφισβητείται. Εκεί υπηρέτησαν στους στολίσκους των πυρπολικών 500-600 ναυτικοί και ήταν καταγεγραμμένοι 80 κυβερνήτες-πυρπολητές, οι οποίοι ήταν και οι τελευταίοι που εγκατέλειψαν τα πυρπολικά, αφού τους είχαν βάλει φωτιά. Τα ονόματά τους και τα κατορθώματα τους είναι

δύσκολο να αποτυπωθούν, αλλά ενδεικτικά αναφέρουμε ορισμένους από αυτούς.

1. Ο Ψαριανός  Δημήτριος Παπανικολής (1790-1955) αναδείχθηκε πρώτος πυρπολητής στο εγχείρημα πυρπόλησης του τουρκικού δίκρου «Μπαχτάς Καπτάν» των 84 πυροβόλων που ελλιμενιζόταν στην Ερεσό της Λέσβου. Στο εγχείρημα συμμετείχε το πυρπολικό του κατασκευαστή Γεωργίου Καλαφάτη και το πυρπολικό του Δημητρίου Παπανικολή. Το πρώτο κάηκε μάταια, αλλά το δεύτερο,

Μετά την Επανάσταση, όπως και άλλοι αγωνιστές, βρέθηκε φτωχός και αγνοημένος. Σε ένα ποίημα του Γεωργίου Στρατήγη αναφέρεται ένα περιστατικό που συνέβη κατά την προσπάθεια του Λέκκα να κάνει τον φίλο του και συναγωνιστή Κωνσταντίνο Κανάρη, που ήταν υπουργός, για να του ζητήσει βοήθεια. Γράφεται μεταξύ άλλων:

΄΄« Εδώ τι θέλεις, γέροντα ;»

στο υπουργειο εμπροστα καποιος θαλασσινος

ντυμένος στα χρυσά. « Παιδί μου, είναι πάνω

ο Κωνσταντής ;». « Ποιος Κωνσταντής ;». « Αυτός… ο Ψαριανός ».

« Δε λεν κανένα Ψαριανό, εδώ είναι Υπουργείο,

να ζητιανέψεις πήγαινε μες στο φτωχοκομείο !».

Ο γέρος ανασήκωσε το κατάσπρο κεφάλι

και τα μαλλιά του εσάλεψαν σαν χαίτη λιονταρίου

και με σπιθοβολή ματιά μες απ' τα στήθια βγαίνει

με στεναγμό βαρύγνωμο φωνή παλληκαριού :

« Αν οι ζητιάνοι σαν κι εμέ δεν έχυναν το αίμα,

οι Καπετάνοι σαν και σε δεν θα φορούσαν στέμμα !»

Τότε ο Κανάρης που άκουσε φιλονικία κάτου,

στο παραθύρι πρόβαλε να δει ποιος τον ζητεί

και το νησιώτη βλέποντας λαχτάρησε η καρδιά του

και να 'ρθει επάνω διέταξε με τον υπασπιστή.

...

«Δεν με θυμάσαι, Κωνσταντή;»

«γρηγόρα συ με ξέχασες, μα σε θυμάμαι εγώ!…».

«Ποιος το 'λπιζε να δει ποτές», ο γέροντας στενάζει,

«τον καπετάνο ζήτουλα, το ναύτη υπουργό!…».

Και σκύβοντας την κεφαλή στα διάπλατα του στήθη,

τη φτώχεια του ελησμόνησε, τη δόξα του εθυμήθη.

...

Απ' έξω απ' την Τένεδο …πενήντα πέντε χρόνια

επέρασαν απ' την στιγμήν εκείνη, σαν φτερό.

Σαν να σε βλέπω Κωνσταντή, δε θα ξεχάσω αιώνια…

Ακόμα στο μπουρλότο σου καβάλα σε θωρώ…

Ο Χρόνος δεν ήταν που 'καψες στη Χιο τη ναυαρχίδα

κι ήταν η πρώτη μου φορά εκείνη που σε είδα…

Απ' έξω απ' την Τένεδο, θυμάσαι Μια φρεγάδα

σ' έβαλε εμπρός μ' αράπικου αλόγου γληγοράδα

μ' οχτώ βατσέλα πίσω της εμοίαζαν περιστέρια

κι εσύ γεράκι γύρω τους… επάνω στο μπουρλότο,

που την κορβέτα τίναξες πρωτύτερα στ' αστέρια,

σαν δαίμονας μες στον καπνό γλυστρούσες και στον κρότο.

Σε καμαρώνω από μακριά… κι οι ναύτες κι ο λοστρόμος

μ' εξώρκιζαν να φύγουμε τους είχε πιάσει τρόμο,

γιατί η αρμάδα ζύγωνε επάνω στο τιμόνι

θάρρος στους ναύτες σου έδινες… δεν βάσταξε η καρδιά μου,

σε μια στιγμή χανόσουνα, σε μια στιγμή και μόνη

και «όρτσα! μαινα τα πανιά!» φωνάζω στα παιδιά μου.

Στο στρίψιμο του τιμονιού μας σίμωσες… μ' αντάρα,

ο Τούρκος κοντοζύγωνε η ​​μαύρη μου καμπάρα

αστροπελέκια και φωτιές και κεραυνούς πετούσε,

μα σαν δελφίνι γρήγορα κι εκείνος εγλιστρούσε.

Οι ναύτες μου φωνάζανε: «Τι κάνεις καπετάνο;»

Κι εγώ τους λέω: «Τον Ψαριανό να σώσω κι ας πεθάνω…».

Και σου πετώ τη γούμενα… και δένεις το μπουρλότο…

κάνω τιμόνι δεξιά… το φλογερό το χνώτο

του Τούρκου θα σε βούλιαζε – θυμάσαι Σου φωνάζω,

«Πρώτος απ' όλους ν' ανεβείς», μα δεν μ' ακούς κι αφήνεις

άλλοι ν' ανέβουν… έσκυψα κι απ' τα μαλλιά σ' αδράζω,

και σ' έσωσα κι εφύγαμε… μα δάκρυα βλέπω χύνεις!…».

«Ματρόζε μου!» δακρύβρεχτος ο Κωνσταντής φωνάζει

και μες στα στήθη τα πλατιά σφιχτά τον αγκαλιάζει.

...''

Ηλίας Μακρίδης

Μάξιμος Καραγκούνης

 Όλα τα παραπάνω στοιχεία από μόνα τους μαρτυρούν τον βαθμό μαχητικότητας, αποφασιστικότητας, ευφυίας, ευφυΐας και ηρωισμού που διέκρινε τους προγόνους μας θαλασσομάχους και ιδίως τους «μπουρλοτιέρηδες», που ανταπεξήλθαν με απόλυτη επιτυχία στις ναυτικές συγκρούσεις του Αγώνα, κατανικώντας έτσι εξαιρετικά υπερμεγέθεις. όρους, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην υπόθεση της Ελληνικής Ανεξαρτησίας.

«Ελεύθεροι Πολιορκημένοι»

Ο τίτλος περιέχει δυο αντίθετες μεταξύ τους λέξεις. Από τη μία «ελεύθεροι», από την άλλη «πολιορκημένοι». 

Ο Διονύσιος Σολωμός θέλει με αυτή την αντίθεση να δείξει ότι οι Μεσολογιστές μπορεί να είναι πολιορκημένοι αυτό όμως δεν ήταν αρκετό για να υποτάξει την ψυχή τους που διψούσε για ελευθερία.

Στέλνει το μήνυμα μέσα από αυτή την αντίθεση ότι όταν η ψυχή παλεύει για την ελευθερία, μένει ελεύθερη. Όταν είναι αφοσιωμένη σε έναν υψηλότερο στόχο, τίποτα δεν μπορεί να υποδουλώσει, ούτε ο πόλεμος και η βία.

Έτσι και οι Μεσολογγίτες, παρότι ήταν πολιορκημένοι, με κακουχίες, η ψυχή τους ήταν ελεύθερη. Πολιορκημένο το

σώμα τους, με ελεύθερη όμως ψυχή.

Οι Μεσολογίτες, παρότι εξαντλήθηκαν από τις κακούχιες και την πείνα, απελπισμένοι, βρίσκουν τη δύναμη και αγωνίζονται για την ελευθερία τους.

Υπομένουν και παλεύουν ενάντια στο κακό. Από τις φυσικές κακούχιες, μέχρι τους Τούρκους αλλά και δίνοντας μάχη ακόμη και απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό μην υποκύπτει στις δυσκολίες και μη συνθηκολογώντας με τον εχθρό. Ακέραιοι χαρακτήρες με ήθος, δύναμη και πίστη.

Το ιστορικό γεγονός της Εξόδου τι συμβολίζει στην παγκόσμια ιστορία; 

Μία από τις κορυφαίες στιγμές όχι μόνο της Επανάστασης του 1821 αλλά και ολόκληρης της νεότερης ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας

Η πτώση του Μεσολογγίου οδήγησε σε διάλυση της τρίτης εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου του 1826 και στην παραίτηση της κυβέρνησης Κουντουριώτη.

Στο εξωτερικό αναθερμαίνει το φιλελληνικό κίνημα και επιταχύνει τις διαδικασίες για την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων για την τελική λύση του ελληνικού ζητήματος.

Πού βρίσκεται ο Διονύσιος Σολωμός στη διάρκεια της πολιορκίας του Μεσολογγίου; 

Στο διάστημα της πολιορκίας του Μεσολογγίου από τους Τούρκους ο ποιητής βρισκόταν στην πατρίδα του τη Ζάκυνθο, και συμμετείχε ψυχικά στο δράμα των Μεσολογγητών. Από αυτή τη βίωση των γεγονότων προέκυψε το ποίημα του χρέους(Χρέος ήταν η πρώτη ονομασία του ποιήματος, που αργότερα πήρε τον τίτλο Ελεύθεροι Πολιορκημένοι , ο οποίος ποιητής αρχίζει να συνθέτει το 1826). Το ποίημα αυτό απασχόλησε τον ποιητή όσο κανένα άλλο, όμως ποτέ δεν ολοκληρώθηκε και έφτασε σ΄ εμάς σε αποσπάσματα, τα οποία ανήκουν σε Τρία Σχεδιάσματα, που το καθένα αντιπροσωπεύει

όχι μόνο διαφορετικό στάδιο επεξεργασίας αλλά και διαφορετική ποιητική αντίληψη.

Ποια συναισθήματα θέλησε να εκφράσει ο Δ. Σολωμός με το ποιήμά του;

Ο Διονύσιος Σολωμός με το ποίημα αυτό, επιχειρεί να εκφράσει το θαυμασμό προς τους αγωνιστές, ταυτόχρονα όμως γεννά συναισθήματα συμπάθειας, 

συμπόνοιας, θλίψης και πόνου προς τους ίδιους για τις κακούχες που βιώνουν. Προσπαθεί να αφυπνίσει τους Έλληνες για να πολεμήσουν για την ελευθερία τους.