Yağmur, en sevdiği parkta yürüyordu. Ancak etrafa saçılmış plastik şişeler, kâğıtlar ve atıklar onu çok üzmüştü. Kuşlar ve kediler bu çöplerin arasında yiyecek arıyordu.

“Burası neden bu kadar kirli?” diye düşündü. İnsanlar neden çöplerini çöp kutusuna atmıyordu? Bu çöpler doğaya zarar vermiyor muydu?

Yağmur, bu durumu dedesine anlatmaya karar verdi. Dedesi, doğayı korumanın insanın sorumluluğu olduğunu söylüyordu. Belki de bir çözüm bulabilirlerdi!

Eve döndüğünde annesine sordu: “Anne, biz çöplerimizi nereye atıyoruz?”

Annesi gülümseyerek çöp kutusunu gösterdi. “Buraya atıyoruz, sonra belediye alıyor,” dedi. Ama bazı çöpler geri dönüştürülüyor, bazıları ise doğada yok olmuyor.

Yağmur şaşırmıştı. “Yani bazı çöpler dünyaya zarar mı veriyor?” diye sordu. Dedesi başını salladı: “Evet. Ama biz onları doğru şekilde ayırırsak, doğaya zarar vermeden yeniden kullanabiliriz.”

Ertesi gün Yağmur, okulda en yakın arkadaşları Ela, Can ve Deniz ile konuştu. “Mahallemizi temiz ve çevreci hale getirmek için bir şeyler yapmalıyız,” dedi.

Ela, “Harika fikir! Ama nasıl?” diye sordu. Can, “Önce çöpleri ayırmalıyız,” dedi. Deniz ise, “Ayrıca suyu ve elektriği dikkatli kullanabiliriz,” diye ekledi.

Böylece, Yeşil Kahramanlar adını verdikleri bir çevreci kulüp kurmaya karar verdiler. İlk iş olarak geri dönüşüm kutuları yapacaklardı!