Bir zamanlar yeşillikler içinde küçük, sakin bir kasaba vardı. Bu kasaba, etrafını saran ormanlar ve ortasından geçen pırıl pırıl bir nehirle ünlüydü. Nehir kasaba halkının hayat kaynağıydı; herkes suyunu buradan içer, bitkilerini sulardı. Hayvanlar da yaşamlarını bu nehrin suyu sayesinde devam ettirirdi.

Bir yaz sabahı , Nil ve arkadaşı Kerem nehir kenarına oynamaya gitmişlerdi. Nil, kısa sarı saçları ve yeşil gözleriyle hep bir şeyler öğrenmeye meraklıydı. Kerem ise kumral ,mavi gözlü çok düşünceliydi. Güneş ışıkları suyun yüzeyinde dans ederken, çocuklar taş sektiriyor, kuşların cıvıltısını dinliyorlardı.  

Bir süre sonra Kerem, suyun kıyısında yüzen plastik bir şişe fark etti. Yanında birkaç çöp daha vardı. "Nil, baksana! Bu çöpler burada ne arıyor? Geçen hafta burada hiç böyle bir şey yoktu," dedi şaşkınlıkla.  

Nil biraz düşündü. "Belki biri çöplerini buraya atmıştır. Ama bu çok yanlış, değil mi? Bu nehir hepimizin, burayı temiz tutmalıyız," dedi kararlı bir sesle.  

Tam o anda, suyun üzerinde hafif bir esinti hissettiler. Suyun yüzeyi dalgalandı ve göz kamaştırıcı bir ışık belirdi. Işığın içinden zarif, yeşil elbiseli bir kadın çıktı. Kısa saçları dalga dalga omuzlarına dökülüyordu ve elleri sanki suyun bir parçasıymış gibi parlıyordu.  

"Merhaba, çocuklar," dedi yumuşak ve melodik bir sesle. "Ben Su Perisi. Nehri koruma konusunda gösterdiğiniz hassasiyet beni çok mutlu etti. Ama size anlatmam gereken önemli şeyler var."

Nil ve Kerem şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. Nil cesurca öne çıktı. "Merhaba Su Perisi! Sen gerçekten bir peri misin? Ve bize ne anlatacaksın?" diye sordu.  

Peri, suyun üzerinde süzülerek çocukların yanına yaklaştı. "Evet, ben gerçekten bir periyim. Bu nehir sadece sizin değil, tüm canlıların yaşam kaynağı. Ama insanlar bazen bunun kıymetini bilmiyor ve suyu kirletiyorlar. Suyun kirlenmesi, balıkların ölmesine, hayvanların susuz kalmasına ve insanların da hasta olmasına yol açar."