Metnini yazdığın esnada senden uygulamadaki şekillerden ve görsellerden yararlanmanı istiyorum. Metnini oluştururken sol üst köşede var olan ses yerine basarak metni seslendirmeni istiyorum. Evet senin için ben kısa bir örnek oluşturdum. Hemen sayfayı çevirerek inceleyebilirsin. İnceledikten sonra ana sayfaya giderek yaratmak kısmından kendi hikayeni oluşturabilirsin.

Kemal, sabahın erken saatlerinde uyanıp, pencerenin dışındaki manzaraya göz attı. Gökyüzü griydi, yağmur damlaları cama vuruyordu ama Kemal’in içinde bitmek bilmeyen bir enerji vardı. Hayat, ona en zorlu sınavlarını bir bir sunmuştu, ama o, hiçbir zaman pes etmemişti. Birçok insan, onun güçlü duruşunu ve her zaman çözüm üreten tavırlarını görüp, "Her şeyi biliyor olmalı," diye düşünüyordu. Ama Kemal içten içe bir şeyi çok iyi biliyordu: Hayat, her zaman mükemmel değildi. 

Eşi Asuman, mutfaktan ona seslendi: “Kemal, kahvaltı hazır. Bugün yine erken mi çıkacaksın?”

Kemal gülümsedi. "Evet, işim var ama sizinle vakit geçirecek kadar vaktim var.''  Asuman Kemal'in iş yoğunluğundan yakınıyordu çünkü eşiyle daha fazla vakit geçirmek istiyordu. Ancak Kemal, her zaman "Birlikte yaşadığımız sürece, seninle ve çocuklarla olduğumda, her şeyin en iyisi olduğunu hissediyorum," diyordu. O, hayatındaki en önemli şeyin ailesi olduğunu biliyordu, ama bazen sorunlarını çözmeye çalışırken, gözünden kaçan küçük şeyler olduğunu fark edemiyordu.

Asuman'ın o gün yine huzursuzdu. Kemal, işinden döndüğünde, iki çocuğu Efe ve Elif’i okuldan alacak, onlara her zaman söylediği gibi başarıya ulaşmanın yollarını anlatacaktı. Her şeyin üstesinden gelebilecekmiş gibi hissediyordu. Çünkü Kemal, bir adım daha atarak her engeli aşabileceğine inanıyordu. Umut, onun her şeyiydi.

Çocuklar eve geldiklerinde, Meryem onlara gözleriyle bir şeyler anlatmaya çalıştı. Kemal'in, bazen onlarla geçirdiği zamanın kalitesinden çok, sadece başarıya ulaşmayı düşündüğünü fark etmişti. Efe, futbol oynamak için dışarı çıkmak istedi. Kemal, gözlerinde bir parıltı gördü ama işi vardı, her zaman olduğu gibi.

''Efe, biraz bekle. Önce derslerini bitir, sonra seninle oynarız. Bugün seninle konuşacak çok şeyimiz var" dedi.

Efe başını salladı, ama kafasında  bir soru işareti vardı. Elif ise, babasının gözlerine bakarak, “Baba, ben de seninle olmak istiyorum. Ama neden hep işin var?” diye sordu. Kemal, çocuklarının duygularını çok iyi anlıyordu. Asuman '' Kemal çocuklarımızla geçireceğimiz vakitler daha önemli bu zamanın kıymetini iyi bilmeliyiz ve değerlendirmeliyiz'' dedi. Kemal biraz düşündü ve ardından eşine hak verdi. Çocuklarının yanına giderek onlara sarıldı. Artık karar vermişti onlarla daha fazla vakit geçirecek onları ihmal etmeyecekti.

        ŞİMDİ SIRA SENDE. HADİ BAŞLA!