Σήμερα σε πολλές υποανάπτυκτες χώρες συναντούμε πολλά παιδιά να εργάζονται κάτω από πολύ σκληρές και απάνθρωπες συνθήκες :

-σε φυτείες κακάο

-σε βιομηχανίες παραγωγής ρούχων , χαλιών

-στη γεωργία , στην κτηνοτροφία

Μερικές από τις περιοχές που εντοπίζεται έντονα το πρόβλημα είναι:

ΑΣΙΑ ( Πακιστάν)

ΑΦΡΙΚΗ (Κογκό)

ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ (Βραζιλία, Περού , Μεξικό)

ΙΝΔΙΑ

Το πρόβλημα όμως αφορά όχι μόνο τις χώρες του Τρίτου Κόσμου αλλά και αναπτυσσόμενες - αναπτυγμένες χώρες

Με τον όρο παιδική εργασία εννοούμε την εργασία που παρέχεται από παιδιά κάτω των 18 ετών η οποία ΕΠΙΒΑΡΥΝΕΙ ΚΑΙ ΒΛΑΠΤΕΙ 

-τη σωματική 

-τη συναισθηματική

-την πνευματική

-την κοινωνική τους ανάπτυξη

Σύμφωνα με έρευνες της UNICEF η Ελλάδα κατατάσσεται στις αναπτυσσόμενες χώρες που εφαρμόζουν "ελλιπή και ανεπαρκή " μέτρα για την προστασία του παιδιού. Παρατηρούνται πολλά ανήλικα παιδιά στους δρόμους: 

-να πουλούν μικροαντικείμενα 

- να καθαρίζουν παρμπριζ αυτοκινήτων 

-να παίζουν μουσική

-να εργάζονται σκληρά σε χωράφια

"Είναι παιδιά που εγκαταλείφθηκαν , απήχθησαν, ορφανοποιήθηκαν , οικονομικοί μετανάστες που αποτελούν παγκόσμιο κοινωνικό πρόβλημα αλλά και πληγή για τον πολιτισμό μας"Λάμπρος Κανελλόπουλος Συχρονοι Κοινωνικοί Προβληματισμοί, Ημερολόγιο 2

Η Δήμητρα Χριστοδούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Σπούδασε νομικά και φιλολογία. Εργάστηκε ως καθηγήτρια στη Δημόσια Εκπαίδευση. Το 2008 της απονεμήθηκε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης.

Το ποίημα "Για ένα παιδί που κοιμάται" περιλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή "Το κυπαρίσσι των εργατικών" (1981)

Στη διάρκεια της δεκαετίας του '90 , μετά την κατάρρευση των καθεστώτων των ανατολικών χωρών, μεγάλο μέρος του πληθυσμού μετακινήθηκε σε ευρωπαϊκές χώρες, με σκοπό την αναζήτηση  εργασίας.

Στην κατηγορία αυτή ανήκει και το παιδί του ποιήματος(οικονομικός μετανάστης) που αναγκάζεται να πηγαίνει όπου υπάρχουν φωτεινοί σηματοδότες (φανάρια) και να καθαρίζει τα τζάμια των διερχόμενων αυτοκινήτων. 

Νύχτα. Η κίνηση αραιή στη λεωφόρο.

Μες στο κλειστό, το φωτισμένο εργοστάσιο,

Οι μηχανές, αποσταμένες μα άγρυπνες,

Επιβλέπουν σαν άκακοι γίγαντες

Τον ύπνο του μικρού. Στριμωγμένος  

Κοντά στη σκάρα του ατμού,

Με του αδελφού του το παλτό σκεπασμένος

Ξεκουράζεται.

Όλη τη μέρα δουλεύει στα φανάρια

Σκουπίζει τζάμια βιαστικά με το κόκκινο.    

Εισπράττει κέρματα ή την εύλογη αγανάκτηση.

Περιμένει το επόμενο φανάρι.

Τίμια κερδίζει έτσι και ψωμί

Και το μερίδιο του νυχτοφύλακα,

Που τον αφήνει να κοιμάται εκεί μέσα. 

το παιδί σκέφτεται, νοσταλγεί , ονειρεύεται

Τα χιονισμένα βουνά της πατρίδας του,

Τα χέρια της μάνας του που τύλιγαν γύρω του

Γυναίκειο μαντίλι για το κρύο,

Το δάσκαλο που πληρωνότανε με γάλα

 Μόλις θυμάται. 

Θυμάται κάτι ελληνικά από το στόμα του,

Που τώρα εδώ ακούγονται αλλιώτικα.

Όχι σαν βότσαλα γυαλιστερά μεγάλης θάλασσας,

Όχι σαν ποδοβολητό του αλόγου

Ενός ανίκητου στρατηλάτη,  

Αλλά να, σαν τα κέρματα στην τσέπη,

Σαν το φτύσιμο στο βλέμμα του πελάτη

καμιά φορά πιο εγκάρδια

Σαν τουτο εδώ το βουητό της σκάρας 

Που όλο ανεβάζει θερμό ατμό

Διαβάστε προσεκτικά το ποίημα. Αναρωτηθείτε: 

Ποιες είναι οι συνθήκες ζωής αυτού του παιδιού; 

Τι θυμάται από το παρελθόν του; 

Πώς να νιώθει άραγε; 

Πώς νιώθετε εσείς για αυτό το παιδί; 

Απλά αναρωτηθείτε ...

Εργαστείτε με τις ομάδες σας και τα αποτελέσματα θα τα δούμε μέσα στην τάξη!