Bir zamanlar Karadeniz'in incisi Trabzon'da, doğanın her tonunun iç içe geçtiği, denizle dağların buluştuğu bir köy vardı. Bu köyde insanlar, doğayla bütünleşmiş, geleneklere sadık, sıcak kanlı ve misafirperverdi.

Bir sabah köy meydanında büyük bir düğün telaşı vardı. Gelin ve damat mutluluğa adım atacaktı. Ancak Trabzon'un düğünleri, sadece birkaç kişinin bir araya geldiği sade bir kutlama değil, tüm köy halkının coşkuyla katıldığı, müzik ve dansla dolu büyük bir şenlikti.

Düğünün en önemli anlarından biri horondu. Horon, Trabzon'un vazgeçilmez danslarından biriydi. Her biri farklı figürlerle yapılan bu dans, dayanışmanın ve eğlencenin simgesiydi. Ritmi, insanın kalp atışlarını andırır, gözler ışıldar, ayaklar coşkuyla yere vururdu.

Kadınlar ve erkekler, omuz omuza dizilip tek bir vücut gibi hareket eder, bazen hızlanır, bazen yavaşlar, ama hiçbir zaman uyumlarını kaybetmezlerdi. Horon, sadece bir dans değil, aynı zamanda köydeki birlik ve beraberliğin bir göstergesiydi.