Bir zamanlar, Giresun'un bir köyünde Samet ve Davut adında iki yakın arkadaş yaşardı. İkisi de dinlerini çok sever, Allah’ın emirlerine uymaya çalışırlardı. Her gün birlikte oyun oynar, derslerine çalışır ve başkalarına yardım etmeyi severlerdi. 

Bir gün, öğretmenleri sınıfta iyilik ve kötülük hakkında bir ders verdi. “İyilik, Allah’ın rızasını kazanmak için yapılan güzel davranışlardır. Kötülük ise, insanları üzen, zarar veren eylemlerdir. Unutmayın, Allah iyilik yapanları sever,” dedi.

Dersin ardından Samet, “İyilik yapmak çok önemli, değil mi?” dedi. Davut, “Evet! Ama bazen iyilik yaparken zorlandığımız durumlar oluyor. O zaman ne yapmalıyız?” diye sordu.

Ertesi gün, köyde bir yardım kampanyası düzenlenecekti. Samet, “Hadi, bu kampanyaya katılalım! İnsanlara yardım edelim,” dedi. Davut, “Tabii ki! Ama bazı arkadaşlarımız katılmayabilir. Onlara da nasıl yaklaşmalıyız?” diye düşündü.

Kampanya günü geldiğinde, köyde birçok insan toplandı. Samet ve Davut, diğer çocuklarla birlikte yardım malzemelerini dağıtmaya başladılar. Ancak, bazı çocuklar, yardım edenleri küçümseyerek, “Bu işleri yapmanın ne anlamı var ki?” dediler.