Ηλεκτρονικό βιβλίο με ηχογραφημένες φωνές μαθητών και μαθητριών από τη σχολική βιβλιοθήκη του 28ου Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου με ευχές για καλές γιορτές.

Ένα παραμύθι για όλες τις ηλικίες που χωρίς να είναι "αυστηρά" χριστουγεννιάτικο και εορταστικό δίνει το νόημα που χρειάζεται κανείς γι' αυτές τις μέρες:

Το μόνο που μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους και το μόνο που σε τελική ανάλυση έχει αξία είναι η προσφορά η θυσία και η αγάπη.

Μαρία Παπαδημητροπούλου

Υπεύθυνη σχολικής βιβλιοθήκης 28ου Δημ.Σχ.

Preview audio:

storyj.mp/ab27pc6k9aqn

Ψηλά πάνω από την πόλη,σε μια μεγάλη κολόνα έστεκε το άγαλμα του Ευτυχισμένου

Πρίγκιπα. Ήταν σκεπασμένο με λεπτά φύλλα από καθαρό χρυσάφι. Στη θέση των ματιών

είχε δυο λαμπερά ζαφείρια και ένα μεγάλο κατακόκκινο ρουμπίνι γυάλιζε στη λαβή

του ξίφους του.

Ένα βράδυ πάνω από την πόλη πέταξε ένα μικρό Χελιδόνι. Είδε το άγαλμα πάνω στην ψηλή κολόνα. Έτσι πήγε και κάθισε ανάμεσα στα πόδια του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα.

“Απόψε το υπνοδωμάτιο μου είναι χρυσό”, σκέφτηκε και ετοιμάστηκε να κοιμηθεί. Αλλά τη στιγμή που ετοιμαζόταν να βάλει το κεφάλι του κάτω από το φτερό του, μια μεγάλη σταγόνα νερό έσταξε επάνω του. Μετά μια άλλη. Μετά ακολούθησε μια τρίτη, και τότε κοίταξε ψηλά.

Τα μάτια του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα ήταν γεμάτα δάκρυα, και δάκρυα κυλούσαν στα χρυσαφένια μάγουλά του. Το πρόσωπο του ήταν τόσο όμορφο στο φως του φεγγαριού που το μικρό Χελιδόνι πλημμύρισε συμπόνια.

-Ποιος είσαι;

-Είμαι ο ευτυχισμένος πρίγκιπας.

-Γιατί κλαις; Με έκανες μούσκεμα.

-Όταν ζούσα και είχα ανθρώπινη καρδιά δεν ήξερα τι ήταν τα δάκρυα. Οι αυλικοί μου με φώναζαν Ευτυχισμένο Πρίγκιπα. Και τώρα που δεν ζω πια, μ’ έχουν βάλει εδώ πάνω τόσο ψηλά που μπορώ και βλέπω όλη τη φτώχεια της πολιτείας μου. Κι αν και η καρδιά μου είναι από μολύβι δεν μπορώ παρά να κλαίω.

-Πέρα μακριά από εδώ βρίσκεται ένα φτωχό σπιτάκι. Στο κρεβάτι είναι ξαπλωμένο ένα άρρωστο αγοράκι. Ζητάει πορτοκάλια αλλά το μόνο που έχει να του δώσει η μητέρα του είναι νερό από το ποτάμι, κι γι’αυτό κλαίει. Χελιδόνι, Χελιδονάκι μου μικρό μου Χελιδόνι, μπορείς να της πας το ρουμπίνι από τη λαβή του ξίφους μου;

-Με περιμένουν στην Αίγυπτο, oι φίλοι μου πετούν πάνω κάτω στα νερά του Νείλου και μιλούν με τα άνθη του λωτού. Σύντομα θα πάνε να κοιμηθούν στον τάφο του μεγάλου Βασιλιά. Ο Βασιλιάς βρίσκεται εκεί σ’ένα ζωγραφισμένο φέρετρο. Γύρω από τον λαιμό του βρίσκεται μια αλυσίδα από πολύτιμους νεφρίτες και τα χέρια του είναι σαν μαραμένα φύλλα.

-Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι, μείνε μια νύχτα κοντά μου και γίνε ο αγγελιαφόρος μου.

Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας έμοιαζε τόσο λυπημένος που το μικρό χελιδόνι έβγαλε το υπέροχο ρουμπίνι από το σπαθί του Πρίγκιπα και πέταξε μακριά πάνω από τις στέγες της πόλης, κρατώντας το με το ράμφος του.

Πέρασε πάνω από τον πύργο του καθεδρικού ναού, όπου άγγελοι ήταν σμιλεμένοι πάνω στο λευκό μάρμαρο. Πέρασε πάνω από το ποτάμι και είδε τα φαναράκια να κρέμονται από τα κατάρτια των πλοίων. Τέλος έφτασε στο φτωχό σπιτάκι όπου βρισκόταν το άρρωστο αγοράκι και άφησε να πέσει το ρουμπίνι πάνω στο τραπέζι.

Μετά πέταξε πίσω στον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα και του είπε τι είχε κάνει.

-Είναι παράξενο, αλλά αισθάνομαι μεγάλη ζεστασιά, αν και κάνει κρύο.

Όταν βγήκε το φεγγάρι την επόμενη νύχτα, το Χελιδόνι κοίταξε τον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα και του είπε:

-Φεύγω για την Αίγυπτο.

-Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι, δεν μπορείς να μείνεις ακόμη μια νύχτα μαζί μου;

-Με περιμένουν στην Αίγυπτο, εκεί σε έναν μεγάλο θρόνο από γρανίτη κάθεται ο θεός Μέμνων. Όλη τη νύχτα κοιτάζει τ’άστρα και όταν το πρωινό αστέρι φωτίζει τον ουρανό βγάζει μια κραυγή χαράς και μετά απομένει σιωπηλός. Το απόγευμα τα κίτρινα λιοντάρια κατεβαίνουν στις όχθες να πιουν νερό”.

-Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι, πέρα μακριά στην πόλη βλέπω έναν νεαρό άνδρα σε μια σοφίτα. Προσπαθεί ένα έργο για τον Διευθυντή του Θεάτρου, αλλά κρυώνει τόσο πολύ που δεν μπορεί άλλο να γράψει.

-Θα μείνω μαζί σου μια ακόμη νύχτα. Να του πάω κάποιο άλλο ρουμπίνι;”

-Αλίμονο! Δεν έχω άλλο ρουμπίνι. Μόνο τα μάτια μου έμειναν. Είναι από σπάνια ζαφείρια από την Ινδία. Ξεκόλλησε ένα και πήγαινέ του το.

-Αγαπημένε μου Πρίγκιπα αυτό δεν μπορώ να το κάνω.

- Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι, κάνε όπως σε προστάζω.

Έτσι το χελιδόνι ξεκόλλησε το ένα μάτι του Πρίγκιπα και πέταξε μακριά στη σοφίτα του φοιτητή. Και όταν ο φοιτητής σήκωσε το κεφάλι του, βρήκε το ζαφείρι επάνω στο γραφείο του.

“Ήρθα να σε αποχαιρετήσω”, φώναξε το Χελιδόνι, όταν το φεγγάρι ανέτειλε την επόμενη νύχτα. “Φεύγω για την Αίγυπτο!”.

“Χελιδόνι. Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι”, είπε ο Πρίγκιπας, “δεν μπορείς να μείνεις μαζί μου ακόμη μια βραδιά;”

-Χειμώνιασε, και σύντομα θα πέσει χιόνι. Στην Αίγυπτο ο ήλιος είναι ζεστός πάνω στους φοίνικες και οι κροκόδειλοι λιάζονται τεμπέλικα στη λάσπη. Αγαπημένε μου Πρίγκιπα, πρέπι να σε αφήσω, αλλά την επόμενη άνοιξη θα σου φέρω δύο υπέροχες πέτρες να τις βάλεις στη θέση αυτών που έδωσες.

-Κάτω εδώ στην πλατεία, στέκεται ένα κοριτσάκι που πουλάει σπίρτα. Τα σπίρτα της έπεσαν στον υπόνομο και βράχηκαν. Δεν φορά ούτε παπούτσια ούτε κάλτσες και το κεφαλάκι της είναι γυμνό. Ξεκόλλησε και το άλλο μου μάτι και πήγαινέ της το.

-Θα μείνω ακόμη μια νύχτα μαζί σου, αλλά δεν θα ξεκολλήσω και το άλλο σου μάτι. Θα μείνεις τυφλός.

-Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι, κάνε όπως σε προστάζω.

Έτσι το Χελιδόνι ξεκόλλησε το άλλο μάτι του Πριγκιπα, βούτηξε προς τα κάτω και άφησε το πετράδι κατευθείαν στο χέρι του κοριτσιού με τα σπίρτα.

Μετά το Χελιδόνι επέστρεψε στον Πρίγκιπα. -Τώρα έμεινες τυφλός, κι έτσι θα μείνω μαζί σου για πάντα.

Την επόμενη μέρα κάθισε στον ώμο του Πρίγκιπα και του διηγιόταν ιστορίες για αυτά που είχε δει σε παράξενες χώρες. Του μίλησε για τους πορφυρούς ερωδιούς, που στέκονται κατα μήκος της όχθης του Νείλου και πιάνουν χρυσόψαρα με τα ράμφη τους.

Του μίλησε για τη Σφίγγα, που είναι παλιά όσο και ο κόσμος και ζει στην έρημο και γνωρίζει τα πάντα...

για το μεγάλο πράσινο φίδι που κοιμάται πάνω στις φοινικιές...

και για τον Βασιλιά των βουνών του Φεγγαριού, που είναι μαύρος σαν τον έβενο και λατρεύει έναν μεγάλο κρύσταλλο.

-Αγαπημένο μου μικρό Χελιδόνι, μου μιλάς για θαυμαστά πράγματα, αλλά δεν υπάρχει μυστήριο μεγαλύτερο από τη φτώχεια. Πέταξε πάνω από την πόλη μου, Χελιδονάκι μου, και πες μου τι βλέπεις.

Έτσι το Χελιδόνι πέταξε πάνω από τη μεγάλη πόλη και είδε τους πλουσιους να διασκεδάζουν στα όμορφα σπίτια τους ενώ έξω στις πόρτες τους καθόταν ζητιάνοι. Μετά πέταξε πίσω και είπε στον Πρίγκιπα ότι είδε.

-Όλο μου το σώμα είναι καλυμμένο με καθαρό χρυσάφι. Πρέπει να το βγάλεις φύλλο προς φύλλο, και να το δώσεις στους φτωχούς.

Φύλλο προς φύλλο έβγαλε τον καθαρό χρυσό το Χελιδόνι, μέχρι που ο ευτυχισμένος Πρίγκιπας έδειχνε μουντός και γκρίζος. Φύλλο προς φύλλο έδινε τον καθαρό χρυσό στους φτωχούς, και τα πρόσωπα των παιδιών πήραν χρώμα και γελούσαν και έπαιζαν στους δρόμους.

Και μετά ήρθε το χιόνι, και μετά το χιόνι η παγωνιά. Όλοι τριγυρνούσαν τυλιγμένοι σε γούνες και τα παιδάκια φορούσαν κόκκινα σκουφάκια και γλιστρούσαν στον πάγο.

Το κακόμοιρο Χελιδονάκι κρύωνε όλο και περισσότερο, αλλά δεν άφηνε τον Πρίγκιπα. Τον είχε αγαπήσει πάρα πολύ.

Στο τέλος όμως ήξερε ότι θα πέθαινε.

-Αντίο, αγαπημένε μου Πρίγκιπα! μουρμούρισε. Φίλησε τον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα και έπεσε νεκρό στα πόδια του.

Εκείνη τη στιγμή αντήχησε ένας περίεργος κρότος μέσα από το άγαλμα. Η μολυβένια καρδιά είχε σπάσει στα δύο. Ήταν σίγουρα ένας τρομερός παγετός.

Την επόμενη μέρα το πρωί ο Δήμαρχος περπατούσε στην πλατεία ,με τους συμβούλους του.

-Πω πω! Πόσο άθλιος είναι ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας! Και κοίτα, ένα νεκρό πουλί στα πόδια του! Πρέπει να απαγορεύσουμε με διάταγμα να πεθαίνουν τα πουλιά εδώ.

Έτσι κατέβασαν το άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα. Και έλιωσαν το άγαλμα στο καμίνι. Αλλά η σπασμένη καρδιά δεν έλιωνε, οπότε την πέταξαν σε ένα σωρό με σκουπίδια, εκεί που κειτόταν το νεκρό Χελιδόνι.

"Φέρε μου τα δύο πιο πολύτιμα πράγματα από αυτή την πόλη", ζήτησε ο Θεός σε έναν άγγελό του. Και ο άγγελος του έφερε τη μολυβένια καρδιά και το νεκρό χελιδόνι.