Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένα λιβάδι κάπου κοντά Νότιας και Βόρειας Ευρώπης. Αυτό το λιβάδι ήταν πολύ μεγάλο και ήταν γεμάτο μαργαρίτες. Άλλες κοντές, άλλες ψηλές, άλλες παχιές και άλλες λεπτές - μα όλες ήταν όμορφες και κίτρινες. Αλλά υπήρχε μια μικρή μαργαρίτα που δεν ήταν κίτρινη όπως οι άλλες αλλά μπλε.

Καμία άλλη μαργαρίτα δεν έπαιζε μαζί με την μπλε. Η μπλε μαργαρίτα λυπημένη σκεφτόταν λυπημένη “ Γιατί δεν είμαι κίτρινη όπως όλες τις άλλες και έχω αυτό το απαίσιο μπλε…”

Ώσπου μια μέρα άνθρωποι ήρθαν στο λιβάδι, κόντευε Πρωτομαγιά και ήταν η ώρα οι κίτρινες μαργαρίτες να μαζευτούν, να φτιάξουν όμορφα στεφάνια και να διακοσμήσουν τα κεφάλια των παιδιών. 

Μόλις είδαν την μπλε μαργαρίτα ξαφνιάστηκαν οι άνθρωποι. Δεν την έκοψαν, την άφησαν εκεί.

Όλο το βράδυ η μπλε μαργαρίτα έκλαιγε, ήταν ολομόναχη στο λιβάδι χωρίς κανέναν. 

Η νύχτα πέρασε, το πρωί ήρθε και δυο άνδρες στο λιβάδι. Κοιτούσαν την μπλε μαργαρίτα προσεχτικά. Έβγαλαν το μέτρο και την μέτρησαν. Της χάιδευαν τα φύλλα και στο τέλος πολύ προσεχτικά την μετέφεραν σε ένα γλαστράκι.