Εργασία Μεσοδιαστήματος 6

Παραλλαγή του διηγήματος:

«Όνειρο στο κύμα»

 του Α. Παπαδιαμάντη

Η Μοσχούλα κάθε φορά που έρχονταν ο μικρός βοσκός ήθελε να τον βλέπει, ακόμα και στα κρυφά. Της άρεσε ο τρόπος που φρόντιζε το κοπάδι του και ήθελε να τον ακούει να παίζει την φλογέρα του.

Επιτέλους ένα παιδί κοντά στη δική της ηλικία. Πόσο θα ήθελε να τρέξει μαζί του στα λιβάδια, ελεύθερη και αμέριμνη, κυνηγώντας τις κατσίκες και παίζοντας με την μικρή και χαριτωμένη Μοσχούλα, που είχαν το ίδιο όνομα. Όμως οι κοινωνικοί κανόνες δεν επέτρεπαν κάτοιo τέτοιο.  

Αρκούνταν μόνο στο να φαντάζεται φοβερές περιπέτειες μέσα στη φύση, πηδώντας από βράχο σε βράχο, κολυμπώντας στη θάλασσα, μαζεύοντας κοχύλια και απολαμβάνοντας την κάθε στιγμή.

Ένα βραδάκι λοιπόν αποφάσισε να κάνει ένα βραδινό μπάνιο και όντας σίγουρη ότι είναι μόνη της, αποφάσισε να γδυθεί. Η ευχαρίστηση της δεν περιγράφεται, όλα ήταν υπέροχα. Το κύμα χαιδευε το κορμί της, η αύρα της θάλασσας την αναζωογονούσε και το γλυκό θρόισμα της φύσης την καλούσε σε μια πανδαισία ήχων και χρωμάτων.

Ξαφνικά της φάνηκε ότι είδε μια σκιά να ξεγλιστρά ανάμεσα από τους βράχους. Στην αρχή θορυβήθηκε, τρόμαξε, αλλά γρήγορα συνήλθε. Μάλλον ήταν της φαντασίας της, σκέφτηκε. Κανείς δε μπορεί να βρίσκεται τέτοια ώρα, σ' αυτό το απόμερο μέρος. Συνέχισε λοιπόν αμέριμνα να κολυμπά.

Ξαφνικά αισθάνθηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Το σώμα της άρχισε να γίνεται βαρύ, έχανε τις αισθήσεις της, δεν μπορούσε πλέον να κρατηθεί στο νερό. Φώναξε απελπισμένη, μήπως κάποιος μπορούσε να τη βοηθήσει γιατί καταλάβαινε ότι από στιγμή σε στιγμή κινδυνευε να πνιγεί.

Κάποια στιγμή κατάλαβε ότι κάποιος τη τραβούσε προς την παραλία. Την κρατούσε σφιχτά και προσπαθούσε να της δώσει κουράγιο. Ναι, ήταν πράγματι ένα όνειρο. Το βοσκόπουλο, που τόσες φορές είχε δει και ελάχιστα είχε μιλήσει μαζί του, ήταν ο σωτήρας της. Δεν μπορούσε να το πιστέψει. Για την Μοσχούλα το βοσκόπουλο ήταν ο πρίγκηπας του παραμυθιού, ήταν ο άγγελός της.