Κάποτε ήταν ένας πλούσιος βασιλιάς, πολύ πλούσιος που είχε ότι επιθυμούσε και όλοι νόμιζαν πως ήταν ευτυχισμένος ώσπου ξαφνικά έπαθε μια παράξενη ανορεξία και δεν ήθελε να βάλει τίποτα στο στόμα του.

Όχι αυλικοί σας είπα δεν θέλω να φάω τίποτα!

Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να τον βοηθήσουμε!

Καλέ μου άντρα, σε παρακαλώ μπορείς να έρθεις να εξετάσεις το καημένο βασιλιά που όρεξη να φάει τίποτα δεν έχει;

Ναι φυσικά.

Τι λες, γιατρέ μου. Όλη μέρα ξαπλωμένος απάνου στο θρόνο μου, ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι δεν κουνώ.

Μήπως κουράζεσαι βασιλιά μου;

Μήπως έχεις έγνοιες και σκοτούρες για τον λαό σου;

Όχι κάθε άλλο. Εγώ ζω ξέγνοιαστος, και καρφάκι δε μου καίγεται για κανέναν!

Ούτε κι αυτό! Βασιλιάς είμαι, και ό,τι γυρέψω, το βλέπω μπροστά μου!...

Μήπως επιθύμησες ποτέ σου κάτι και δεν μπόρεσες να το έχεις;

Άκουσε, βασιλιά μου: Καθώς βλέπω, δεν έχεις τίποτα σοβαρό. Εκείνο που φταίει και δεν έχεις όρεξη να τρως, είναι το ψωμί που σου δίνουν στο παλάτι! Να διατάξεις να σου φέρουν το πιο γλυκό ψωμί του κόσμου. Αν μπορέσεις να το έχεις αυτό, τότε θα γιατρευτείς!

Τον ακούσατε! Αρχίστε να φτιάχνεται το πιο γλυκό ψωμί!

Μάλιστα κύριε!

Όλα αυτά τα ψωμιά είτε μυρίζουν είτε βρομάνε! Βρείτε τον γέροντα που με ξεγέλασε και φέρτε τον εδώ!

Θα σε κρεμάσω που με ξεγέλασες!!!

Γιατί βασιλιά μου;