Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο μαγικό, υπήρχε ένα δάσος όπου ζούσαν όμορφες νεράιδες και πολύχρωμα ξωτικά. Πάνω σε ένα ψηλό δέντρο ζούσε μια οικογένεια νεράιδων που είχε δύο μικρές κόρες, τη Βερδάδ και τη Μεντίρ.

Ήταν δύο αξιολάτρευτες νεράιδες, καλές μαθήτριες και πάντα υπάκουες. Βέβαια, καμιά φορά, η Βερδάδ γινόταν τόσο ειλικρινής που δεν σκεφτόταν τι έλεγε και πλήγωνε τους φίλους της. Η Μεντίρ, από την άλλη, λάτρευε να λέει ψέματα και να κρύβει όλα όσα είχε στο μυαλό της.

Ένα πρωινό, η μαμά νεράιδα ζήτησε από τις κόρες της να πάνε ένα γράμμα σε ένα ξωτικό. Οι δύο κόρες, πρόθυμες, ξεκίνησαν τον μακρύ δρόμο για το σπίτι του ξωτικού.

Στα μέσα της διαδρομής, η Βερδάδ ζήτησε τον χάρτη από την αδερφή της.
«Μου δίνεις τον χάρτη γιατί νομίζω πως έχουμε χαθεί.»
«Χμμ... εμμ... δεν τον έχω...» είπε διστακτικά η Μεντίρ.
«Αφού σε ρώτησα και μου είπες ότι τον πήρες!» απάντησε νευριασμένη η Βερδάδ.
«Ίσως και να είπα ένα ψεματάκι,» είπε λυπημένα η Μεντίρ.

Μακάρι να μην σε έπαιρνα μαζί μου. Είσαι ένας μπελάς και εξαιτίας σου χαθήκαμε. Γιατί η μαμά είχε αυτή την ανόητη ιδέα να σε πάρω μαζί μου, αφού είσαι ψεύτρα και ανεύθυνη.

Δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια της Μεντίρ, και έφυγε μακριά.
Οι ώρες περνούσαν, το σκοτάδι πλησίαζε, και οι δύο νεραϊδοαδερφές παρέμεναν μόνες και χαμένες στο δάσος.

Η Βερδάδ άρχισε να ανησυχεί καθώς δεν μπορούσε να βρει την αδερφή της. Φώναζε δυνατά το όνομά της, αλλά η Μεντίρ ήταν άφαντη. Για καλή της τύχη, ένα ξωτικό περνούσε και τη βοήθησε να βρει τον δρόμο για την πόλη.