Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας τρελιάρης βασιλιάς σε ένα μακρινό χωριό, το Σκουποκαπελοχώρι.

Ο βασιλιάς έμαθε ότι στο γειτονικό βασίλειο ζούσε μια όμορφη πριγκίπισσα κι αποφάσισε να την επισκεφτεί και να ζητήσει από τον πατέρα της να την κάνει γυναίκα του.

    Πριν πάει να της ζητήσει το χέρι, σκέφτηκε να της προσφέρει δώρα πολλά. Τα δώρα ο βασιλιάς τα είχε σε ένα υπόγειο του παλατιού του, που τα φύλαγε ένα άτακτο ξωτικό που το έλεγαν Γουάλυ.

    Σε μια υγρή, σκοτεινή σπηλιά ζούσε ένας μοχθηρός και άπληστος δράκος, που τα ήθελε όλα δικά του. 

Το ξωτικό ήταν συνεργάτης του μοχθηρού δράκου.

    Μετά από μια πολύ κουραστική μέρα, ο βασιλιάς είχε ανάγκη από έναν βαθύ ύπνο. 

    Το βράδυ λοιπόν αυτό και μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα ο Κρίστοφερ, ο άπληστος δράκος, συνάντησε τον Γουάλυ για να του δώσει όλα τα δώρα του βασιλιά. Αφού τα πήρε όλα, εξαφανίστηκε μέσα στην άγρια νύχτα.

    Ο βασιλιάς, μόλις ξημέρωσε, κατέβηκε στο υπόγειο του παλατιού του για να ετοιμάσει τα δώρα, που θα προσέφερε στην πριγκίπισσα Ρόζη.

    "Ω! τι συμφορά! Τα δώρα μου εξαφανίστηκαν!", είπε ο βασιλιάς.

    Τον βασιλιά τον έπιασε απελπισία. Αμέσως σκέφτηκε τον σοφό βάτραχο, που ζούσε στην καρδιά του δάσους του Σκουποκαπελοχωριού. Αμέσως ξεκίνησε να τον συναντήσει.