Μια φορά κι έναν καιρό, στις αρχές του 18ου αιώνα, έξι αδέρφια με την επωνυμία Ζωσιμάδες ξεκίνησαν ένα μεγάλο ταξίδι από τα βουνά της Ηπείρου με προορισμό τη μακρινή Ρωσία. Με καρδιές γεμάτες όνειρα και αγάπη για την πατρίδα τους, άφησαν πίσω τους τον τόπο τους για να καταφέρουν κάτι μεγάλο και σπουδαίο – να συγκεντρώσουν χρήματα και γνώσεις που θα βοηθούσαν την Ελλάδα να προκόψει.

Το ταξίδι τους γινόταν με έναν εντυπωσιακό τρόπο για την εποχή: ταξίδευαν με τα καραβάνια του 18ου αιώνα, ένα πλήθος από άλογα και μουλάρια φορτωμένα με προμήθειες, κουβέρτες και εμπορεύματα. Τα καραβάνια ήταν ο μόνος τρόπος για να περάσουν τα μακρινά και δύσβατα μονοπάτια, που ανέβαιναν βουνά και διέσχιζαν ποτάμια.

Ένα βράδυ, ενώ το καραβάνι σταμάτησε σε ένα μικρό χάνι, η βροχή άρχισε να πέφτει απαλά και οι φωτιές άναψαν για να ζεστάνουν τους ταξιδιώτες. Τα αδέρφια κάθισαν γύρω από τη φωτιά και, βλέποντας τις σκιές των αλόγων να χορεύουν στο φως, άρχισαν να μιλούν για το όνειρό τους.

Ο Νικόλαος, κοίταξε τα αδέρφια του και είπε με δυνατή φωνή:

«Αδέρφια, ταξιδεύουμε τόσο μακριά, κι όμως, το μυαλό μου δεν φεύγει από την Ήπειρο. Σκεφτείτε το μέλλον των παιδιών της πατρίδας μας. Ας ονειρευτούμε μαζί ένα σχολείο για όλα τα παιδιά της Ελλάδας!»

Τα αδέρφια κοίταξαν ο ένας τον άλλον, κι ο Θεοδόσιος, ο πιο νεαρός και ενθουσιώδης, φώναξε:

«Ναι! Να μάθουν όλοι οι νέοι γραφή και ανάγνωση! Να μη στερείται κανείς τη γνώση! Όταν φτάσουμε στη Ρωσία, θα δουλέψουμε σκληρά, και μόλις γυρίσουμε πίσω, θα γεμίσουμε τα χωριά μας με βιβλία!»

Ο Ζώης, ο πιο σοβαρός από τα αδέρφια, είπε:

«Κι εγώ ονειρεύομαι όχι μόνο σχολεία, αλλά και νοσοκομεία. Έχω δει τόσους ανθρώπους να υποφέρουν χωρίς γιατρούς ή φάρμακα. Μας περιμένει μεγάλη ευθύνη, αδέρφια. Ας υποσχεθούμε πως θα βοηθήσουμε όσους μπορούμε.»

Το καραβάνι ξεκίνησε ξανά την επόμενη μέρα. Το ταξίδι ήταν δύσκολο: οι δρόμοι γλιστρούσαν από τη λάσπη, ο άνεμος ήταν κρύος, και το φαγητό λιγοστό. Μα κάθε βράδυ, τα αδέρφια συγκεντρώνονταν και συζητούσαν για το όνειρό τους – να γυρίσουν πίσω στην Ελλάδα και να βοηθήσουν τον τόπο τους.

Καθώς το καραβάνι πλησίαζε τη Νίζνα, μια πόλη της Ρωσίας, τα αδέρφια ένιωθαν ότι το ταξίδι τους μόλις ξεκινούσε. Στη Νίζνα, δούλεψαν σκληρά και κέρδισαν αρκετά χρήματα, αλλά η καρδιά τους πονούσε για την πατρίδα τους. Κάθε φορά που έπαιρναν ένα κέρμα στα χέρια τους, σκέφτονταν πόσα παιδιά θα μπορούσαν να μάθουν γράμματα ή πόσοι άρρωστοι θα μπορούσαν να γιατρευτούν με αυτό.