This book was created and published on StoryJumper™

©2014 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

Κάποια Χριστούγεννα εγώ και η οικογένειά μου 

σκεφτήκαμε να επισκεφτούμε τα Άσχημα Κάστρα της 

Καλλιπάτειρας. 

Αποφασίσαμε να πάμε μαζί με μια ακόμα οικογένεια, 

φίλους μας, γιατί θα είχαμε παρέα και θα μπορούσαμε να 

ερευνήσουμε καλύτερα τα Κάστρα. 

Δύο μέρες μετά την Πρωτοχρονιά φτάσαμε μπροστά από 

τα Κάστρα. 

Εκείνη την μέρα πολύς κόσμος, περίπου έξι χιλιάδες νέοι 

και ηλικιωμένοι ήρθαν να τα επισκεφθούν. 

Πρέπει να παραδεχτώ ότι η ονομασία ‘Άσχημα Κάστρα’ 

μου είχε τραβήξει την περιέργεια. 

Εγώ και η φίλη μου, η Άντα, κατεβήκαμε από το αμάξι και 

τρέξαμε προς την είσοδο. 

Ήμασταν τόσο ανυπόμονες για το τι θα βλέπαμε! 

Μόλις περάσαμε τις πύλες,   τις λεγόμενες Θερμοπύλες, είδαμε 

ένα τεράστιο συγκρότημα από κάστρα. 

Το μεσαίο Κάστρο ήταν το πιο μεγάλο και πιο ψηλό από όλα 

τα άλλα.

 Ήταν στολισμένο με μοναδικά αγάλματα και πέτρινα 

ομοιώματα.

 Για κανένα τέταρτο περίπου τα παρατηρούσαμε με μεγάλη 

απορία ποιος μπορεί να έχει φτιάξει τόσο ακριβή και 

λεπτομερή αγάλματα από πέτρα.

 Αναρωτιόμασταν γιατί δεν μας το είχαν διδάξει στο σχολείο 

ένα τόσο σημαντικό εύρημα. 

Μετά από τα αγάλματα αποφασίσαμε να ερευνήσουμε τα 

Κάστρα αφήνοντας το μεσαίο για το τέλος. 

Τα περισσότερα από αυτά τα Κάστρα είχαν κόκκινα χνάρια 

στους τοίχους και μερικά ρούχα και σπαθιά κρυμμένα μέσα σε 

ντουλάπια. 

Φανταστήκαμε ότι τα κόκκινα αποτυπώματα θα ήταν αίμα μιας 

που δεν υπήρχε περίπτωση να υπήρχαν μπογιές εκείνη την 

εποχή.

 Αυτό που μας έκανε πιο πολύ εντύπωση ήταν τα ρούχα και τα 

σπαθιά. Για ποιο λόγο να βρίσκονται εκεί;

Ύστερα από δύο ώρες περίπου έφτασε η κρίσιμη στιγμή. Η 

στιγμή θα μπαίναμε στο μεσαίο Κάστρο. Ένας ρίγος μας 

διαπέρασε και ένα αίσθημα τρόμου μας κυρίευσε. Όμως 

αποκλείεται να κάναμε πίσω. Το θέλαμε πάρα πολύ για να μην 

το κάνουμε. Κοιτώντας η μία την άλλη, δίνοντας θάρρος και 

κουράγιο, πιαστήκαμε χέρι-χέρι και μπήκαμε. Ήταν 

κατασκότεινα. Ξαφνικά τα κεράκια της τραπεζαρίας άναψαν 

και αντικρίσαμε ένα πολυτελές σαλόνι γεμάτο με πίνακες μιας 

γυναίκας, που πιθανόν να ήταν η Καλλιπάτειρα. Προχωρήσαμε 

δύο βήματα και μας εμφανίστηκε μια προειδοποίηση από το 

πουθενά που έλεγε να μην συνεχίσουμε. Στην αρχή 

τρομάξαμε αλλά θεωρήσαμε ότι ήταν κάποια φάρσα οπότε 

κάναμε άλλα δύο βήματα. Μας εμφανίστηκε άλλη μια 

προειδοποίηση που έλεγε πως αν κάναμε άλλο ένα βήμα θα το 

μετανιώναμε. Εμείς γελώντας κάναμε άλλα δύο βήματα 

φτάνοντας στις σκάλες οι οποίες οδηγούσαν στον 2ο όροφο.

Όμως αυτήν τη φορά αντί για προειδοποίηση, μας εμφανίστηκε η ίδια η 

Καλλιπάτειρα, το πνεύμα της. Εγώ άρχισα να τσιρίζω ενώ η Άντα  

λιποθύμησε. Η Καλλιπάτειρα μας παρατηρούσε για λίγο χωρίς να λέει 

τίποτα. Μόλις έσκυψα για να σηκώσω την Άντα, με έπιασε από το κεφάλι 

και με οδήγησε στην κορυφή του Κάστρου. Τότε με ρώτησε:

-Ποια είσαι εσύ;

-Είμαι η Έλενα, εσύ ποια είσαι;

-Η Καλλιπάτειρα φυσικά! Δεν αναγνωρίζεις την πιο γνωστή και βάναυση 

βασίλισσα όλων των εποχών;

-Ναι φυσικά! Έχεις δίκιο. Μεγάλο μου λάθος…. Είσαι πνεύμα;

-Δυστυχώς ναι! Εξαιτίας ενός ανθρώπου που τόλμησε να αμφισβητήσει 

την δύναμή μου. 

-Θα ήθελες να μου εξηγήσεις τι έγινε;

-Όχι! Είσαι κι εσύ σαν τους άλλους. Θέλεις να με χρησιμοποιήσεις όπως οι 

υπόλοιποι. 

-Όχι, σου το υπόσχομαι! Δεν θα σε χρησιμοποιήσω, ούτε θέλω το κακό 

σου.

-Καλά τότε. Λοιπόν όλα ξεκίνησαν πριν πολλά, πολλά χρόνια. Ήμουν 

μικρή και αναγκαζόμουν να δουλεύω στα χωράφια βοηθώντας τους γονείς 

μου. Ήθελα όμως απεγνωσμένα να γίνω βασίλισσα.

Γι’ αυτό δοκίμασα πολλά πράγματα άλλα τίποτα δεν πετύχαινε. Μια μέρα 

καθώς πήγαινα στο χωράφια έπεσα σε μια τρύπα. Εκεί βρήκα μια μάγισσα 

που είπε ότι ήξερε τι ήθελα. Συμφώνησε να με κάνει βασίλισσα υπό έναν όρο, 

να μου πάρει την κάρδια, δηλαδή να κρατούσε την ζωή μου στα χέρια της. 

Εγώ, με θολωμένο μυαλό, δέχτηκα.

Τεράστιο λάθος μου αλλά σαν παιδί κι εγώ δεν σκεφτόμουν.

 Ξαφνικά ξύπνησα μέσα σε αυτό το Κάστρο.

 Ήρθε ένας υπηρέτης και με ρώτησα τι θα ήθελα. Ήμουν πολύ χαρούμενη 

που επιτέλους εκπλήρωσα το όνειρό μου. Αλλά το κακό δεν άργησε να γίνει. 

Με επισκέφθηκαν αρκετοί άνθρωποι οι οποίοι με αμφισβητούσαν. Ήρθαν 

ακόμα και οι γονείς μου προσπαθώντας να με πείσουν ότι δεν είμαι 

φτιαγμένη γι’ αυτό το μεγαλείο. 

-Καημένη θα πρέπει να σου ήταν πολύ δύσκολο!

-Ναι, η αλήθεια είναι ότι ήταν!

-Πρέπει να φύγω, με φωνάζει η μαμά μου! Θα τα πούμε κάποια άλλη φορά! 

Τα λέμε!

You've previewed 14 of 22 pages.

To read more: