Ертеде бір жұп өмір сүріпті. Олардың ұзақ уақыт бойы балалары болмапты, бірақ күндердің күнінде әйел жүкті болады. Олар тұрған үйдің қасында биік дуалмен қоршалған, ішіне ешкім кіре алмайтын әдемі бақ бар еді. Сол бақтың иесі – зұлым әрі күшті сиқыршы болатын. 

Ол күн сайын рапунцельді көруге құмартқан сайын жағдайы нашарлай береді, өйткені оны жемейінше еш нәрсеге зауқы соқпайтын болады. Күйеуі әйелінің жағдайын көріп, оған рапунцель алып келуге келіседі.

Бірде әйелі күйеуін тағы да гүлді әкелуге жұмсайды, өкінішке орай оны сиқыршы ұстап алады. Сиқыршы ашуланып, оны ұрлық жасады деп айыптайды. Жігіт өз ісін ақтап, әйелі үшін бұл өсімдікті алып жүргенін түсіндіреді. Сиқыршы оны кешіруге келіседі, бірақ бір шарт қояды: бала дүниеге келгенде, оны сиқыршыға беруге тура келеді. Жұп шарасыздықтан келіседі.

Қыз дүниеге келген соң, сиқыршы оны алып кетеді де, есімін Рапунцель деп қояды. Рапунцель өте әдемі, алтын түстес ұзын шашты болады. Ол өсіп келе жатқанда сиқыршы оны көзден таса қылып, ешкімге көрсетпейді. Ақыры, Рапунцель он екі жасқа толғанда, сиқыршы оны биік мұнараға қамап қояды. Мұнараның ешқандай есігі немесе баспалдағы болмайды, тек бір ғана терезесі бар еді. Сиқыршы мұнараға көтерілгісі келгенде, терезенің астына келіп, “Рапунцель, Рапунцель, шашыңды түсір” деп айқайлайтын. Сол кезде Рапунцель өз шашын төмен түсіретін, ал сиқыршы шашына сүйеніп, мұнараға көтерілетін.

Күндердің бір күнінде, орман аралап жүрген жас ханзада мұнараның қасынан өтіп бара жатып, әдемі дауыс естиді. Ол Рапунцельдің ән салып жатқанын байқап, оны көруге құмартады. Бірақ мұнараға кіретін жолды таба алмайды. Бірнеше күн өткен соң, ол сиқыршының “Рапунцель, шашыңды түсір” деген сөзін естіп, мұнараға қалай кіруге болатынын түсінеді.