«Ποιητικά Γυμνάσματα»

                                                                 Αντωνοπούλου Ειρήνη
“Κύματα” (3ος Έπαινος στην κατηγορία Ποίηση-Λυκείου στον 40ο Παγκρήτιο Διαγωνισμό Διηγήματος και Ποίησης του Συνδέσμου Φιλολόγων Νομού Χανίων)

Κυανά νερά
αστράφτουν ζωή.
Δροσερή αλμύρα φυσάει,
με το απαλό αγέρι αγγίζει
θόλο ολογάλανο στου ουρανού την άκρη.
Κι η θάλασσα κλέβει όλες τις ηλιαχτίδες.

Σε βυθό ήρεμο αστερισμοί σπιθίζουν,
χορεύουν.
Μπλέκει ο άνεμος
μαλλιά από μετάξι.
Και γαληνά, τα κύματα μεθούν
απ’ του ηλίου την πνοή.

Και ξάφνου από κάπου μακριά

πλησιάζει καλπάζοντας στα ήρεμα νερά

ξανθό, δελφίνοκοριτσο.

Απ’ τις λυτές πλεξούδες

στάζει μαγεία,

ευτυχίας.

Φως πλημμυρίζει•

ελπίδα ανθίζει.

Καθώς χορεύουν ήρεμα

και φωτίζονται

του κόσμου όλες οι ομορφιές.

Και εγώ κοιτώ, τα αλλοτινά

Κι αναλογίζομαι.

Μες σε λέμβο ανισόρροπη,

σε μυαλό κενό,

το χάος.

Τοίχοι μισοί, συντρίμμια

Ακόμη τραντάζουν, συθέμελα

τα αυτιά

το νου

τη ψυχή.

Βόμβες, φωτιές, κραυγές,

Ο εχθρός πλησιάζει

Του τρόμου το φως με τυφλώνει.

Η απόδραση δεν ήρθε

και το μυαλό

με σταματάει.

Σε σύγχυση κοιτώ, τριγύρω

Ψάχνω να βρω

να βρω την έξοδο,

τη σωτηρία.

Και αυτή γύρισε,

μα δε με κατάλαβε,

Και ξανά γυρνά τη πλάτη.

Τέλος.

Ερημιά, 

αλμύρα στη γεύση

από αίμα και από θάλασσα. 

Καμιά ζωή πλέον δε ζω.

                                                                                         Κοσμά Ανθή
Ανύψωση (3ο Βραβείο στην Κατηγορία Ποίηση-Λυκείου στον 39ο Παγκρήτιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Συνδέσμου Φιλολόγων Ν. Χανίων)

Γερά βαστά νεκρή καρδιά, πεσμένη μες το χιόνι.
Ψυχή πονά στα σκοτεινά• πορεύεται όμως μόνη.

Ψηλά πετά, στη συννεφιά, ταξίδια στον αιθέρα,

πύλες χρυσές, ανάγλυφες, φωτίζουν τον αγέρα.

Πυράς φτερά, αγαπητά, κοπάζει η οργή της
κι εγκάρδια υποδοχή θερμαίνει το κορμί της.

Βαριά σιωπή, πικρό φιλί το σώμα της παγώνει.
Ακίνητη κι αμίλητη, σαν το Θεό ανταμώνει.

                                                                                                  Δημήτρης Δαδής
«Αλησμόνητη πατρίδα» (3ο Βραβείο στην κατηγορία Ποίηση-Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στον 8ο Διεθνή Μαθητικό Διαγωνισμό «Ελληνισμός της Ανατολής: Πόντος, Μικρασία, Θράκη) 
Νεκρή μου πατρίδα,
σε βλέπω και κλαίω.
Τα πρόσωπα δείχνουν
πικρή απονιά.

Το χώμα μυρίζει 

πείνα και πόνο

ο άνθρωπος όμως 

ποτέ δεν ξεχνά.

Τα χνάρια του πίσω

πάντα θ’ αφήνει

Σημάδια χαράζονται

μες την καρδιά.

Σαν έτοιμος να 'ναι

και πίσω θα πάει

στους τόπους εκείνους

που ο χρόνος ξεχνά.

Εκεί που γεννήθηκε
κει που αντρώθη
στο μέρος που άλλοτε
αντηχούσε η χαρά

εκεί που μεγάλωσε
εκεί να πεθάνει
στο τόπο που τώρα
κραυγή σεργιανά.

                                                                                                     Σπυριδάκη Χρύσα
«Νήματα ζωής» (3ος Έπαινος στην Κατηγορία Β΄, στον 11ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Ποίησης των Εκπαιδευτηρίων Παναγία Προυσιώτισσα»)
Είχα μια μοναξιά πλατιά,
προτού σε συναντήσω.
Κι ήταν τα όνειρα μουντά,
χωρίς να σε φιλήσω.

Νήμα συνδέει μοναχό,

ψυχές για κάποιο λόγο•

τραβάς εσύ, τραβώ κι εγώ,

κι ας νιώθουμε τον πόνο,

το σκίρτημα ενός παλμού,
στων δάχτυλων το τίναγμα.
Στην άγρια όψη τ’ ουρανού,
και στης ζωής το ρήμαγμα

γύρισε ανάποδα η Γη,

και στέρεψαν τα δάκρυα.

Πλέον αρχίζει η διαδρομή,

στων αστεριών τα χνάρια.

Θα ζήσουμε ελεύθεροι,
πάνω σε άγρια νέφη•
και κάθε νύχτα δεύτερη,
τον έρωτα θα θρέφει.

                                                                                            Αντώνης Κουτσάκης
«Το άκουσμα» 
Το άκουσμα
του τρομερού πολέμου.
Γνώριμο σε πολλούς,
έτσι και σε ‘μας
Ήταν.

Μια μέρα όμως

σταματάς ν’ ακούς.

Αρχίζεις να νιώθεις•

φτάνεις στην πηγή.

Το άκουσμα
είσαι πλέον εσύ.

Κλείνεσαι.
Μόνο σου σπίτι,
οι σκοτεινές στοές.
Νέες συνθήκες,
Άλλες έγνοιες,
Κανόνες απαράβατοι.

Η ζωή σου

μια αδιάκοπη ένταση,

Κραυγές,
χάος, πανικός.
Δεν είναι η πρώτη φορά•
όμως τώρα
μέχρι το τέλος,
μέχρι την σιωπή…
Δεν σταματάς,
Μάχεσαι.

                                                                                              Φασουλάκη Αναστασία
«Ξανά»
Ανθισμένοι ανώριμοι βλαστοί
μάγουλα ροδαλά με λακουβάκια χαράς.
Φωνές παιδιών σε πάρκο
κάτω απ’ το βελούδινο βλέμμα μιας μάνας…
Σμίγει το βλέμμα τους με ‘κεινο του πατέρα:
φως και ελπίδα
σαν ανεκτίμητο ζωής διαμάντι.

Και ξάφνου,

 μαραίνεται η ζωή 

θρυμματισμένα κομμάτια ενός μωσαϊκού
οι αναμνήσεις• παρασύρουν αισθήματα ευγενή.
Και τα παιδιά κατέκτησε η ορμή!
Και τα μάτια ορμητικά ποτάμια
που παρασύρουν ζωές
Μα τώρα…
ξαφνική ανεμοθύελλα σε κλίμα τροπικό,
Άμορφο κάρβουνο το παιχνίδι.
Κάρβουνο που λούζει αθώες ψυχές.
Ψυχές με καρφωμένα φτερά αγγέλου
και ταξιδεμένα σε τόπους μακρινούς, παραμυθένιους…

Μα θα μπορέσουν να ξανά ανθίσουν,

όταν μίλια μακριά

θα βρίσκεται ο πόνος που

μαστίγωνε κάθε ανθισμένο ήλιο.

Και σαν κύκλος ζωής στροβιλίζεται

παιχνιδιάρικα

λίγο πριν έρθει η άνοιξη

και τα λουλούδια ανθίσουν

σαν ψυχές παιδιών.

Ξανά.

                                                                                                    Σταύρος Σαρρής
«Πάθια»
Απέραντο το σύμπαν μας
γεμάτο είναι με λάθη
ατέλειωτες ατέλειες
σαν καθενός τα πάθη.

Κάθε λεπτό απού περνά
και πίσω δεν γυρίζει
φέρνει σιμά το θάνατο  
και τη ζωή μαυρίζει.

Κι όλα τριγύρω τρέχουνε

κανείς δεν προλαβαίνει

μ’ αγωνιζόμαστε σκληρά•

το σκότος μας βαθαίνει.

Κάθε ψυχή ξεχωριστά

μονάχη πολεμάει

να αποφύγει το κακό

να μην την ακουμπάει

Αγάπες αχνοφαίνονται

να σιγοζωντανεύουν

θέλουνε ταίρι οι άνθρωποι
γιατί έτσι γαληνεύουν.

Ο πόθος, όντε βουληθεί
και θέλει θα νικήσει
φέρνει αντάρα στο μυαλό
της λογικής τη δύση.

                                                                                            Γιάννης Μαντζάνας
«Αντίο»

Στον κήπο με το σιντριβάνι
αντίκρισα τα μάτια σου,
για τελευταία φορά.
Χωρίσαμε δρόμους,
εγώ στο άγνωστο και ‘συ στην άβυσσο.
Και ξεχαστήκαμε.

                                                                                                        Γιάννης Μαντζάνας

[Άτιτλο]

Κολύμπησα πέντε μίλια για σένα.

Στην ακρογυαλιά έφτασα•

και με μίσησες.

Τόση αγάπη σου ‘δωσα,

που άλλη για ‘μένα δεν έχω.

Τόση αγάπη σου ‘δωσα,

που δεν σου άρεσε•

και την έκαψες.

Αγάπη καμένη
όνειρα καμένα,
στις στάχτες και ‘γω ξεχασμένος...

                                                                                            ΙάσοναςΚολυδάκης

«Ρουλέτα»

Θυμάται την μέρα που πρώτα περπατά.

Την μέρα που έχασε την πρώτη του αγάπη στα μάτια του μπροστά

-Τικ-

Το πέρασμα του χρόνου του τρυπάει το αυτί,

--Τικ-

Το ό,τι ποτέ δεν θα μάθει το γιατί

Χαρούμενος επήγαινε στην πρώτη του δουλειά
-Τικ-
Μα αυτές οι μέρες έχουνε τώρα περάσει πια

Όλες οι ελπίδες του είναι στα μαύρα
-Τικ-
Και παγιδευμένος είναι μέσα στου πόνου την λαύρα

Ξέρει πως δεν ήτανε ποτέ ένα παιχνίδι

-Τικ-

Μα χαμένος στην αγκαλιά της θλίψης είναι ήδη.

Απέξω κάθονται πουλιά και κελαηδούνε
Το σύνθημα του θρήνου τα τρομάζει και πετούνε

-.

                                                                                                    Κοσμά Κατερίνα
«Περιμένω»

Σε περιμένω.

Μου αρέσει η καταστροφή σου
-  -  βαδίζω προς το σκότος
κοιτάζω τον ουρανό
και το γαλάζιο,
- μου θυμίζει την θάλασσα,μα μου αρέσει σκοτεινό, σαν την άβυσσο.

Κρύβει μυστικά
μυστήρια της ψυχής του ανθρώπου
-    βυθίζεται,αλλάζει•
αλλάζει χρώμα,
αλλάζει μορφή,
όπως ο λυκάνθρωπος  
σαν βγει στο ολόγιομο φεγγάρι
που κληρονομεί από τον χρυσό ήλιο
την κυριαρχία του κόσμου.  

Σε περιμένω.

                                                                                            Γαγγιολάκη Καίτη
«Χωρίς εσένα»

Εισιτήριο
χωρίς επιστροφή
κι ανύπαρκτος ο προορισμός.
Και φεύγεις
για το πουθενά• θέλεις να ξεχάσεις.
Σε ξυπνά ο ήλιος.
Νιώθεις να φλέγεσαι

μα αδιαφορείς.
Έχει σημασία τίποτα άραγε;
Είσαι μόνος•
Εσύ και τα όνειρα
Εσύ κι η απώλεια.
Όμως, όπου κι αν πας
νιώθεις πάντα το βλέμμα του
πάνω σου.
Θα σε προστατεύει.
Δεν θέλεις να ξεφύγεις
Χρειάζεσαι απλώς αγάπη.

Γιατί όποιος αγαπά
κρατά ελπίδες
πέρα απ’ την απώλεια.
Κι αν ποτέ
δεν το δει
ξέρει ότι κάτι
σήμαινε.

                                                                                                Φασουλά Λένα
«Μαύρος Ουρανός»

Κλέψε ένα χέρι από καπνό  

άστο να σε ακουμπήσει.

Κλέψε μια σπίθα

       σβήσε την πάνω σου.

Κι έπειτα         

        δες την σκιά πίσω απ’ τον καθρέφτη. 

Πες μου, τρόμαξες;

Κόψε το σώμα σου
εκεί που θες να σε φιλήσω
Υπόσχομαι πως για τον πόνο σου
έχω το αντίδοτο

Πόνταρα το αίμα μου και το έχασα
αλλά θα συνεχίσω να ποντάρω
μέχρι να χάσω την ψυχή μου

Κι όταν πια δεν έχω κάτι άλλο να σου δώσω

Θα σπάσω όλα μου τα κόκαλα και θα γίνω μια σκιά

Τότε θα αποκαλυφθεί 

ποιος πραγματικά είμαι.

                                                                               Μαρίνα Φον Κλίτσινγκ
«Ο μισός άνθρωπος»

Είμαι ένας μισός άνθρωπος
Μ' ένα πόδι, ένα χέρι
Πεταμένα  σ' έναν τόπο
Και τ' άλλα δύο
κάπου μακριά

Είμαι ένας μισός άνθρωπος
Κανενός τη γλώσσα δεν μιλώ
Μονάχα  τη δική μου
- που την ξέρω μόνη εγώ

Είμαι ένας μισός άνθρωπος

Φίλη με όλους- 

σε όλους ξένη

Ποτέ μόνη- 

πάντα μόνη

Και σαν μισός άνθρωπος
Δεν έχω σπίτι σ’ έναν τόπο
- σπίτι μου οι άνθρωποι που αγαπώ
Άνθρωποι ολόκληροι
Που με ολοκληρώνουν κι εμένα

Είμαι δυο αταίριαστα κομμάτια
Σκορπισμένα σ’ όλον τον κόσμο
Όπου και να βρίσκομαι
Δεν ενώνονται Ποτέ

Και όμως για να υπάρχω

Κάποτε θα ήταν ενωμένα

και ίσως τότε να ήμουν κι εγώ

ένας Ολόκληρος άνθρωπος

Πώς κι έγινε;

Και τώρα

Είμαι ένας μισός άνθρωπος;