Η κυρία Νεφέλη πήγε για μερικά γρήγορα ψώνια, στο σούπερ μάρκετ "Αθάμας''. 

Έξω έκανε πολύ ζέστη και υποσχέθηκε στα παιδιά της, τον Φρίξο και την Έλλη,  να πάνε για μπάνιο μόλις γυρίσει! 

Νομίζω πως αυτή η σακούλα θα αντέξει!

Ανυπομονώ να πάμε για μπάνιο, Φρίξο!

Η Ρούλα η σακούλα ανακουφίστηκε κοιτώντας τα ψώνια της κυρίας Νεφέλης! Πήρε μόνο μπανάνες!

Θυμήθηκε την καημένη τη Νούλα τη φίλη της, που είχε σκιστεί από το καρπούζι του κυρίου Δία..

Αχχ! Το ποδαράκι μου..Ευτυχώς ξέρω κουτσό!

Ουφ! Γλίτωσα!

Ο Φρίξος και η Έλλη, είχαν βάλει ήδη τα μαγιό τους και υποδέχτηκαν τη μητέρα τους με φωνές!

Εντωμεταξύ, η Ρούλα η σακούλα ,που νόμιζε πως θα μείνει στο σπίτι παρέα με τις μπανάνες, βρέθηκε στο πορπαγκάζ, παρέα με τα μπουκαλάκια, ,που γνώριζε από το σούπε μάρκετ ''Αθάμας'' κι έπιασαν ψιλή κουβέντα!

Μαμά, μαμά!! Πάμε για μπάνιο επιτέλους!!

Βρε ...Βουνό με βουνό δε σμίγει!

Επιτέλους, θάλασσα! Τα παιδιά, γεμάτα ενθουσιασμό, όρμησαν μέσα κι άρχισαν να παίζουν με τα κύματα!

Η κυρία Νεφέλη απόλαυσε κι αυτή το μπάνιο της! Μόλις βγήκαν, έπεσαν όλοι με τα μούτρα στο κολατσιό τους, τις μπανάνες. Δροσίστηκαν με τα νερά τους και τότε..

Γιούπι!

Ένας δυνατός αέρας φύσηξε και η Ρούλα βρέθηκε στον αέρα.

''Θεέ μου, πού θα βρεθώ; Μήπως στον Εύξεινο Πόντο ή μήπως στον Ελλήσποντο; Λες να περάσω και από τις Συμπληγάδες πέτρες;'', μονολογούσε τρομαγμένη.

Βοήθειααα!

Κι ενώ τέτοιες σκέψεις τριγύριζαν στο μυαλό της, ένιωσε κάτι να την σπρώχνει. Ένα μεγάλο ψάρι, ο Ιάσονας, άρχισε να την περιτριγυρίζει και να του πέφτουν τα σάλια. 

Μμμ..Τι νόστιμο μεζεδάκι φαίνεσαι εσύ;;

Μην τολμήσεις!

Τότε, τον είδε ο θείος του ο Πελίας από μακριά, τον πλησίασε παρέα με το κοπάδι του και του φώναξε: "Πρόσεχε Ιάσονα! Είναι μια σακούλα, δεν είναι μέδουσα! Αν φας έστω και λίγο θα πάθεις μεγάλο κακό. Δε θυμάσαι τι είχε πάθει η φίλη μας η χελώνα καρέτα- καρέτα η Ιφιγένεια, από τη Ζάκυνθο;"

Μη τη φας Ιάσονα, θα πνιγείς!

Ο Ιάσονας αγριοκοίταξε τη Ρούλα τη σακούλα και της φώναξε: "Φύγε γρήγορα από τη θάλασσά μας, είσαι επικίνδυνη!".

Η Ρούλα ξεφύσηξε ανακουφισμένη και συνέχισε να βολοδέρνει στα κύματα. Ώσπου κάποια στιγμή συνάντησε κι άλλους ναυαγούς.

Άμυαλοι που είναι οι άνθρωποι! Γιατί πετάν σκουπίδια στη θάλασσα;

Μια στυμμένη λεμονόκουπα, που την πέταξαν από ένα πλοίο, ένα τσακισμένο κουτί αναψυκτικού  και ένα βρεγμένο χαρτομάντηλο, που τα έριξαν από μια ψαρόβαρκα και τον φίλο της το μπουκαλάκι.

Η Ρούλα η σακούλα ρώτησε γεμάτη αγωνία:

''Και τώρα που βρεθήκαμε, τι μπορούμε να κάνουμε; Αν μείνουμε εδώ θα μουλιάσουμε και θα διαλυθούμε!''.

Βρε, βρε..Τι βλέπουν τα ματάκια μου!

"Καλά αυτό δεν είναι τόσο εύκολο να συμβεί! Εγώ, για παράδειγμα, χρειάζομαι 450 χρόνια για να διαλυθώ!'', φώναξε γελώντας το μπουκαλάκι.

"Κι εγώ περίπου 200 χρόνια!", πετάχτηκε το κουτάκι του αναψυκτικού.

''Σκέψου πως εγώ, που προέρχομαι από φυτό, θέλω 5 εβδομάδες'', συμπλήρωσε η λεμονόκουπα.

''Ακόμη κι εγώ, που είμαι φτιαγμένο από χαρτί, διαλύομαι μετά από 4 εβδομάδες, μουρμούρισε το χαρτομάντηλο.

Δεν είναι τόσο εύκολο να διαλυθούμε!

Ξάφνου, νευριασμένος ο θεός Ποσειδώνας, έφερε ένα μεγάλο κύμα, που άρπαξε τη Ρούλα και την πέταξε μακριά. Θαλασσοδερνόταν για κάμποση ώρα και ούτε που κατάλαβε πώς ξεβράστηκε στην ακτή.

Μαμάααα!

''Αχ τι καλά, επιτέλους στεριά!, είπε η Ρούλα κι έγειρε κουρασμένη, πάνω στα φύκια, δίπλα σε μπουκάλια, καπάκια, γυαλιά και αποτσίγαρα. Ξάφνου, ο Λάκης ο σκύλος του Πάρη, την πλησίασε και της είπε: "Γουφ, γουφ, φαίνεσαι ωραίο παιχνίδι για μένα''. Την άρπαξε στα δόντια του και άρχισε να τρέχει.

''Ε, σκυλί! Πού με πας; Άσε με κάτω!'', ξεφώνισε η Ρούλα!

Ευτυχώς, ο Πάρης φώναξε τον σκύλο :''Άσε τις βρομιές Λάκη, να συνεχίσουμε τη βόλτα!''.

''Ε, όχι και βρομιά'', σκέφτηκε κάπως θιγμένη η Ρούλα, ενώ ο αέρας την παράσερνε σε έναν τρελό χορό!

Η Ρούλα προσγειώθηκε πάνω σε ένα αλμυρίκι. Άλλος κόσμος! Μέλισσες πηγαινοέρχονταν, πεταλούδες φτεροκοπούσαν, πουλιά τιτίβιζαν..

''Τι γυρεύεις εσύ εδώ; Δε μοιάζεις για πουλί!'', διέκοψε την ονειροπόλησή της μια μικρή πεταλούδα! 

''Είμαι η Ρούλα η σακούλα!''.

Η σφήκα εξήγησε, ότι την έφτιαξαν οι άνθρωποι για τα ψώνια τους και ότι, όταν δεν τη χρειάζονται άλλο, την πετάνε όπου βρουν!

''Να φύγεις'', της φώναξαν, ''το ξέρεις πως αν ένα μικρό πουλί μπλεχτεί σε εσένα θα κινδυνέψει;''.

''Έχετε δίκιο'', ξέσπασε βουρκωμένη η Ρούλα. ''Οι άνθρωποι με έφτιαξαν και με κατάντησαν σκουπίδι. Αλλά αν δε βάλουν μυαλό, θα κατακτήσουμε τον κόσμο! Το ξέρετε ότι κάθε άνθρωπος χρησιμοποιεί 80 περίπου πλαστικές σακούλες το χρόνο; Τόσο δύσκολο είναι να περιορίσουν τη χρήση των πλαστικών;'', φώναξε με αγανάκτηση!

Η σακούλα άστραφτε και βρόνταγε, ώσπου ξαφνικά...Ένα χεράκι την έπιασε και την κατέβασε από το δέντρο. Ήταν η Άρτεμη. Φορούσε ένα μπλουζάκι που έγραφε ''Ανακύκλωση τώρα'' και ήταν από το 8ο Δημοτικό σχολείο Ευόσμου! Είχαν έρθει εκδρομή με την τάξη της στη θάλασσα και σεμμετείχαν στον καθαρισμό της παραλίας.

Γεια σου! Είμαι η Άρτεμη και μπορώ να σε βοηθήσω!

Γεια σου, είμαι η Ρούλα η πλαστική σακούλα!

"Αυτό το κορίτσι μπορεί να αλλάξει τα πράγματα! Ποιος ξέρει; Ίσως τα παιδιά αγαπήσουν περισσότερο τη γη'', σκέφτηκε η Ρούλα η σακούλα και χαμογέλασε!

Μια δυνατή ροπή αέρα την ανέμισε για τελευταία φορά, πριν μπει, ,παρέα με τα άλλα πλαστικά στον μεγάλο σάκο για τηv ανακύκλωση.

Εμπρός, όλοι λοιπόν, ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ!