Ψηλά στον ουρανό, πάνω από ένα αρχαίο πέτρινο κάστρο, ζούσαν ο Ήλιος και το Φεγγάρι. Ο Ήλιος βασίλευε τη μέρα, γεμίζοντας τους πύργους με χρυσό φως, ενώ το Φεγγάρι απλωνόταν τη νύχτα, ρίχνοντας ασημένιες σκιές στους τοίχους.

Μια μέρα, ο Ήλιος είπε στο Φεγγάρι:
— «Πάντα βλέπουμε το κάστρο, αλλά ο κόσμος είναι τόσο μεγάλος! Θέλεις να ταξιδέψουμε;»
— «Ας το κάνουμε!» απάντησε το Φεγγάρι, λαμπυρίζοντας χαρούμενα.

Ξεκίνησαν το ταξίδι τους πάνω από τη θάλασσα. Ο Ήλιος έβαψε τα κύματα με χρυσαφένια λάμψη το πρωί, ενώ το Φεγγάρι τα έκανε να αστράφτουν ασημένια τη νύχτα. Τα δελφίνια χόρευαν από κάτω τους, και οι γλάροι πετούσαν δίπλα τους, στέλνοντας ευχές.

Ύστερα, πέρασαν πάνω από ένα μεγάλο δάσος. Ο Ήλιος ζέστανε τα φύλλα και ξύπνησε τα πουλιά, που τραγουδούσαν γλυκά. Το Φεγγάρι, όταν ήρθε η σειρά του, φώτισε τα μονοπάτια για τα νυχτόβια ζώα και έκανε τις λίμνες να καθρεφτίζουν τ’ άστρα.

Όταν τελείωσε το ταξίδι τους, γύρισαν πίσω στο κάστρο, χαμογελώντας. Από τότε, κάθε μέρα και κάθε νύχτα, συνέχισαν να φέρνουν φως και ομορφιά, γνωρίζοντας πως ο κόσμος είναι γεμάτος θαύματα που περιμένουν να τα ανακαλύψει κανείς.

Και έτσι, ο Ήλιος και το Φεγγάρι δεν ένιωσαν ποτέ ξανά μοναξιά.