Günlerden bir gün tatlı bir kediyi kaybetmiş kalkmış. Akşam yemeği için yemek için doğru şekilde dağıtılmaya başlandı. Akşam yemeği onu hazır bir şekilde bekliyormuş. Küçük kedi yetiştirmeye girmiş ama sahibi mutfakta yokmuş. Kedi önemsememiş. Akşam yemeğini bitirmiş ve salona girmiş ama orada da kimse yokmuş. Kedi telaşlanmaya başladı çünkü sahibi mutfakta yoksa kedinin

sahibi hep mutfakta olurmuş. Kedi diğer odalara bakmak istemiş. Koşarak sahibi girmiş ve bunları bir göz gezdirmiş ama orada da yokmuş yatağının üstüne atlamış yine sahibini görememiş. Artık sahibinin bu odada olmadığını anlamıştı. Kedi daha çok telaşlanmaya başladı ve üzüldü. O anda düşünceden gelen bir fikir geldi. Sahibinin çocuk odasında vardı. Hızlıca çocuk özgürlüğü

koşmuş. Bu sefer her yeri aramış aramadığı yer kalmamış. Masanın altını, dolabın içini, hatta koltuğun altına bile bakmış ama yine sahibini bulamamış. Kedi artık çok telaşlanmış. Ya sahibim bensiz bir yere gittiyse diye düşünmeye başlamış ama sahibi bundan önce hiç bir şey yapmamış. Şimdi nasıl yapabilirmiş ki. Kedi sonradan bunun olmayacağını düşünmüş

O sırada kedinin aklına yeni bir fikir gelmiş. Belki sahibi tuvalette olabilirmiş. Tuvaletin kapısının önüne oturmuş ve sahibini beklemeye başlamış. Tuvalettin lambası kapalıymış ama küçük kedi sahibinin burada olduğuna eminmiş. Uzun süre kapını önünde sahibinin çıkmasını beklemiş. Beklemiş, beklemiş, beklemiş... artık sahibinin burada olmadığını anlamış.