Bir zamanlar, geniş bir çiçek tarlasının ortasında, güneşin ışıklarıyla her sabah parlayan Anne Çiçek ve Küçük Çiçek yaşardı.

 Anne Çiçek, tarlanın en güzel çiçeğiydi. Kökleri derinlere, toprakta güçlü bir şekilde uzanmıştı. 

Küçük Çiçek, Anne Çiçek’in yanına her sabah gelir, büyümek ve hayata dair her şeyi öğrenmek için ona sorular sorardı.

Bir sabah, Küçük Çiçek biraz üzgündü. "Anne," dedi, "Ben hala büyümedim. Neden benim boyum kısa?"

Anne Çiçek, gülümseyerek Küçük Çiçek'in başını okşadı.                                                     

 "Büyümek zaman alır, sevgili çiçeğim," dedi. "Ama endişelenme, Güneş, Bulut ve Toprak hep yanındalar. Onlar sana yardımcı olacak."

Güneş o sırada parlıyor ve tarlanın her yerine sıcak ışıklarını gönderiyordu. "Merhaba, küçük çiçek!" diye seslendi Güneş.

 "Ben seni her gün aydınlatırım. Eğer benim ışığım seni ısıtırsa, köklerin toprağa daha sıkı tutunur ve büyümek için gerekli enerjiyi alırsın."

Küçük Çiçek biraz daha umutlandı. Ama hâlâ kafasında birçok soru vardı. "Ama ya bulutlar? Güneş her zaman parlamazsa ne olacak?"

Anne Çiçek, nazikçe başını salladı. "Bulutlar bizim dostlarımızdır," dedi. "Bazen bulutlar gelir ve seni gölgesinde büyütür.Güneşin ışığı çok sert olduğunda, senin gibi hassas çiçekleri aşırı sıcaktan korurlar."  

Bulut gökyüzünde yavaşça süzüldü ve hafifçe Küçük Çiçek'in üzerinden geçerek onu gölgelendirdi. "Evet, ben senin koruyucun olacağım," dedi Bulut, yumuşakça. "Biraz gölge sağlamak, senin sağlıklı büyümene yardımcı olur."