Bu hikaye "Tübitak 4005 Yenilikçi Sınıflar, Sürdürebilir Yarınlar" Projesi kasamında hazırlanmıştır.

Bir zamanlar küçük bir mahallede, Tuğçe adında bir kız çocuğu yaşardı. Tuğçe, 10 yaşında ve görme engelliydi. Ancak bu durum, onun neşeli ve enerjik bir çocuk olmasını engellemezdi.

Tuğçe'nin iki en iyi arkadaşı vardı: Esra ve Serkan. Esra da 10 yaşındaydı ve çok zeki bir kızdı. Serkan ise sportif ve eğlenceli bir çocuktu. Üçü de aynı sınıfta okurlardı.

Okulda bir gün öğretmenleri, bir hikaye yarışması düzenleyeceklerini söyledi. Herkes heyecanlandı, özellikle de Tuğçe, Esra ve Serkan. Onlar da bu yarışmaya katılmak istediler.

Tuğçe, hikayesini kendi başına yazmaya karar verdi. Günlerce çalıştı, düşündü ve hayal etti. Ancak bazı zorluklarla karşılaştı ve yardıma ihtiyacı olduğunu anladı.

Esra ve Serkan, Tuğçe'nin zorluk yaşadığını fark ettiler. Ama başlangıçta ona nasıl yardım edeceklerini bilemediler. Onun cesurca tek başına çalışmasını izlediler.

Bir gün Esra, Tuğçe'nin yanına gidip, "Sana yardım edebilir miyiz?" diye sordu. Tuğçe, arkadaşlarının bu teklifi karşısında çok mutlu oldu ve kabul etti.

Esra, Tuğçe'ye kelimeleri yazarken yardım etti. Serkan ise hikayenin çizimlerini yapmaya başladı. Üç arkadaş birlikte çalışarak hikayeyi tamamladılar.

Hikayeler tamamlandığında, öğretmenleri onları tek tek okudu. Tuğçe'nin hikayesi sınıfta büyük bir beğeni topladı. Öğretmen, hikayenin çok güzel olduğunu söyledi.

Öğretmen, "Bu hikayede sevgi, dostluk ve cesaret var," dedi. Esra ve Serkan da Tuğçe'yi tebrik ettiler. "Seninle gurur duyuyoruz, Tuğçe," dediler.

Tuğçe'nin kazanması, sadece onun değil, Esra ve Serkan'ın da zaferiydi. Üçü de bu başarıyı kutlamak için öğretmenleriyle birlikte pasta yediler.

O günden sonra, Tuğçe yazmaya devam etti. Esra ve Serkan her zaman onun yanında oldular. Üç arkadaş, her zorluğun üstesinden birlikte geldiler.

Tuğçe'nin hikayesi, mahallede de yayıldı. Herkes onu tebrik etti ve onunla gurur duydu. Mahallenin kahramanı olmuştu.

Tuğçe, bazen görme engelinin ona engel olabileceğini düşünürdü. Ama arkadaşları ve ailesi, onun en büyük destekçileriydi.

Tuğçe, Esra ve Serkan, o günden sonra daha da yakın arkadaş oldular. Hayatın getirdiği her türlü engeli birlikte aşmaya kararlıydılar. Çünkü gerçek dostluk, her zaman yanında olanlardı.